นอนที่ไหน

หลังจากกินข้าวเสร็จสามีก็เก็บถ้วยชามไปล้าง ทำราวกับเป็นหน้าที่ในชีวิตประจำวัน ส่วนเธอที่เป็นภรรยานั้นแค่นั่งเป็นกำลังใจให้ก็พอ

"ไม่ถูกต้องเอามากๆ"

ซูพึมพำ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เสนอตัว ไม่ใช่ว่าเธอรักสบาย แต่ผู้ชายร่างสูงใหญ่เขากำชับเธอเสียงหนักแน่นว่าอย่าฝืนทำอะไรที่เกินตัว ไอ้ที่เกินตัวเขาหมายถึงอะไร ถ้าหมายถึงถ้วยชามที่เพิ่งกินไป มันไม่ได้เหนื่อยหนักหนาอะไรเลย หญิงสาวคิดในใจ ในเมื่อไม่รู้ว่าทำอะไร เธอจึงลุกขึ้นยืนสำรวจในบ้านของเจ้าของร่างนี้แทน 

"ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่"

ดวงตาคู่สวยกวาดมองทุกอย่างรอบตัวที่ดูแตกต่างไปจากโลกเดิมของเธอ เครื่องใช้ไฟฟ้าไม่มี ทั้งๆ ที่นี่คือปี 1980 ที่จีนกำลังพัฒนา สามีของซูเอ๋อร์คงจนมากสินะ ถึงยังใช้ตะเกียงให้ความสว่างอยู่เลย หญิงสาวคิดในใจ การไม่มีไฟฟ้าใช้บอกตรงๆ ว่าลำบากพอสมควร

บ้านไม้เก่าๆ หลังนี้ในสายตาของเธอที่อยู่คอนโดและมีพื้นที่จำกัด ถือว่ากว้างพอสำหรับสองสามีภรรยา ภายในบ้านถูกจัดสรรแบ่งออกเป็นสัดส่วน มีห้องนอน ห้องเก็บของ มีพื้นที่โถงตรงกลาง ส่วนห้องครัวอยู่นอกบ้าน มีห้องน้ำที่สร้างถัดจากห้องครัวหน่อยหนึ่ง

ห้องน้ำอยู่ข้างนอกนี่นะ??

ซูคิดพลางถอนหายใจ หญิงสาวสมัยใหม่ที่ชินกับการมีไฟฟ้าใช้ การที่เธอต้องถือตะเกียงเดินฝ่าความมืดไป มันน่ากลัวจริงๆ นะบอกตรง

ยังดีนะที่มีน้ำประปา

ซูหาข้อดีมาทดแทนในสิ่งที่ขาดหาย ปกติเธอไม่ได้เป็นคนเรื่องมากอะไร ถ้าตัดเรื่องห้องน้ำที่สร้างอยู่นอกบ้านออกไป เธอมั่นใจว่าตัวเองอยู่ได้อย่างแน่นอน

ต้องกวาดตรงนั้น...

แล้วจัดของใหม่มาวางตรงนี้

ไอ้ฝุ่นที่รกตาจะปัดออกให้หมดเลย

หญิงสาวคิดสิ่งที่อยากทำในใจ เจ้าของร่างเดิมที่วันๆ ไม่ทำอะไร นั่งหายใจทิ้งส่องกระจกไปวันๆ กินข้าวจานชามไม่ล้าง เป็นผู้หญิงประเภทสวยแต่รูปจูบไม่หอมของแท้เลย ซูกรอกตามองเพดานเมื่อความทรงจำของร่างนั้นทำเธอรู้สึกสงสารตัวเองที่ต้องมากลายเป็นภรรยาที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย

'ขี้เกียจตัวเป็นขน'

'สงสารพ่อหนุ่มจริงๆ'

'มีเมียก็เหมือนไม่มี'

คำนินทาที่ลอยมาให้ได้ยินยามที่มีคนเดินผ่านหน้าบ้านไป ไม่ได้ทำให้ซูเอ๋อร์สำนึกอะไร เธอยังเป็นเธอที่งอมืองอเท้าไม่ทำอะไร ใครจะมองก็ช่างหัวมัน แล้วสามีที่แสนดีนั้นก็ไม่เคยแม้แต่จะอ้าปากต่อว่าเธอ

"พรุ่งนี้ไปช่วยพี่เก็บเห็ดไหม"

"ไม่เอากลัวเล็บสกปรก"

