جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ปัญหาที่เกิดขึ้น เฉิงอี้ไม่ได้ปล่อยผ่าน สีหน้าและแววตาที่ดูผิดหวังของภรรยา ทำให้เขาอยากด่าตัวเองที่คิดน้อยไป การที่ซูซูโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพราะเขามันโง่และทำตัวเองทั้งนั้นเลย"จะไปไหนคะ"ซูถามสามีที่ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า "ไปจบปัญหาไงครับ"เขาตอบพลางก้มลงหยิบเสื้อผ้าของเธอที่โดนเขาถอดไป คิ้วเรียวขมวดย่นมองสามีด้วยความไม่เข้าใจ พี่เฉิงจะทำอะไร แต่ก็ยื่นมือไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่แต่โดยดี ก่อนที่จะโดนสามีจูงมือเดินไปไหนสักที่"ไปไหนคะ""เดี๋ยวก็รู้เองครับ"ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ภรรยาที่ทำหน้าสงสัยตลอดทาง "ถึงแล้วครับ"ชายหนุ่มพาภรรยามาหยุดยืนที่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่งเพื่อจบปัญหา เขาอยากให้เธอเห็นด้วยตาตัวเองว่า 'เขา' ไม่เคยนอกลู่ นอกทาง และไม่คิดอะไรลึกซึ้งกับหยางจื่อเลย"บ้านใครคะ"ซูนิ่วหน้ามองสามีที่เคาะประตูเรียกคนในบ้านออกมา เธอเดาไม่ถูกจริงๆ ว่าสามีคิดจะทำอะไร จนกระทั่ง....แอ้ด!!ประตูบ้านถูกเปิดออกให้เห็นหน้าคนที่อยู่ด้านใน เธอถึงรู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านของผู้หญิงหน้าไม่อายที่มาเกาะแกะสามีเธอเมื่อเช้านั่นเอง"พี่เฉิง!"คนที่เปิดประตูออกมาฉีกยิ้มดีใจ เมื่อเห็นว่าใครมาหาถึงหน้าประตู

'ลุงเอาน้ำเต้าหูทรงเครื่อง 3 ถุง''ปาท่องโก๋มีไส้อะไรบ้าง''เหลือข้าวจี่อีกไหม'ร้านอาหารเช้าเปิดใหม่ได้รับความสนใจตั้งแต่วันแรกที่เปิดขาย ด้วยเมนูอาหารที่แปลกใหม่ไม่ซ้ำใคร หาซื้อที่ไหนไม่ได้นอกจากร้าน 'หว่อ อ้าย หนี่' ร้านเดียว"วันนี้ข้าวจี่หมดแล้วครับ"​​​​​​เฉิงอี้บอกกับคนงานที่เพิ่งมาซื้อไป เดาว่ารสชาติคงถูกใจ ถึงได้เดินกลับมาถามหาอีก"ปาท่องโก๋วันนี้มีไส้หมูสับ ไส้กุ้ง และใส้เห็ดหอมค่ะ"ซูยิ้มให้กับคนที่ถาม ก่อนจะหันไปคุยกับลุงหัวล้านที่ยืนรอต่อแถวอยู่นานแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรว่า "น้ำเต้าหู้ใส่เครื่องอะไรบ้างคะ"เป็นเช้าที่มีผู้คนพลุกพล่าน เป็นทำเลทองในการขายอาหาร ถึงจะมีร้านค้าคู่แข่งบ้าง แต่ก็ไม่ได้ขายของเหมือนกัน ดังนั้นอะไรที่มันแปลกและน่าสนใจ คนก็ต้องเข้ามามุงเป็นธรรมดา ยิ่งสองสามีภรรยา หน้าตาดี แต่งกายสะอาดสะอ้าน มีใบหน้ายิ้มแย้มต้อนรับ ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในร้านน่าเข้ามากขึ้น"หอมจังเลยคุณ""นั่นเขากำลังทำอะไร""ลองเข้าไปดีไหม"คนที่เดินผ่านไปผ่านชะเง้อคอมอง กลิ่นหอมๆ ของแป้งปาท่องโก๋ที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ๆ ดึงดูดคนให้เดินเข้ามา "ลองชิมได้นะจ๊ะป้า"ซูบอกคนที่เพิ่งเดินเข้

