เด็กดื้อ

นายหัวสิบทิศเดินมาที่โต๊ะอาหารแต่กลับว่างเปล่า ไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้น มีเพียงอาหารหลายอย่างที่วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะกินข้าว และสาวใช้ที่ยืนรอตักข้าวให้เจ้านาย

"ชะเอม..เธอขึ้นไปตามคุณหนูให้ลงมาทานข้าว ป่านนี้แกคงตื่นแล้วล่ะ"

"ได้ค่ะนายหัว"

"แล้วนี่ไอ้หินไปไหน ได้เวลากินข้าวแล้วยังไม่มา"

"หนูไม่ทราบค่ะ" สาวใช้รูปร่างสันทัดตอบกลับนายใหญ่ของบ้านด้วยถ้อยคำฉะฉาน

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเลยไปดูคุณหินที่ห้องด้วยนะว่าอยู่หรือเปล่า บางทีเขาอาจจะนอนพัก"

"ได้ค่ะนายหัว"

สาวใช้ตอบรับยังไม่ทันจะก้าวไปจากห้องรับประทานอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของหิรัญก็ดังขึ้นพร้อมเสียงทัก

"ผมมาแล้วครับ แล้วนี่คุณหนูขี้วีนยังไม่ลงมาอีกเหรอครับ"

"ยัง..นี่พ่อกำลังจะให้ชะเอมขึ้นไปตามให้ลงมาทานอาหารพร้อมกัน ป่านนี้หนูยิ้มคงตื่นแล้วกระมัง"

"ครับ"

นายหัวสิบทิศและนายหัวหิรัญนั่งรอยุวดาให้ลงมาทานอาหารพร้อมกัน ไม่อยากเสียมารยาททานก่อน สักพักชะเอมสาวใช้ก็เดินกลับมาบอกกับเจ้านายทั้งสองว่ายุวดาจะไม่ลงมา แต่จะให้ยกอาหารขึ้นไปให้เธอทานข้างบน

หิรัญกัดกรามจนเป็นสันนูนด้วยความไม่พอใจ นึกว่าตัวเองใหญ่โตมาจากไหน ถึงได้ไม่ลงมาทานอาหารต้องให้คนยกไปให้ทานถึงในห้อง 

"ไม่ต้อง!" หิรัญสั่งเสียงกร้าว "ถ้าไม่ลงมาก็ไม่ต้องกิน..เรากินกันเถอะครับคุณพ่อ ถ้าเธอหิวเดี๋ยวก็ลงมาเอง ไม่จำเป็นต้องเอาไปประเคนกันถึงบนห้องหรอกครับ เด็กอะไรทำตัวไม่น่ารัก"

หิรัญตักข้าวใส่ปากคำโต ในใจนึกโมโหยัยเด็กตัวแสบ ตื่นมาก็ออกฤทธิ์ออกเดชเลยสินะ มันน่าจับตีก้นชะมัด...

นายหัวหิรัญกับนายหัวสิบทิศทานข้าวกันไปเงียบๆ สักพักจึงได้ยินเสียงอาละวาด

"ทำไมไม่มีใครเอาข้าวมาให้ฉัน ฉันสั่งไม่ได้ยินเหรอไง บอกให้ยกข้าวขึ้นมาให้ฉันบนห้อง"

หิรัญวางช้อนกับซ่อมที่กำลังช้อนข้าวใส่ปากลงหนักๆ

"อาละวาดยังกะผีบ้า คุณพ่อดูเธอสิครับ"

"เอาน่า..น้องยังเด็กอยู่น่ะ คงถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ ให้เวลาเขาหน่อย

"เด็กเกเรอย่างนี้มันต้องโดนดัดสันดาน คุณพ่อรอผมสักครู่นะครับ ผมจะไปกำราบแม่นั่น"

"อย่าเรียกน้องแบบนั้นสิหิน ใจเย็นๆ เราเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ อย่าใช้แต่อารมณ์เป็นหลัก" 

ผู้เป็นบิดาสำทับ กลัวหิรัญจะใช้วิธีกำราบในแบบที่เขาถนัด หญิงสาวรูปร่างเล็กบอบบางแบบนั้นคงจะทนกับความป่าเถื่อนของหิรัญไม่ไหว เดี๋ยวก็ได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งไปก็เท่านั้น

"คุณพ่อไม่ต้องกลัวไปหรอกครับ ผมไม่ได้จะใช้กำลัง แค่อยากกำราบเธอเท่านั้น"

บิดาพยักหน้ารับ ยุวดาต้องมาเป็นภรรยาของหิรัญ เขามีสิทธิ์ตักเตือนสั่งสอนให้เธอรู้จักกาลเทศะ เมื่อต้องอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวใหญ่ เธอต้องรู้จักเคารพผู้ใหญ่ในบ้าน ไม่ใช่นึกจะอาละวาด ตะโกนปาวๆ หรือนึกจะเสียมารยาทอย่างไรก็ได้ เธอต้องรู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่

หิรัญเดินออกไปจากห้องรับประทานอาหารด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ ฝีเท้าหนักๆ เดินขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องของยุวดา เขาเคาะประตูดังๆ สามครั้ง หญิงสาวตวาดลั่น

"ทำไมเพิ่งเอาอาหารมาให้ฉัน รู้มั้ยว่าฉันหิวจนตาลายแทบจะกินเธอได้แล้วนะ!" 

