3. ภาระที่ไม่ได้ก่อ

ภาระอันยิ่งใหญ่...ยากปฏิเสธ

-------------------

สุราชสั่งให้สาวน้อยของเขาเฝ้าอัญชนาไว้ไม่ให้เธอออกจากห้องน้ำ ตัวเขาเดินออกไปยังลานจอดรถ ไปที่รถเพื่อหยิบผ้าห่มผืนน้อยมาให้เธอห่อตัวออกไป

“ผมเอาผ้าห่มมาให้...ห่อตัวซะ” น้ำเสียงของเขาดูสงสารเธออยู่บ้าง

เขาสั่งสาวน้อยพาอัญชนาออกมายืนรอที่หน้าคลับ เขาจะขับรถมารับ

“นิ...พาเธอมารอตรง...หน้าคลับ”

“นางทำให้พวกเรายุ่งยาก...วุ่นวายจริงๆ” นางบ่นพึมพำใส่หน้าอัญชนา

สุราชขับรถไปตามแผนที่ที่เขาขอให้เธอส่งให้เขาที่ไลน์

“ใกล้ถึงบอกด้วย...ผมจะชะลอ”

“ค่ะ... บ้านหลังในสุดด้านซ้าย” เขาเริ่มชะลอรถให้ค่อยคลานเข้าไปจอดหน้าประตูรั้ว อัญชนากดรีโมต เธอขออนุญาตลงรถ สาวน้อยหน้าหวานจึงเปิดประตูลงไปก่อนที่จะให้อัญชนาก้าวออกไป

“ฝันดีนะครับ... ฝากบอกคุณพ่อคุณแม่ด้วยว่า ผมขอโทษ” เขาหันหน้ามาตะโกนบอกเบาๆ

“ค่ะ...” หญิงสาวเดินเข้าประตูบ้านไปอย่างห่อเหี่ยวใจ

“อ้าว...ไปทำอะไรกัน ทำไมเอาผ้าห่อตัวมา” แม่อัญญาเข้ามากอดลูกสาวตบหลังเบาๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ คนไม่ดีลวนลามหนู” เธอบอกแม่เสียงสั่น

“เขารึ... แย่นะนายคนนี้”

“ไม่ใช่ค่ะ... พวกที่เมาในคลับนั้นค่ะ”

“ขึ้นไปอาบน้ำ...นอนซะลูก ตัวสั่นขนาดนี้” แม่อัญญาพาลูกสาวไปที่ห้องนอน

“พรุ่งนี้คุยกันนะ... หนูเพลียเหลือเกิน” หัวใจเธอตอนนี้เต็มไปความรันทด ท้อแท้อย่างไม่เคยเป็นเช่นนี้

อัญชนาเดินเข้าห้องนอน ปล่อยให้แม่อัญญาเก็บเอาเรื่องวันนี้ของเธอที่ไปพบกับชายหนุ่มไปคิดทั้งคืน

‘เฮ้อ... สงสารยัยอัญ ถ้าบริษัทของเราไม่ถูกหุ้นส่วนโกง ลูกคงไม่ต้องไปยุ่งกับผู้ชายคนนี้’

อัญญานึกถึงคำพูดของกังสดาลเพื่อนสมัยเรียนมัธยมด้วยกัน เธออยากให้บริษัทของพ่อสามีเข้ามาบริหารจัดการหนี้ให้ เธอได้ปรึกษากับวิชพันธ์สามีแล้วว่า สหพันธ์กรุ๊ปจะเข้ามาซื้อกิจการ โดยให้สุราชลูกชายของสุพจน์ ซึ่งเป็นลูกผู้น้องสายย่าศรีนวลเข้ามาช่วยดูแลธุรกิจนี้

สุพจน์ขณะนี้อยู่ในตำแหน่งซีอีโอฝ่ายการเงินแทนอนุพันธ์ ซึ่งเขาเสียชีวิตไปจากกระสุนปืนของย่าศรีนวล สุพจน์ติดหนี้ประพันธ์จากหุ้นที่เขาไปซื้อไว้แล้วขาดทุน และอาศัยบารมีของประพันธ์เสนอต่อที่ประชุมบอร์ด ให้เขาขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งแทนอนุพันธ์

