บททั้งหมดของ ภรรยาน่าชังฉันไม่อยากเป็น (ยุค80): บทที่ 1 - บทที่ 10

เคยได้ยินประโยคที่ว่า...'ผู้หญิงทุกคนมีค่าไหม??'ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ ค่าคอนโด ค่านู่น ค่านี่ บลา บลา บลา ที่รอให้จ่ายตอนสิ้นเดือน มันเป็นแรงขับเคลื่อนให้ผู้หญิงโสดวัยทำงานอย่าง 'ซู' ต้องขยันทำงาน คติประจำใจของเธอคือทำงาน = มีเงินซูที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยดัง จึงเลือกสมัครงานที่บริษัทดัง อัตราการแข่งขันสูงมาก เธอต้องทำผลงาน ผลของความขยันก็ไม่เคยทรยศใคร "ยินดีด้วยนะ""เก่งมากเลยซู""น่าอิจฉาจังเลย"ซึ่งบริษัทที่ซูได้ทำงานเป็นบริษัทที่ให้ค่าตอบแทนในการทำงานสูงมาก เป็นศูนย์รวมหัวกะทิที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง และซูก็ได้เป็นหนึ่งในพนักงานที่สอบผ่านข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์ตัวต่อตัวเมื่อทำงานได้ระยะหนึ่ง ซูก็เลือกที่จะผ่อนคอนโด ผ่อนรถ ด้วยความอยากมีทรัพย์สินเป็นของตัวเอง ทำให้เธอใช้ชีวิตบ้าระห่ำไปกับการทำงาน เพื่อหาเงินมาโปะคอนโด โปะรถให้หมดไวๆ ใช้เวลาสามปี เธอก็ปลดหนี้ได้ และจุดมุ่งหมายใหม่คือเก็บเงินเพื่อเปิดร้านอาหารที่เป็นความชอบส่วนตัว เธอโตมากับครอบครัวฐานะปานกลาง ไม่ได้มีต้นทุนมาก ดังนั้นเธอจึงต้องปากกัดตีนถีบสอบให้ได้ทุน และทุนนี้ก็เปลี่ยนชีวิตของเธอ เธอมีโอกาสเธอมีงาน เธอม

หลังจากกินข้าวเสร็จสามีก็เก็บถ้วยชามไปล้าง ทำราวกับเป็นหน้าที่ในชีวิตประจำวัน ส่วนเธอที่เป็นภรรยานั้นแค่นั่งเป็นกำลังใจให้ก็พอ"ไม่ถูกต้องเอามากๆ"ซูพึมพำ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เสนอตัว ไม่ใช่ว่าเธอรักสบาย แต่ผู้ชายร่างสูงใหญ่เขากำชับเธอเสียงหนักแน่นว่าอย่าฝืนทำอะไรที่เกินตัว ไอ้ที่เกินตัวเขาหมายถึงอะไร ถ้าหมายถึงถ้วยชามที่เพิ่งกินไป มันไม่ได้เหนื่อยหนักหนาอะไรเลย หญิงสาวคิดในใจ ในเมื่อไม่รู้ว่าทำอะไร เธอจึงลุกขึ้นยืนสำรวจในบ้านของเจ้าของร่างนี้แทน "ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่"ดวงตาคู่สวยกวาดมองทุกอย่างรอบตัวที่ดูแตกต่างไปจากโลกเดิมของเธอ เครื่องใช้ไฟฟ้าไม่มี ทั้งๆ ที่นี่คือปี 1980 ที่จีนกำลังพัฒนา สามีของซูเอ๋อร์คงจนมากสินะ ถึงยังใช้ตะเกียงให้ความสว่างอยู่เลย หญิงสาวคิดในใจ การไม่มีไฟฟ้าใช้บอกตรงๆ ว่าลำบากพอสมควรบ้านไม้เก่าๆ หลังนี้ในสายตาของเธอที่อยู่คอนโดและมีพื้นที่จำกัด ถือว่ากว้างพอสำหรับสองสามีภรรยา ภายในบ้านถูกจัดสรรแบ่งออกเป็นสัดส่วน มีห้องนอน ห้องเก็บของ มีพื้นที่โถงตรงกลาง ส่วนห้องครัวอยู่นอกบ้าน มีห้องน้ำที่สร้างถัดจากห้องครัวหน่อยหนึ่งห้องน้ำอยู่ข้างนอกนี่นะ??ซูคิดพลางถอนหายใจ หญิงส

แสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างปลุกให้หญิงสาวที่เพิ่งผ่านศึกหนักในคืนร้อนแรงลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ เสื้อผ้ากระจัดกระจาย ส่วนสามีก็ไม่รู้ไปไหน เธอมองผ่านหน้าต่างออกไป ถึงได้รู้ว่าสามีแสนดีกำลังปลูกผักในสวนอย่างตั้งใจ หัวกะหล่ำปลีเพิ่งเก็บไป ส่วนแปลงปลูกคะน้าตรงนั้นก็กำลังโตได้ที่สวยเชียว"ขยันจริงๆ"ซูพูดกับตัวเองที่มีความทรงจำของซูเอ๋อร์ทุกอย่าง ผู้ชายคนนี้ทำแต่งาน วันๆ อยู่แต่ในสวนหรือไม่ก็ไปรับจ้างปลูกข้าวสาลีช่วยชาวบ้านที่มีพื้นที่ทำนาทำไร่ ฤดูเก็บเกี่ยวเขาก็ไป เงินทุกหยวนที่ได้มา ไม่ทันจะได้เก็บไว้ก็มักจะถูกภรรยาขอไปใช้ซื้อเสื้อผ้าและของฟุ่มเฟือย แล้วสามีจะมีเงินเหลือเก็บได้อย่างไร มีปลิงตัวใหญ่คอยสูบ คอยใช้ คำว่า 'ประหยัด' ไม่เคยอยู่ในหัวสมองด้วยซ้ำ'ฉันอยากได้ชุดใหม่''แต่คุณเพิ่งซื้อไปเองนะ''โอ้ยพี่!! จะงกอะไรนักหนา'พอโดนขัดใจ ซูเอ๋อร์ก็มักจะขึ้นเสียงใส่ ดวงตาคู่สวยเบิกโตอย่างไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดก้นใส่สามีที่เพิ่งได้เงินมา ทำหน้างอไม่พูดไม่จา น้ำสักแก้วยื่นให้สามีหายเหนื่อยล้าก็ไม่มี เร่งแต่จะเอา เงิน เงิน และ เงิน อย่างเดียว'ซูเอ๋อร์'เฉิงอี้เรียกภรรยาที

ภรรยาที่เอาใจสามีเป็นสิ่งดี และสามีอย่างอย่างเขาเองก็ควรดีใจ แต่สิ่งที่ซูเอ๋อร์ทำมันผิดปกติมากเกินไป เธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคน "หาหมอทำไมคะ"ถึงจะมีรอยยิ้มแต้มประปรายแต่แววตาของซูก็ตื่นตกใจไม่น้อยเช่นกัน ดวงตาคมของสามีที่จับจ้องมาทางเธอนั้นเหมือนกำลังหาคำตอบกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป ดูท่าเธอจะขยันเกินไป จึงทำให้คนที่ใกล้ชิดงงเป็นไก่ตาแตกทีเดียว"เพื่อความสบายใจ"ถึงปากจะบอกว่าเพื่อความสบายใจ แต่เธอไม่ได้โง่ถึงขั้นที่จะอ่านความคิดจากสีหน้าไม่ได้ ดวงตาคมเจือความสงสัย เขาคงคิดว่าสมองของเธอเพี้ยนไปถึงได้ลุกขึ้นมาทำความสะอาดบ้านช่องจนสะอาดไม่มีฝุ่นกวนใจ ยิ่งไปกว่านั้นยังทำอาหารเย็นรอไว้ ครั้นจะไม่ให้เธอทำอะไร เธอก็ทนคันไม้คันมือไม่ได้จริงๆ"ฉันสบายดีค่ะ""แต่พี่คิดว่า....""ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ"ซูที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่รีบพูดแทรกตัดบทขึ้นมา ทำให้คำว่า 'ไม่ปกติ' ของเฉิงอี้ยังคงค้างไว้ในใจ หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ๆ สามีพร้อมกับสบตา แค่มองก็รู้แล้วว่าเขายังไม่เชื่อคำพูดของเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ "เชื่อฉันนะคะ"เป็นการย้ำที่มาพร้อมสายตาอ้อนวอน สมองกำลังคิดว่าควรหาเหตุผลอะไรมาโน้มน้าวใจส

"ได้ข่าวว่าซูเอ๋อร์ทำของกินไปขายหน้าหมู่บ้านเหรอวะ"อาฟานชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกันสะกิดถามเพื่อนที่กำลังมองหาไผ่ต้นสวยๆ ไปให้ภรรยา ระหว่างทางที่ขึ้นไปเก็บผักป่าเขาได้ผลไม้มาหลายชนิดเลย"ใช่"เฉิงอี้ตอบ ก่อนจะหันไปตัดต้นไผ่ต้นที่เขาเล็งไว้ ออกแรงฟันลงไป ต้นไผ่ลำใหญ่ก็ล้มลง เป็นชายหนุ่มที่แข็งแรงจริงๆ "ขายได้ไหม"อาฟานยังคงถามต่อไป"ต้องถามว่าพอขายรึเปล่ามากกว่า"คนที่มั่นใจในรสมือของภรรยาตอบ"แต่ข้าว่าขายไม่ได้""ทำไม??""ก็เมียนายทำอาหารไม่เป็น""ไม่ได้ทำไม่เป็น แค่เธอไม่อยากทำ"เฉิงอี้แก้ตัวให้ภรรยาที่มีข่าวลือในด้านลบมากมาย เป็นคนที่ไม่เอาใคร ถ้าใครทำให้ไม่พอใจ เธอพร้อมพุ่งใส่ไม่สนหัวหงอกหัวเทา'แส่ไม่เข้าเรื่อง''โอ้ย! น่ารำคาญ"'ป้าอย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้านได้ไหม'"แก่ก็อยู่ส่วนแก่ไป อย่ามายุ่งเรื่องผัวเมีย'ด้วยความที่เธอเป็นคนพูดตรง ทำให้คำบางคำอาจจะดูแรงไป ท่าทางที่แสดงออกมาดูไม่มีความเกรงใจ และมักจะเป็นเขาที่ต้องตามไปขอโทษขอโพยเพราะกิริยาไม่น่ารักของเธอ"ซูเอ๋อร์นี่นะทำอาหารเป็น"อาฟานทำหน้าไม่ค่อยเชื่อ "เออ!!!"เฉิงอี้ยืนยันเสียงหนักแน่น ขนาดเพื่อนสนิทเขายังแปลกใจ แล้วนับประสาอ