เมียหรือทาส2

"นี่คุณ..ตื่น!..จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน นี่มันสายมากแล้วนะ ลุกขึ้นมาหุงหาอาหารบ้างสิคุณ ตื่น!..หนูยิ้ม"

หิรัญปลุกแล้วปลุกอีกคนตัวเล็กก็ไม่ยอมตื่น ก็เมื่อคืนหล่อนอาการดีขึ้นแล้วนี่นา เขาตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อไปวิ่งออกกำลังกาย กลับมาก็สายแต่ทำไมเธอยังนอนอยู่อีกล่ะ เขาคิดในใจ เลยลองใช้หลังมืออังหน้าผากเธอดู มันอุ่นๆ ไม่ถึงกับร้อน หรือเธอยังอ่อนเพลียจากการถูกเขากินไปหลายรอบก่อนออกเดินทาง แถมตอนขามายังเมาเรือจนมีไข้อีกต่างหากเลยอยากนอนพักผ่อน

วันนี้เขาจะอนุโลมให้เธอก่อนหนึ่งวัน เห็นว่าไม่ค่อยสบายหรอกนะ สรุปนายหัวหิรัญต้องเป็นคนหุงหาอาหารมาให้ยุวดา แทนที่ศรีภรรยาจะเป็นคนทำให้เขากิน

"นี่คุณหินกำลังทำอะไรเหรอคะ ให้ป้าช่วยไหมคะ"

"ไม่ต้องหรอกครับ ป้ามีอะไรทำก็ไปทำเถอะ ตรงนี้ผมจัดการได้"

"วันนี้ป้าทำผัดกระเพราเอาไว้ให้คุณหินไม่อยากทานเหรอคะ ถึงได้ทำข้าวต้มกุ้งทาน"

หิรัญยิ้มหวานส่งให้แม่บ้านคนสวย "เปล่าหรอกครับ นี่ไม่ใช่อาหารของผม"

"แล้วของใครเหรอคะ"

ป้าแก้วทำหน้างงเสียเต็มประดา ร้อยวันพันปีนายหัวหิรัญเคยเข้าครัวเสียที่ไหนล่ะ นางอยู่ที่นี่มาสามสิบกว่าปีก็ไม่เคยเห็นสักครั้ง ว่านายหัวหิรัญจะเข้าครัวมาทำอาหาร เขาจะทำงานอยู่นอกบ้านดูแลกุ้งและหอยมุกในกระชังไม่เคยเข้ามายุ่มย่ามในครัว เพราะมีแม่ครัวเตรียมอาหารออกไปให้ทานทุกวันอยู่แล้ว วันนี้มาแปลกนางก็เลยสงสัย หิรัญอมยิ้มก่อนจะตอบคำถามให้คลายสงสัย

"ผมทำข้าวต้มไปให้ภรรยาน่ะครับ เธอไม่ค่อยสบายได้ทานอะไรร้อนๆ น่าจะดี"

"นายพานายหญิงมาที่นี่เหรอคะ ทำไมไม่บอกป้าล่ะคะ ป้าจะได้ทำอาหารเพิ่ม"

"ป้าไม่ต้องทำเพิ่มหรอกครับ เพราะผมกับเธอจะทำอาหารกินกันบนแพ"

"ที่แพ!" ป้าแก้วอุทานตกใจ "ทำไมคุณหินไม่พาเธอมาพักที่บ้านล่ะคะ สะดวกสบายกว่ากันตั้งเยอะ"

"แถวนี้คนเยอะเกินไปครับป้า ไม่ค่อยเป็นส่วนตัวเท่าไหร่ ผมเลยพาเธอไปพักบนแพ ป้าแก้ว..ผมขอยาพาราเพิ่มด้วยนะครับ"

"ได้ค่ะคุณหิน" หญิงชราเดินไปหยิบยาพาราบนหิ้งส่งให้เจ้านาย "นี่ค่ะยาพารา ให้ป้ายกข้าวต้มไปให้ไหมคะ "

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมยกไปเองได้" หิรัญตักข้าวต้มกุ้งใส่ถ้วยด้วยท่าทางทะมัดทะแมง เดินอาดๆ มุ่งหน้ากลับแพ ระหว่างทางเจอเข้ากับทับพอดี

"สวัสดีครับนายหัว แล้วนี่นายหัวจะยกข้าวต้มกุ้งไปไหนให้ผมยกไปให้ไหมครับ"

"ไม่ต้องหรอกทับ ฉันทำเองได้ แล้วนี่ไอ้ทีไปไหน"

"ทีมันไปคุมคนงานให้อาหารกุ้งน่ะครับ นายหัวมีอะไรจะใช้มันเหรอครับ"