“ญา...ไม่ต้องคิดมาก เบลจะเรียนคุณพ่อเองว่า บริษัทประกันภัยนี้มีอนาคต กำลังให้สุราชดูรายละเอียดและข้อมูลทั้งหมด ให้เขาเสนอที่ประชุมบอร์ดสัปดาห์หน้านี้ แล้วเราตกลงกันอีกทีที่ตัวเลขเท่าไหร่” กังสดาลเสนอแนะ

“ยัยอัญ...ต้องแต่งงานกับสุราช ฉันหนักใจนะเบล” อัญญาคิดหนักแทนลูกสาว

“ไว้เป็นเรื่องอนาคต เราแค่เสนอให้พวกเขาไปเจอกัน ถ้าไม่ชอบกันก็ไม่ต้องบังคับ” กังสดาลปลอบใจเพื่อน เธอแค่ต้องการให้สุราชแต่งงานกับคนที่เหมาะสม

“เบล ลูกสาวเราไม่ใช่คนหัวอ่อน ไม่ได้รักกัน...จับให้แต่งงาน มันลำบากใจกันทั้งสองฝ่าย”

“สุราช... เขาเป็นเด็กฉลาด เสียอยู่อย่างเดียว...”

“ทำไมเหรอ...” อัญญาจ้องหน้าเพื่อนรัก กลัวว่าชายหนุ่มจะแย่เกินกว่าแก้ไข

“เจ้าชู้... ควงสาวไปทั่ว คุณแม่เขามาปรึกษาเบลว่า ควรหาผู้หญิงที่เหมาะสมให้”

กังสดาลหนักใจเช่นกัน เพราะหลานชายคนนี้เป็นหนุ่มประเภท bad boy นิสัยของเขามีดีอยู่บ้างตรงที่ยังเชื่อฟังผู้ใหญ่ในครอบครัว

เช้าวันรุ่งขึ้นอัญชนาตื่นสายมาก ร่างกายระบมจากการต่อสู้ฟัดเหวี่ยงกับหนุ่มหื่นที่ในคลับนั้น เธอตกใจเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องดังถี่ๆ อย่างร้อนรน

“คุณแม่มีอะไรเหรอ...เคาะประตูรัวขนาดนี้” เธอโซเซลงจากเตียงมาเปิดประตูห้อง

“คุณป้า...โทรมาบอกว่า สุราชอยู่โรงพยาบาล ประสบอุบัติเหตุเมื่อคืนนี้”

“โห...เป็นอะไรมากไหมนั่น” เธอพลอยร้อนรนไปด้วย

“แม่ว่าจะไปเยี่ยม... หนูไปด้วยกันนะ” อัญญามองหน้าลูกสาวหยั่งใจเธอ

“ค่ะ... รอหนูอาบน้ำแต่งตัวนะคะ หนูขับรถให้ค่ะ”

สองคนแม่ลูกรีบไปยังโรงพยาบาลแถวสุขุมวิทที่ชายหนุ่มนอนรักษาตัว ครั้นไปถึงกังสดาลรีบเดินเข้ามาหาทันที

“เขาอยู่ ไอซียู... คงไม่ได้เยี่ยม”

“เป็นอะไรสาหัสขนาดนั้นหรือ...เบล”

“รถตกถนนไปชนต้นไม้ สาวที่นั่งไปด้วยบาดเจ็บสาหัส ส่วนสุราชนี่สมองกระทบกระเทือน”

“ยัยอัญ... เมื่อคืนได้ข่าวว่าเขามาส่งหนูไม่ใช่เหรอ” กังสดาลขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“ค่ะ...เขามาส่งหนู แล้วคงกลับไปโรงแรมกับ...ของเขาค่ะ” เธอตอบไม่ค่อยเต็มคำนัก

“นี่... เขาควงผู้หญิงคนนี้ไปเต้นรำกับหนูด้วยรึ”

