บททั้งหมดของ หว่านรักเสน่ห์ร้ายเจ้านายเย็นชา: บทที่ 111 - บทที่ 120

ปรมัตถ์อุ้มนุนีติ์เข้ามาในบ้านพักตากอากาศส่วนตัว วางร่างอรชรลงบนโซฟากลางห้อง เขาเดินไปเปิดไฟแสงสว่างพรึ่บทั่วทั้งห้อง นุนีติ์สอดส่ายสำรวจไปทั่วทั้งห้องแลดูสะอาดเหมือนมีคนอยู่อาศัย แอบแปลกใจอยู่ไม่น้อย เจ้านายหนุ่มเดินไปหยิบกล่องพยาบาลที่มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเบื้องต้น “ไหนดูสิ” ปรมัตถ์เอ่ยเสียงเรียบ

@ บริษัทอิทธินันท์ธาดา กรุป ผู้ช่วยสาวนั่งเหม่อลอยเหม่อมองไปในห้องของท่านรอง รู้สึกเหมือนในชีวิตขาดอะไรไปสักอย่าง อาจด้วยไม่มีสายตาเย็นชาคอยจ้องจับผิดตลอดเวลาก็เป็นได้ วันนี้เป็นวันที่สามที่เจ้านายหนุ่มไปธุระเรื่องงานที่ฮ่องกงกับเพื่อนของเขา เธอจึงไม่ได้เข้าไปแวะเวียนบ้านเจ้านายหนุ่มตรงดิ่งมาทำงานเ

จิรเมศตรงปรี่เข้าไปกระชากตัวนุนีติ์เกิดอาการฉุดกระชากกันไปมา จอมเองก็เกิดอาการหงุดหงิดหัวเสียที่มีใครไม่รู้เข้ามาขัดจังหวะอ้อยกำลังจะเข้าปากช้างแล้วแท้ ๆ ดันมีมารผจญ“กูบอกให้มึงปล่อยเธอซะ” เสียงเข้มดุทรงพลังเอ่ยขึ้น ดวงตาเข้มขึ้นอย่างน่ากลัวด้วยอารมณ์ไม่พึงปรารถนาที่เห็นผู้ชายสองคนกำลังฉุดลากหญิงสา

รุ่งเช้าแสงสว่างภายนอกสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามา นุนีติ์ลืมตาตื่นนิ่วหน้าด้วยความง่วงงุน รู้สึกหนักหัวแทบจะแบกไม่ไหว พยายามปรือตาปรับโฟกัสลานสายตา แต่เปลือกตาก็ช่างหนักอึ้งหลับตาลงอีกครั้ง นึกทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น ว่าตนเองนอนอยู่ที่ไหน เตียงหนานุ่ม แอร์เย็นฉ่ำจนขนลุกเกรียวกราวสีผ้าม่าน เมื่อนึกทบทวนถึงก

“---” ในที่สุดหยาดน้ำใสก็ไหลทะลักล้นออกมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร้องไห้ตัวโยนปล่อยให้มันไหลเพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดที่กักเก็บไว้มาตลอด ความเข้มแข็งที่เพียรสร้างมาค่อย ๆ พังทลายลง“ขอบคุณค่ะย่า หนูรักย่านะคะ” น้ำเสียงอู้อี้เอ่ยขึ้น“การก้าวข้ามสถานการณ์ที่ยากลำบากไม่ว่าเรื่องอะไร จะทำให้เราเ