"เปล่าหรอกทับ แค่ถามดูเฉยๆ เออนี่..สองสามอาทิตย์นี้ห้ามใครเข้าไปยุ่มย่ามที่แพหลังเกาะนะ ฉันพาเมียมาพักที่นั่น"

ทับตาโตเหมือนไข่ห่านก่อนจะอุทานออกมา "นายหัวพาเมียมาเหรอครับ! แล้วพามาเมื่อไหร่ครับ"

"เมื่อคืนอะ อย่าลืมกำชับคนงานในฟาร์มด้วยนะว่าอย่ามายุ่มย่ามที่แพหลังเกาะ ฉันกับเมียต้องการพักผ่อน"

"ได้ครับนาย"

"แต่ถ้าแกกับไอ้ทีมีอะไรด่วนก็มาหาฉันได้ตลอดเวลา"

"ครับ"

"ฉันไปก่อนนะ"

"ครับนาย"

นายหัวหิรัญรีบเดินกลับไปที่แพทันที เจอยุวดานั่งหน้าตูมอยู่บนที่นอน นี่หล่อนงอนอะไรเขาอีกล่ะ เขายังไม่ได้รังแกอะไรหล่อนเลยนะ

"เอากินซะ ผมไปทำข้าวต้มกุ้งมาให้ กินเสร็จก็ทานยาเสียด้วยอาการไข้จะได้ดีขึ้น" เขายื่นถาดข้าวต้มกุ้งให้เธอแต่โดนปัดทิ้งจนข้าวในถ้วยกระจัดกระจาย

"ฉันไม่กิน"

"นี่หนูยิ้ม! อย่ามาออกฤทธิ์กับผมนะ ผมอุตส่าห์ทำมาให้คุณทาน แล้วคุณมาทำอย่างนี้ได้ยังไง"

หล่อนไม่ตอบอะไรยังคงนั่งนิ่งๆ อยู่บนที่นอน แถมยังกระตุกยิ้มตรงมุมปากมองหิรัญตาขวาง หิรัญฉุนจัดเดินมากระชากร่างบางจนเซถลาไปหาเขาทั้งตัว ยุวดาอุทานตกใจ

"นี่คุณจะทำอะไร"

"ออกฤทธิ์ได้แสดงว่าหายไข้แล้วสินะ งั้นก็มาทำหน้าที่ของคุณซะ เริ่มจากหน้าที่บนเตียงก่อนเลย..ยุวดา!"

หิรัญคำรามออกมาอย่างน่ากลัว เขาโกรธจนตัวสั่น เด็กดื้ออย่างเธอต้องโดนดัดสันดาน เขาจะจัดให้หนักเลยคอยดู ถ้าครั้งนี้หล่อนไม่คลานสี่ขา อย่าเรียกเขาว่าหิรัญ เขาคำรามลั่น ก่อนจะจัดการกับแม่ตัวดีที่ตอนนี้ยืนหน้าซีดเหมือนไก่ต้ม เขาผลักเธอล้มลงบนที่นอนก่อนจะตามเธอไปติดๆ

"นี่คุณหิน คุณอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ" เธอห้ามปากคอสั่นผลักหน้าอกเขาเต็มแรง

"มีแรงแค่นี้เองเหรอคุณ แรงอย่างกะมด"

เขากดทับเธอไว้ทั้งตัวตรึงแขนไว้เหนือศีรษะ ขาสองข้างถูกกดทับแล้วตรึงไว้ด้วยหัวเข่า เรี่ยวแรงของเขาช่างมากมายมหาศาล เธอจะต้านทานเขาได้อย่างไร ผู้ชายตัวโตกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างหล่อน ไม่มีทางเทียบได้ หล่อนไม่มีทางสู้หิรัญได้อยู่แล้ว มีเพียงทางเดียวที่เธอจะรอดคืออ้อนวอนให้เขาสงสาร

"คุณหินอย่าทำอะไรฉันเลยนะ" 

เธอขอร้องเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เรียกว่าขอร้อง แทบจะอ้อนวอนด้วยซ้ำ

"ไม่มีทาง!"

หิรัญคำราม ก่อนจะจัดการปิดริมฝีปากของเธอทันที ยุวดาพยายามดิ้นหนีการรุกรานของหิรัญ หล่อนร้องอู้อี้ในลำคอ

"อึ..อื้อ!..อื้อ!"