“เอ่อ...” อัญชนาไม่อยากพาดพิงว่า เธอคนนี้อาจโวยวายเถียงกันจนเกิดอุบัติเหตุ

“บอกมา... ไม่ต้องกลัวหนูอัญ ป้าอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” กังสดาลจ้องหน้าสาวน้อย

“เขาชวนหนูไปเต้นรำด้วย ตอนหนูรอเขาที่ห้องพัก ผู้หญิงของเขาก็มาพอดี”

“หนูไปเต้นรำกับเธอด้วยใช่ไหม” กังสดาลคาดคั้นเอาข้อมูล

“ค่ะ... หนูไม่อยากมีปัญหา ไม่ว่าใดใดก็ตาม ไม่อยากสนใจเรื่องส่วนตัวของเขา หนูเป็นคนนอกนะคะ คุณป้า” อัญชนาส่ายหน้า

“นี่โชคดีนะ ที่เราไม่เป็นอะไร...”

“ค่ะ... เขามาส่งหนู แต่ระหว่างทางได้ยินเธอต่อว่าเขา หนูก็ไม่ได้ยินเขาโต้ตอบอะไร นิ่งตลอดทาง”

“พอหนูอัญถึงบ้าน คงทะเลาะกันช่วงขากลับไป” กังสดาลคาดเดาว่าเหตุการณ์น่าจะเป็นเช่นนั้น

... ... ... ...

สุราชนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเกือบสามเดือน อาการทางสมองของเขาดีขึ้นพอจำอะไรได้บ้าง บางส่วนอาจยังนึกไม่ออก ทำให้คุณแม่ของเขาปรึกษากับครอบครัวของอัญชนา เธอถูกเรียกมาพบกับวัลภาคุณแม่ของสุราชที่บ้าน

“สุราชบอกกับแม่ว่า จะให้หนูอัญชนาชดใช้ทำให้เขาเสียหาย” แม่วัลภาเอ่ยขึ้นอย่างหนักใจ

“ฮะ...อะไรคะ หนู....งง ค่ะ” อัญชนาร้องเสียงหลง

“เขาจำได้ว่าคืนที่ประสบอุบัติเหตุ หนูอัญอยู่ในรถ ก่อเรื่องถกเถียงกับผู้หญิงของเขา ทำให้เขาขาดสมาธิในการขับรถ”

“ตายจริง... หนูสับสนกับความจำของเขา ทำไมถึงได้จำอะไรที่ผิดเพี้ยนขนาดนี้”

“เขาอยากให้หนูแต่งงาน ไปช่วยดูแลฟื้นฟูให้ความจำเขากลับคืนมา”

“โห...คุณป้าขา... หนูไม่ใช่ care giver คนดูแลผู้ป่วยนะคะ” เธอแย้งทันที

“เขามีผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว จะให้หนูเข้าไปวุ่นวายกับชีวิตของเขาอีกทำไมคะ” เธอยืนยันไม่ยอมเด็ดขาด

“ผู้หญิงคนนั้นหายหน้าไป เมื่อรู้ว่าสุราชจำอะไรไม่ได้ ความทรงจำเลอะเลือน คงไม่สนใจกันแล้ว เห็นมาเยี่ยมอยู่สองสามครั้ง จากนั้นไม่เคยมาอีกเลย” แม่วัลภาถอนหายใจกับโชคชะตาของลูกชาย

“วันนั้นไปเจอกัน แทบจะตีกันตาย” อัญชนานึกย้อนถึงวันแรกที่พบกัน

“เขาบอกแม่ให้หนูทำสัญญา...” วัลภาใช้แผนต่อรอง ตามที่ลูกชายแนะนำ

อัญชนาถอนหายใจราวภูเขาทับอก เธอไม่คาดคิดเลยว่าต้องมารับภาระยิ่งใหญ่ ยากที่จะปฏิเสธ... น้ำเสียงซีเรียสของหญิงสาวตอบกลับไปอย่างกังวล

“โห... คงวางแผน...เลิกหนูไปหาผู้หญิงนั้นอีก ถ้าความจำกลับมา”