"นั่นคุณทำอะไรคะ"ซูถามสามีที่นั่งกินผักดองเปล่าๆ ไม่มีข้าวหรือกับใดๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูพึงพอใจ ไม่เปรี้ยวหรืออย่างไร ผักที่อยู่ในโถดองนั่นเธอดองมานานเกือบสามเดือน "พอดีผมเปรี้ยวปากอยากกิน"สามีตอบไปตามที่ตัวเองรู้สึก "เปรี้ยวปากเหรอคะ?"ซูทำหน้าไม่เชื่อเมื่อได้ยิน ปกติแล้วต้องเป็นผู้หญิงมากกว่าไม่ใช่เหรอที่นึกเปรี้ยวปากอยากกินของดองตอนที่เป็นวันนั้นของเดือน พอคิดมาถึงตรงนี้อยู่ๆ ซูก็นิ่งไป เธอยุ่งกับการเปิดร้านใหม่ ทำให้เธอลืมสังเกตุตัวเองไป ประจำเดือนครั้งสุดท้ายของเธอมาเมื่อไหร่กันนะเดือนที่แล้ว??'ไม่ใช่'ซูคิดพลางส่ายหน้า ถึงจะไม่ค่อยมีเวลาแต่เธอลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน ซูว่าให้ตัวเองที่เพิ่งจะมานึกได้ เธอยกนิ้วขึ้นมานับไปนับมาซ้ำๆ หัวใจมันเต้นดัง 'ตึกตัก' เมื่อพบว่าประจำเดือนของเธอไม่มาเกือบสองเดือนแล้ว 'ช่วงนี้หนูซูดูอิ่มเอิบจัง''กินเก่งขึ้นรึเปล่าจ๊ะ''หนูใช้ครีมอะไร ผิวใสมาก'มันเป็นคำถามที่ช่วงนี้เธอเจอประจำ แต่เธอก็ไม่ได้เก็บเอามาคิดหรือใส่ใจอะไร คิดว่าที่พุงเริ่มป่องเพราะเอ็นจอยกับการกินมากไป ส่วนคำว่า 'อิ่มเอิบ' ที่ได้ยินเธอก็ตีความหมายไปในแง่ดีว่าเขาชมเธอที่ก

ปัง!"วางปืนลงซะ"เสียงของใครบางคนที่ดังมาจากด้านหลัง เปรียบดั่งแสงสว่างที่ทำให้เฉิงอี้ลืมตาขึ้นมาและหันขวับไปมองต้นเสียงด้วยความหวังว่าจะรอดทันที หากแต่ความมืดมิดในยามราตรีทำให้เขาเห็นเพียงแค่ชุดสีเขียวเข้มที่ชายคนนั้นสวมมา ใบหน้านั้นแทบจะมองไม่เห็นเลย"บัดซบเอ้ย!!"อันธพาลสบถเสียงดังเมื่อโดนยิงเข้าที่หัวไหล่อย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ปืนที่ถืออยู่กระเด็นหลุดจากมือไป ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ทำไมทหารถึงได้รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่กัน "ยืนนิ่งๆ"เสียงเข้มขู่ผ่านความมืดอีกครั้ง วิถีของปืนที่อยู่ในมือนั้นพร้อมยิงอีกฝ่ายทันทีหากพบว่ามีการตุกติกไม่ทำตามขึ้นมา "ผู้กองหลี่ไหวไหมครับ"คำถามของนายทหารที่ใส่ชุดสีเขียวคนนั้นทำให้อันธพาลรู้ทันทีว่าไม่ได้มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้จักอดีตของผู้ชายคนนี้ดี ยังคงมีพวกพ้องคนสนิทของผู้กองที่จงรักภักดีและพร้อมตามหาตลอดเวลา สี่ปีกว่าที่ผ่านมามันไม่ได้ลดทอนความหวังที่จะเจอตัวผู้กองหลี่เลย"อย่าเข้ามา"อันธพาลตะคอกกลับเสียงดัง ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ในเมื่อทางเลือกมีไม่มาก เขาจึงจับตัวเฉิงอี้เป็นตัวประกันพร้อมกับดึงมีดพกออกมาจ่อเข้าที่คอของชายหนุ่ม

สามเดือนผ่านไป เป็นสามเดือนที่ซูไม่เคยนอนหลับสนิทได้เต็มตา เธอยังเพียรทำทุกทางเพื่อตามหาสามีที่อยู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย"เคยเจอคนนี้ไหมคะ""เขาชื่อเฉิงอี้ค่ะ"เพราะไม่มีรูปถ่ายเธอจึงถือแผ่นกระดาษที่วาดรูปของสามีไล่ถามคนที่อยู่แถวโรงพยาบาล ซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอเจอสามีครั้งสุดท้ายนั่นเอง"ไม่เห็นนะ"​​​​​"ลุงไม่แน่ใจ""ลองไปถามตำรวจดีไหม"คำตอบที่ได้ทำดวงตาของซูที่มีความหวังหมองหม่นลงทันใด จะหันหน้าไปพึ่งตำรวจได้อย่างไร ในเมื่อตำรวจเพิ่งไล่เธอออกมา ด้วยเหตุผลที่ว่า 'เธอไม่มีประวัติส่วนตัวของสามี'"เขาเป็นคนความจำเสื่อมค่ะ""ฉันไม่รู้ที่มาของเขาจริงๆ""ช่วยหน่อยได้ไหมคะ"หากเป็นยุคสมัยที่เธอจากมา เธอคงไม่พึ่งตำรวจและใช้โซเชี่ยลตามหา แต่ ณ. ตอนนี้มันเป็นยุค 80 ของจีนที่เพิ่งพัฒนา 'โซเชี่ยล' ที่ว่ายังเข้าไม่ถึงเลยซูคิดก่อนจะถอนหายใจ ตลอดสามเดือนที่สามีหายไป เธอไม่อยากอ่อนแอ ไม่อยากร้องไห้ แต่ก็กลั้นน้ำตาไม่ไหวเมื่อเห็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดมาจากสามี และหน้าตาก็เหมือนกับสามีเธออย่างกับก็อปปี้กันมา โดยเฉพาะดวงตาทำเธอคิดถึงสามีสุดใจพี่เฉิง...พี่ไปอยู่ที่ไหนซูมองภาพวาดในมือที่เธอว