All Chapters of ไวท์ช็อกกลิ่นละมุน|mpreg : Chapter 21 - Chapter 29

วันนี้เป็นวันที่ไวน์ร่างกายอ่อนเปรี้ยเพลียแรงแต่ใจดันกระปรี้กระเปร่าที่สุด เพราะเมื่อคืนพี่คิมจัดหนักไปหลายยกจนเช้า กระทั่งได้ยินแม่เคาะประตูเรียกให้ไปส่งโลมาที่โรงเรียนทั้งคู่ถึงได้หยุดอุตสาห์ว่าจะนอนพัก แต่สุดท้ายยังดั้นด้นมาไกลถึงคอนโดเพื่อนสนิทอย่างชินจัง ก๊อกๆ! ไวน์เคาะประตู ไม่นานเจ้าของห้องก็เดินมาเปิด พอเห็นผู้มาเยือนเขาถึงกับรับไม่ได้ "หน้าโทรมมากหนุ่ม" ชินมองไวน์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์"ไม่ดูหนังหน้าตัวเองเลย" ก่อนจะโดนไวน์ตอบกลับขณะมองคราบมาสคาร่าผสมน้ำตาเลอะเต็มหน้าจนดูไม่ได้ เขาทำหน้าเหย มองเพื่อนสนิทอย่างเอือมระอาพลางก้าวเข้าไปในห้องคุ้นเคยชินเคยเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของตนกับแฟนให้ไวน์ฟังบางครั้ง ไม่ตอนที่นอย เศร้า เสียใจ ก็ตอนที่ทุกข์สุดๆเห็นเพื่อนทุกข์โคตรๆไวน์ก็นึกสงสาร พอเลิกกับไอ้เฮงซวยนั่นเขาก็รู้สึกดี คิดลึกๆในใจว่า 'เลิกก็ดีแล้ว' ก็หมอนั่นทั้งตบตี มีชู้ เจ้าเล่ห์กลับกลอก ปอกลอกสารพัดสิ่ง เยอะจนอธิบายสามหน้ากระดาษก็ไม่หมด ไวน์นั่งลงบนโซฟากลางบ้านโดยมีเจ้าของห้องเดินตามมานั่งข้างๆ แม้ทั้งคู่จะเป็นไวท์ช็อกเหมือนกันแต่อัตลักษณ์กลับต่างกันโดยสิ้นเชิงคนหนึ่งสวมเสื้อ

กลิ่นเครื่องเทศแรงๆทำให้คนนอนกรนเริ่มได้สติ เปลือกตากระตุก ทำจมูกฟุดฟิด สูดเข้าไปเต็มปอดก่อนดวงตาเบิกโพลง แล้วเด้งตัวขึ้นนั่ง มองคนข้างๆกำลังถือถ้วยบะหมี่พร้อมรอยยิ้ม ไวน์เริ่มเบะปากเหมือนจะร้องไห้ก่อนโถมตัวเข้าไปกอดคิมหันต์ และบอกความรู้สึกว่า "คิดถึง"หนึ่งวันเต็มๆที่ไร้คิมหันต์มันเหมือนขาดออกซิเจน แต่ตอนนี้เขาได้เติมออกซิเจนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว "ชักจะติดพี่เกินไปแล้วนะ ถ้าพี่ไม่อยู่จะทำยังไงเนี่ย" คิมพูดแกมดุ ก่อนวางถ้วยบะหมี่บนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วกอดตอบเมียขี้อ้อน"ก็คนมันคิดถึง"คนในอ้อมกอดเงยหน้าขึ้นมองพร้อมยิ้มกว้าง "เราไปเที่ยวกันมั้ย? แค่เราสองคน""แล้วลูกล่ะ?""ไปโรงเรียน จากนี้แม่ยายบอกว่าจะดูแลให้เอง ไวน์จะได้ทำตามความฝัน ไหนใครบอกอยากเป็นนักร้อง""ป๋มฮับ" ยกมือ"แล้วข้าราชการ""ป๋มฮับ" ยกอีกข้างตอนนี้ไวน์ชูมือสองข้างต่อหน้าคิมหันต์อย่างกระตือรือร้น เขาดีใจที่จะได้ทำตามฝัน แม้จะไม่เป็นไปตามความฝันแต่เขาจะสู้! สู้ๆๆๆ! จนกว่าจะประสบความสำเร็จ "ว่าแต่ วันนี้พี่จะพาผมไปไหนครับ?""เราอยากไปไหนล่ะ?""แล้วแต่พี่เลย แต่งตัว!" ไวน์ตื่นเต้นรีบกระโดดลงเตียง วิ่งไปหน้าตู้เสื้อผ้า