"พี่ต้องไปในเมือง อย่าลืมให้อาหารไก่นะ"

"โอ้ย!! พี่เลี้ยงพี่ก็ให้เองสิ"

ความทรงจำที่หาคำว่า 'ดี' ไม่เจอทำซูได้แต่ถอนหายใจแรง แค่เก็บเห็ดมันจะไปเหนื่อยอะไร ให้อาหารไก่ง่ายๆ ก็ยังไม่อยากทำ ถือเป็นกรรมของผู้ชายที่ชื่อ 'เฉิงอี้' จริงๆ หญิงสาวคิดก่อนจะเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เป็นห้องที่เจ้าของร่างเดิมนั้นทำอะไร ความทรงจำที่หล่อหลวมรวมกันเป็นหนึ่งทำเธอหน้าแดง และรีบสลัดภาพลามกมากมายในหัวออกไป ถึงจะไม่ได้สัมผัสทว่าก็จินตนาการได้ สิ่งที่ดึงดูดให้พี่เฉิงไม่ไปไหนคงเพราะเรื่องนั้นแน่นอน

"ซูเอ๋อร์"

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังทำคนตัวเล็กสะดุ้งตกใจ เจ้าของร่างกายแน่นปึกสูงใหญ่ในความทรงจำลามกนั้นทำเธอไม่กล้ามองสบตา พลันอดคิดไม่ได้ว่า ผู้หญิงโสด ซิง ไม่เคยผ่านมือชายจะทำหน้าที่ภรรยาแสนเร่าร้อนได้อย่างไร มันยากเกินไป แล้วเธอก็ไม่มีประสบการณ์ด้วย

"พี่ทำเธอตกใจรึเปล่า"

"มะ...ไม่ค่ะ"

พอไม่มองหน้า ก้มหน้าลงต่ำ ความคิดเจ้ากรรมก็สั่งให้ดวงตาของเธอเพ่งมองสิ่งที่ทำให้เจ้าของร่างร้องคราง ความคิดลามกนั้นทำเธอหน้าแดง มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนดี

"จะนอนเลยไหม"

"นอนเหรอคะ??"

หญิงสาวขึ้นเสียงสูงด้วยความตกใจ อย่าบอกนะว่านี่คือการชวนเธอขึ้นเตียงในแบบฉบับของสามีภรรยาที่มองตาก็รู้กัน 

"อื้อ!"

เฉิงอี้พยักหน้าตอบ หมอที่มารักษากำชับบอกเขาว่าต้องให้เธอได้นอนพักผ่อนเยอะๆ

"ฉันยังไม่ง่วงค่ะ"

ถ้าตอบว่า 'นอน' เธอก็ยังไม่พร้อมกับการต้องทำหน้าที่ภรรยา เธอเพิ่งทะลุมิติมา ขอเวลาให้เตรียมตัวเตรียมใจนิดหนึ่ง

คำว่า 'ไม่ง่วง' ของภรรยา คือคำพูดที่เธอมักจะสื่อให้เขารู้เป็นนัยๆ ต่อให้เหนื่อยหรือง่วงแค่ไหน หากเธอต้องการ เขาก็พร้อมสนองให้ในฐานะสามีที่มีเธอเป็นครอบครัวเพียงคนเดียว

"แต่หมอบอกว่าต้องพักเยอะๆ"

"ฉันพักมาสามวันแล้วค่ะ"

ซูตอบกลับไป ต่างคนต่างตีกันคนละความหมาย ซึ่งตอนนี้ซูเองก็ไม่ได้เอะใจ กับท่าทีของสามีที่ไม่รู้ว่าควรทำหรือไม่ทำตามใจภรรยาดี

"แน่ใจนะ"

"ค่ะ"

หญิงสาวตอบด้วยแววตามั่นใจ ตอนนี้เธอรู้สึกโล่งอกเกินบรรยาย จังหวะที่เธอลอบถอนหายใจ สามีก็รั้งตัวเธอเข้ามา ก่อนจะก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูภรรยา ตั้งแต่ที่เธอฟื้นขึ้นมาก็ทำตัวแปลกไป คำพูดมีหางเสียงต่อท้าย ถ้าเขาเผลอทำรุนแรงไปก็เกรงว่าสมองของเธออาจกระทบกระเทือนมากกว่าเดิม

"รอบเดียวพอนะครับ"

​​​​​​