เสียงร้องของหล่อนถูกกลืนหายไปในลำคออีกครั้งเมื่อเขาครอบครองมันทั้งหมด ริมฝีปากหวานหยดถูกบดจนห้อเลือด ฝ่ามือร้อนก็ขยำก้อนเนื้อที่อัดแน่นในร่มผ้า หญิงสาวดิ้นรนไปมาหลบฝ่ามือหนาของหิรัญ

"อย่าดิ้นหนีซะให้ยาก คุณไม่มีทางหนีผมพ้น"

เขาจุ๊บแก้มที่หอมละมุนของเธอไปหนึ่งครั้ง ก่อนจะซุกซบใบหน้าคมคร้ามที่เต็มไปด้วยหนวดเครารกรุงรังลงไปยังแก้มเนียนขาวลออ สูดดมความหอมอ่อนๆ ด้วยปลายจมูกของเขาหลายๆ ครั้ง ก่อนจะไต่ระดับไปยังซอกคอหอมกรุ่น ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดแถวๆ ใบหูจนหล่อนขนอ่อนลุกซู่ไปหมด

หิรัญระดมจูบเวียนวนแถวแก้มหอมกรุ่นอยู่สักระยะ ก่อนจะเม้มติ่งหูเธอเล่น หล่อนขนลุกไปหมดแล้ว ร่างกายกำลังแหลกเหลวอยู่ใต้ร่างหนา นายหัวหิรัญหลอกล่อหล่อนด้วยรสจูบแสนหวานที่ทำให้ใจสั่น มันดุดันในคราแรก แต่ตอนนี้มันนุ่มนวล เรียวลิ้นอุ่นๆ สอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก กอดกระหวัดรัดรึงเนิ่นนานสลับขบเม้มริมฝีปากบางอย่างช่ำชอง ยุวดาหายใจหายคอแทบไม่ทัน เมื่อนายหัวหิรัญจูบหล่อนอีกครั้ง เขาป้อนจูบแสนหวานก่อนจะเพิ่มความเร่าร้อนจนหล่อนแทบขาดอากาศหายใจ หากเขาถอนริมฝีปากออกได้ทันเวลา

 เขาซุกซบใบหน้าลงไปอีกครั้งยังซอกคอขาวเนียน ปลายจมูกวนเวียนอยู่แถวติ่งหู ฝ่ามือหนาเคล้นคลึงดอกบัวคู่งามจนตอนนี้ปลายยอดถันเริ่มแข็งขึ้นเป็นไต เขาซุกไซ้สองเต้าด้วยริมฝีปากที่เต็มไปด้วยหนวดเคราสากระคาย ทำให้เธอต้องห่อไหล่ด้วยความจั๊กกะจี๋

"นี่!"

"นี่อะไร..อย่าหยุดใช่มั้ย"

"ไม่ใช่นะ"

"แล้วอะไรล่ะ"

หิรัญไม่ฟังคำตอบ เขาจูบหล่อนอีกครั้งไล้ริมฝีปากเลียริมฝีปากบางรูปกระจับ ไต่ระดับไปตามซอกคองามระหง นิ้วทั้งห้าบรรจงเคล้นคลึงสองเต้า เขาใช้หัวเข่าแยกขาเธอออกทั้งสองข้าง

"คุณหิรัญ"

"ครับ"

เขาพูดแค่นั้นเลื่อนใบหน้าลงต่ำปิดริมฝีปากของเธอทันที ผู้หญิงปากดีต้องเจอจูบแบบมาราธอน หิรัญบดริมฝีปากจูบหล่อนอย่างเร่าร้อนและดุดัน แทรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวานเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กเนิ่นนาน ดูดดึงชิวหาอุ่นซ่านจนหล่อนเผลอส่งเสียงครางในลำคอ

เขาหลอกล่อจนหล่อนต้องโอนอ่อนผ่อนตาม  ราชสีห์ร้ายหลอกล่อจนหนูตัวเล็กอย่างหล่อนคล้อยตามไปกับความวาบหวามที่เขามอบให้ หญิงสาวยินยอมพร้อมใจในที่สุด หิรัญถอดชุดของเธอออกด้วยความรีบร้อน ก่อนจะถอดของตัวเองออกอย่างเร่งร้อนไม่แพ้กัน ความช่ำชองและชำนาญของนายหัวหิรัญทำให้เสื้อผ้าของทั้งสองถูกปลดออกอย่างง่ายดาย เขาสอดใส่อาวุธร้ายเข้าไปทันทียัดมันจนสุดโคน

"โอ๊ะ!"

