Todos os capítulos de Fear to love you คนโปรดที่กลัวถูกรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

ทันทีที่สิ้นคำสารภาพนั้น ความเจ็บปวดที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ ทำให้ธีร์ไม่สามารถทนมองอยู่เฉยได้อีกต่อไป เขายื่นมือข้ามคอนโซลรถไปข้างตัวคนขับ แล้วประคองใบหน้าสวยที่เปื้อนน้ำตาของเธอไว้ด้วยความอ่อนโยนธีร์ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สบตากับเธออย่างลึกซึ้ง พยายามสื่อสารความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีผ่านดวงตา“ฟังผมนะปลายฟ้า” ธีร์พูดเสียงทุ้มต่ำราวกับกระซิบ ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้เขาไม่พูดอะไรต่ออีก เพียงแค่ กดจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาและยาวนาน เป็นจูบที่ไม่เร่งเร้า แต่เต็มไปด้วยความเคารพ ความเข้าใจ และการยอมรับในทุกสิ่งที่เธอเป็นจูบแผ่วเบาที่ประทับลงบนหน้าผากนั้นยาวนานพอที่จะหยุดโลกทั้งใบของปลายฟ้าเอาไว้ได้ น้ำตาที่กำลังไหลเป็นสายหยุดชะงักทันทีด้วยความตกใจอย่างที่สุด เธอเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่เข้าใจธีร์เองก็ผละออกห่างเล็กน้อยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย เขาตกใจกับการกระทำของตัวเองไม่แพ้กัน ตอนแรกเขาตั้งใจเพียงจะใช้คำพูดปลอบโยน แต่เมื่อเห็นเธอเปราะบางราวกับแก้วที่กำลังจะแตกสลาย และรู้สึกว่าคำพูดใดๆ ก็ไม่สามารถเยียวยาบาดแผลในใจของเธอได้ สัญชาตญาณบางอ

หลังจากธีร์ขับรถออกไปอย่างไร้จุดหมาย ปลายฟ้าก็กลับเข้าสู่ เพนเฮ้าส์ ด้วยความกระวนกระวายใจเธอเฝ้ารอ และพยายามโทรศัพท์หาธีร์อย่างต่อเนื่องตั้งแต่สามทุ่มจนถึงห้าทุ่มครึ่ง แต่โทรศัพท์ของเขาก็ไม่รับสาย และปิดไปในที่สุดปลายฟ้าตัดสินใจหาเบอร์โทรศัพท์ของ เอก ลูกน้องคนสนิทของธีร์จากสมุดบันทึกในแฟ้มงานของเขา“สวัสดีค่ะ คุณเอก นี่ปลายฟ้า ผู้ช่วยคุณธีร์นะคะ” เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น“คุณธีร์ขับรถออกไปอย่างเร่งรีบหลังทานอาหารเย็น ฟ้าติดต่อเขาไม่ได้เลย คุณพอจะทราบไหมคะว่าเขาอยู่ที่ไหน”เอกที่ได้รับสายคงจะตกใจไม่น้อยกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้“คุณธีร์ออกไปตั้งแต่หลังทานอาหารเย็นเหรอครับ... ผมคิดว่าเขาจะคุยงานต่อเสียอีก... ให้ผมลองเช็กดูก่อนนะครับคุณปลายฟ้า” เอกตอบกลับมา มันยิ่งทำให้ปลายฟ้ากังวลหนักขึ้นเวลาประมาณเที่ยงคืน โทรศัพท์ของปลายฟ้าก็สั่นขึ้นมันเป็นข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งมาจากเบอร์ของเอก“คุณปลายฟ้าครับ ผมเจอคุณธีร์แล้ว เขาอยู่ที่บาร์แห่งหนึ่งในตัวเมืองใกล้ๆ ท่าเรือ ตอนนี้เมามาก ผมกำลังจะพาเขากลับไปส่งที่เพนเฮ้าส์นะครับ”ปลายฟ้าถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ ไม่นานนัก รถยนต์คันเดิมของ