เธอคิดว่าคนที่มาเคาะประตูเรียกนั้นคือสาวใช้เลยแหวใส่ เมื่อมือน้อยๆ เปิดประตูออกให้ก็ถึงกับชะงักเมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของหิรัญ

"ทำไมไม่ลงไปทานข้างล่าง ไม่ได้เป็นง่อยสักหน่อย หรือว่าไม่สบาย ถึงได้ลงไปทานข้างล่างไม่ได้"

"เปล่า..ฉันสบายดี แค่ไม่อยากร่วมโต๊ะกับคุณ"

หิรัญฉุนจัด เอื้อมมือกระชากร่างบางจนเซถลามาปะทะกับแผงอกกว้าง เขาขบกรามแน่น ก่อนจะรัดอ้อมแขนแข็งแกร่งกับร่างเล็กๆ ที่ดิ้นรนขลุกขลัก

"ไอ้หนวดบ้า ปล่อยฉันนะ!"

"จะลงไปทานดีๆ หรือจะให้พี่อุ้มไปครับ"

แหวะ!!..

นี่เขากล้าเรียกตัวเองว่าพี่อย่างนั้นเหรอ เรียกลุงน่าจะเหมาะกว่าเหอะ ไอ้หนวดบ้า

"นี่ลุง..ไม่ดูหนังหน้าตัวเองบ้างเลยเหรอคะ ว่าตัวเองแก่ขนาดไหนแล้วอะ แทนตัวเองว่าพี่มาได้ไม่กระดากอายเสียบ้าง"

หิรัญถึงกับชะงักค้าง คลายอ้อมแขนที่รัดร่างบางออก ก่อนจะค่อยๆ แสยะยิ้มมุมปาก

"นี่!..คุณหนูยิ้ม คงจะลืมไปสินะครับ เขาว่ามะพร้าวยิ่งแก่ยิ่งมัน เอาไว้วันหลังผมจะสาธิตให้คุณดูวันนี้ยังไม่มีอารมณ์ ลงไปทานข้าวข้างล่างกับผม" เขาฉุดกระชากข้อมือบางเดินดุ่มๆ ไปยังโต๊ะอาหาร

 "นั่งลงสิครับ" เขากดเธอลงบนเก้าอี้ไม่เบานัก "สวัสดีพ่อตาสิครับ นั่งเซ่ออยู่ทำไม ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทำเป็นมั้ย"

"ไอ้หิน..พูดกับน้องดีๆ สิ" สิบทิศร้องห้ามบุตรชาย

"เด็กดื้อแบบนี้ไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วยหรอกครับ เสียเวลาเปล่า..อ้าว! ทำไมยังไม่สวัสดีพ่อผมอีก หรือว่าต้องให้ตีกันก่อน..ชะเอมไปเอาไม้เรียวมา อยู่ในห้องหนังสือน่ะ"

"สวัสดีค่ะคุณลุง"

เธอยกมือไว้ปลก ปลก ก้มลงจนศีรษะเกือบถึงโต๊ะ

โอ๊ะ!!  บิงโก!! หิรัญอมยิ้ม นายหัวสิบทิศก็ยิ้ม

"ไหว้พระเถอะหนูยิ้ม ทานข้าวกันเถอะนะ เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นทานไม่อร่อยจ้ะ"

"ค่ะคุณลุง"

เธอตักข้าวใส่ปากทานอย่างเอร็ดอร่อย เพราะหิวจัด ปรายตามองหิรัญด้วยแววตาหวาดหวั่น หนูยิ้มผู้เย่อหยิ่งกลัวไม้เรียวสินะ หิรัญกลั้นขำแทบไม่ไหว เกือบจะหลุดขำไปหลายรอบ เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางคนหนึ่ง ต่อให้ฤทธิ์เยอะแค่ไหน เขาไม่เชื่อว่าจะปราบพยศเธอไม่ได้ 

นายหัวสิบทิศลอบมองใบหน้าลูกชายที่อมยิ้มอยู่ตลอดเวลา ไอ้หินมันยังไม่รู้ตัวเองสินะ ว่ามันกำลังหลงเด็กเข้าแล้วล่ะ นายหัวสิบทิศกระตุกยิ้มมุมปาก ลอบมองใบหน้าสะใภ้สลับกับใบหน้าลูกชายเป็นระยะ สายตาผู้ใหญ่มองอะไรไม่พลาดหรอก ภายในปีนี้ฉันต้องได้อุ้มหลานแน่นอนร้อยเปอร์เซ็น นายหัวสิบทิศแอบคิดในใจ นั่งทานข้าวเงียบๆ ไปอย่างอารมณ์ดี