เขาไม่สนว่าเธอจะเจ็บขนาดไหน ที่ต้องรองรับท่อนเอ็นขนาดใหญ่เกือบครึ่งไม้บรรทัด เขากระแทกลงมาหนักๆ ฝ่ามือหนาเคลื่อนตัวลงมาทายทักสองเต้าอวบอัดค่อนข้างใหญ่ ปลายลิ้นสากระคายปัดป่ายไปตามยอดปทุมถัน ก่อนจะครอบครองความหวานเข้าไปเต็มปากเต็มคำ หิรัญขบเม้มปลายยอดปทุมของเธอ เขาดูดดึงมันแรงๆ ทั้งสองข้าง ในขณะที่ช่วงล่างยังกระแทกกระทั้นไม่มีหยุด

"โอ๊ะ!"

เธอหลุดเสียงร้องออกมา เมื่อหิรัญกระแทกเธอทางด้านหน้า เขาเสยขึ้นจนเข้าลึกเต็มลำ หิรัญพลิกคว่ำพลิกหงายตามแต่ใจเขาต้องการ เหงื่อกาฬทั้งคู่แตกพลั่กเพราะบทรักสุดเร่าร้อน ยุวดาจุกแถวๆ หน้าท้องจนแทบทนไม่ไหว คนอะไรอึด ถึก ทน อย่างกับควาย นี่เขาไม่คิดจะพักบ้างหรือไง เธอเจ็บจนระบมไปหมดแล้ว ร่องรักเธอร้อนไปหมดแล้ว..คนบ้า!

เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าของยุวดาอีกครั้ง เมื่อเขาขยับสะโพกเข้าหาอีกครั้งหลังจากปลดปล่อยน้ำรักไปครั้งหนึ่งแล้ว

"คุณหิรัญพอแล้ว"

"ยังไม่พอ เรามาต่อกันเถอะนะ ฉันยังไม่หายอยาก"

หิรัญลากเธอมาสำเร็จโทษอีกครั้ง ครั้งนี้เนิ่นนานกว่าเดิม คนตัวโตเพิ่มดีกรีความหนักหน่วงขึ้นเป็นเท่าตัว จนยุวดาหัวสั่นหัวคลอนยามเขาโยกขย่มอยู่บนตัวหล่อน คนตัวเล็กกรีดร้องพยายามดิ้นหนีเขาพัลวัน แต่ไม่มีทางซะล่ะ บอกแล้วไงวันนี้เขาจะจัดการหล่อนให้เข็ดหลาบไม่กล้าหือกับเขาอีก ดูซิ..คราวนี้จะกล้าแผลงฤทธิ์ใส่เขาอีกไหม โดนจัดหนักไปหลายดอกอย่างนี้ ลุกขึ้นเดินไม่ได้เลยยิ่งดี..เด็กบ้า!

หิรัญคำรามออกมาอย่างหนักในจังหวะกระแทกกระทั้นครั้งสุดท้าย คนตัวโตสูดลมหายใจเมื่อมดลูกด้านในตอดตุบ ตุบ ที่ปลายหัวหยัก น้ำรักหลั่งล้นทะลักออกมาจากช่องทางรักที่คับแน่นของหล่อน คนตัวเล็กหมดแรง ไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะอ้าปากด่าหิรัญ

เขาลุกพรวดพราดเดินเข้าห้องน้ำก่อนจะเข้ามานอนลงข้างๆ คนตัวเล็ก หนุ่มใหญ่กอดเธอไว้จากทางด้านหลัง

"สมใจคุณแล้วสินะ" เธอพูดออกมาทั้งน้ำตา

"สมใจเรื่องอะไรล่ะ?" เขาถามในขณะที่ฝ่ามือหนาลูบไล้หัวไหล่เธอไปด้วย "นี่คนสวยเรามาคุยกันดีๆ ดีกว่านะ"

"ไม่มีทาง..ฉันไม่มีทางพูดดีๆ กับคุณ ฉันเกลียดคุณ..คุณหิรัญ ฉันอยากให้คุณตายๆ ไปซะ"

"ชู้ววว..อย่าพูดกับผัวแบบนั้นสิคะ ไม่น่ารักเลยนะคะหนูยิ้ม" เขาใช้ปลายนิ้วจิ้มไปบนริมฝีปากจิ้มลิ้มของหญิงสาว ก่อนจะบีบแก้มหล่อนแรงๆ จนคนที่นอนตะแคงนิ่วหน้า

"ถ้าไม่นอนก็ลุกขึ้นไปล้างถ้วยแล้วเก็บกวาดเศษข้าวต้มที่คุณปัดมันตกลงพื้นซะ!"

อ๊าย!!!!! 

"อย่านะ!"

เขากระชากเธอมาทั้งที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้น

"นี่คุณหินปล่อยฉันนะ"

"กวาดซะ แล้วก็ล้างถ้วยให้สะอาด ถ้าคุณไม่ทำผมจะจับคุณฟัดอีกรอบ"