'ที่คนไข้ปวดหัวเพราะมีก้อนเนื้อในสมองครับ'เป็นผลวินิจฉัยของหมอหลังจากที่คิมหันต์ไปโรงพยาบาล วันนั้นหมออธิบายรายละเอียดยาวเหยียดแต่เขากลับนั่งเหม่อ...จำได้เพียงบางท่อน อย่างการที่ก้อนเนื้อจะขยายใหญ่เรื่อยๆทับเส้นประสาทส่วนอื่น ทำให้เกิดภาพหลอน หูแว่ว หรือมากสุดก็ขาดอากาศหายใจแล้วเสียชีวิตลงในที่สุด'หกสิบ สี่สิบ' คือเปอร์เซ็นการผ่าตัด ตายมากกว่ารอด หมอบอกเขาว่าการผ่าตัดอาจมีผลข้างเคียงหากโดนเส้นประสาทโดยรอบ แถมตำแหน่งเนื้องอกยังอยู่ใกล้หลอดเลือดแดง ส่วนสำคัญที่ทำหน้าที่นำเลือดไปเลี้ยงสมองอีก จึงมีเปอร์เซ็นต์ที่จะเสียชีวิตขณะผ่าตัดร่วมด้วย ถ้าจะผ่าแล้วเป็นภาระขนาดนั้นเลือกตายดีกว่าคิมหันต์คิด...และเตรียมใจมาตลอด ว่าอาจจะตายในอีกอาทิตย์ หรือมากสุดก็เดือนนึงเพราะทรมานกับการปวดหัวที่คิดไปเองว่าโหมงานหนักจนพักผ่อนไม่เพียงพอ หรือไม่ก็คงฟังเสียงบ่นของไอ้เตชินมากเกินไป ที่ไหนได้... "หึ" แต่ก็ผ่านมาได้จนถึงตอนนี้...สามปีที่เลิกลา แต่เป็นหนึ่งปีที่ร่วมงานกันในฐานะหัวหน้าทีมA และหัวหน้าทีมB อย่างบังเอิญหรือไม่...อาจจะเป็นไวน์ที่ตั้งใจและตอนนี้ เวลานี้ ปัจจุบันนี้ แปดโมงสี่สิบ พวกเขายังอย

ขณะที่คิมหันต์นอนไร้สติอยู่ห้องผ่าตัด...ไวน์นอนจมกองน้ำตาบนเตียงกว้างอย่างโดดเดี่ยว เขากอดตัวเองเหมือนทุกวัน แต่ทำไมวัันนี้กลับไม่สามารถปลอบใจตัวเองว่า 'ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ผ่านไป เหมือนอย่างที่ผ่านมา' ได้เลยมันเจ็บเจียนตาย โหวงเหวงเคว้งคว้างราวกับว่าพรุ่งนี้คิมหันต์จะไม่อยู่อีกต่อไป ยิ่งคิดยิ่งร้องหนัก จนสะอึกไม่หยุด ฟูกนอนเปียกปอนไปด้วยน้ำตา ตั้งแต่ก้าวเข้าห้องมาก็ล้มตัวลงนอน หลับตาทีไรภาพคิมหันต์ก็ผุดขึ้นมาในหัวตลอด เพราะที่นี่ ห้องนี้ ที่ไวน์กำลังนอนเคยเป็นห้องที่มีคิมหันต์อยู่ทุกที่ ทุกมุมบ้านล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำเก่าๆที่เคยใช้ร่วมกัน คบกันสิบปี เลิกแค่สามปี ใครจะลืมลง เขายังคงเก็บคิมหันต์คนเดิมไว้ในใจ เตียงกว้างที่เคยหลับนอน ตอนนั้นมันแคบและอบอุ่น ตอนนี้กลับหนาวถึงกระดูกดำ มันยากจริงๆนะ ยากมากจริงๆ...ไวน์ลงเตียง เดินไปเข้าห้องน้ำ กำลังจะก้าวข้ามประตูก็หยุดยิ้ม ตอนนั้นเขาเคยย่องเข้าไปเซอร์ไพรส์คิมหันต์ ทั้งตัวนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว...ก่อนจะร้องไห้อีกครั้ง "เจ็บจัง" แล้วฝืนตัวเองเดินไปจัดการธุระต่อ เขาส่องกระจก มองตาเศร้าบวมแดงของตัวเอง "มึงยังมีแม่ มีลูกอยู่ข้างหลังนะเว้ยไอ้

ไวน์นอนกอดความเหงามาตลอดสามปี ทุกครั้งที่ลืมตาตื่น เขามักจะเห็นแต่เพียงความว่างเปล่า...วันแรกที่ไม่มีคิมหันต์ เขาสูดดมผ้าปูที่นอนเหมือนพวกโรคจิต เดือนต่อมาก็ไม่ยอมซักเพราะกลัวกลิ่นจางขนาดผ่านไปเป็นปี ยังดม...ดมที่ว่างข้างๆ อยู่อย่างนั้นแต่วันนี้...แสงแดดแยงตาไวท์ช็อกตัวหอมละมุน ปลุกร่างไร้สติให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ความฝัน เปลือกตาค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ อย่างสะลึมสะลือไวน์ลืมตาตื่นบนเตียงอัันเปลี่ยวเหงาดั่งเช่นทุกวัน แต่สามเดือนมานี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ข้างเตียงที่เคยว่างเปล่าตอนนี้มีชายหนุ่มที่เฝ้าฝันตลอดสามปีมานอนด้วย "ฝันเหรอ?" เขาแทบไม่อยากเชื่อว่ามีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า 'ปาฏิหาริย์' คิมหันต์กลับมาแล้ว นอนข้างกัน กินข้าว อาบน้ำ ในห้องที่เคยใช้ร่วมกันเพียงแต่ผลข้างเคียงหลังจากผ่าตัด คือการสูญเสียความทรงจำบางส่วน คิมหันต์จำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นก้อนเนื้อในสมองและได้รับการผ่าตัด เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเลิกรากับไวน์ความทรงจำของเขาสตาร์ทจากครั้งแรกที่เดทด้วยกัน ซึ่งไวน์คิดว่ามันดีมาก ดีแล้วที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยทอดทิ้งไวน์ให้โดดเดี่ยวขนาดไหน "มอนิ่ง" "ไม่ได้ฝันไปจริงๆด้วย" เสียงทุ้มต่ำชั