เสียงฝนที่โหมกระหน่ำไม่ได้ทำให้ความเหงาในเพนเฮ้าส์หรูลดลงเลยแม้แต่น้อย ธีร์ออกไปกินเลี้ยงกับเพื่อนๆ ปล่อยให้ปลายฟ้าอยู่กับความเงียบและ ฟินิกซ์ แมวพันธุ์เบงกอลตัวใหญ่ขนฟูสีขาวสะอาดที่กำลังงีบหลับอย่างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟาปลายฟ้าตัดสินใจเดินลงไปที่ลานจอดรถเพื่อหยิบของที่ลืมไว้ เมื่อเดินผ่านซอกตึกด้านข้างที่เต็มไปด้วยถังขยะ เธอได้ยินเสียงเล็ก ๆ ร้องครางแผ่วเบาเธอชะโงกหน้ามอง และพบกับลูกแมวแร็กดอลล์ตัวหนึ่งที่มีขนเปียกชื้นแนบไปกับตัวมันกำลังซุกตัวนอนขดอยู่ใต้ลังกระดาษที่เปียกปอนไปเกือบทั้งหมด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหนาวภาพลูกแมวตัวเล็กที่กำลังหลบฝนและสั่นสะท้านนั้น ช่างคุ้นตาเหลือเกิน ปลายฟ้ามองเห็นตัวเองในอดีต ภาพของเธอที่เคยร้องไห้กลางสายฝนอย่างหมดหวังปราศจากที่พึ่ง เหมือนกับเจ้าตัวน้อยตรงหน้าความรู้สึกเห็นอกเห็นใจและความจำเป็นที่จะต้องช่วยผุดขึ้นเหนือความกลัวใด ๆ ทั้งสิ้น เธออุ้มมันขึ้นมาโดยไม่กลัวเลอะ สัมผัสจากขนที่เปียกและเย็นเฉียบไม่ได้ทำให้เธอรังเกียจ เหมือนวันที่ธีร์ช่วยเธอไว้โดยไม่กลัวเปียกฝนปลายฟ้ารีบก้าวขึ้นลิฟต์ไปยังเพนเฮ้าส์อย่างรวดเร็ว เธอแอบกลัวว่าธีร์จะบ่น เพราะในห้อง

“ปลายฟ้า” ธีร์เรียกเสียงหนักแน่น แต่ดวงตานั้นมองตรงไปยังมีน ปลายฟ้าหันมาอย่างตกใจเล็กน้อยที่เห็นธีร์เดินเข้ามาหาอย่างกระทันหัน“คุณธีร์คะ” ปลายฟ้ากระพริบตา ก่อนจะแนะนำอย่างเร่งรีบ “คุณหมอ มีน ค่ะ คุณหมอที่รักษาปริ้นเซส”“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณธีร์” มีนยิ้มอย่างสุภาพและผายมือออกไปอย่างไม่ประหม่าธีร์ไม่ได้ยิ้มตอบ เขายื่นมือออกไปจับมือมีนอย่างเย็นชาและรวดเร็ว ทั้งสองสบตากัน แววตาของมีนเป็นมิตรแต่ก็ฉายความมั่นใจ ในขณะที่ ธีร์รู้สึกไม่ถูกชะตา กับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรกเห็นมีนหันไปมองปลายฟ้าด้วยสายตาที่คล้ายกำลังถามว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคืออะไรกันแน่ปลายฟ้าแนะนำอย่างตะกุกตะกักว่า“คุณมีนคะ... นี่ คุณธีร์ เจ้านายของปลายฟ้าค่ะ” ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ธีร์กำลังจะบอกให้ปลายฟ้ากลับ ด้วยข้ออ้างว่าเธอเหนื่อยล้า แต่ รินลดา ก็เดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน เธอปรากฏตัวอย่างสง่างามราวกับรู้ว่าต้องมาตอนนี้พอดีรินลดายิ้มหวานให้กับมีน เธอเพ่งมองใบหน้าเขาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงความรู้รอบตัว“อ๋อ! สวัสดีค่ะ! คุณหมอมีนใช่ไหมคะ... ลูกชายคุณอาปรีชา เจ้าของโรงแรมแห่งนี้ และก็เป็น สัตวแพท

ปลายฟ้าซบหน้าเข้ากับแผงอกที่เปลือยเปล่าของธีร์อย่างเต็มใจ เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นอย่างช้า ๆ และสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจของเธอได้เป็นอย่างดีในอ้อมกอดที่แน่นหนานี้ปลายฟ้าไม่ได้รู้สึกว่าเธอกำลังนอนอยู่กับเจ้านายที่เย็นชา แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องการเพียงความรักและการปลอบโยนเท่านั้นความเงียบปกคลุมทั่วห้อง ปลายฟ้าหลับตาลงอย่างอ่อนเพลีย ขณะที่ธีร์ก็หลับตาลงอย่างเจ็บปวด โดยหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมา แสงสว่างจากวันใหม่จะช่วยพาเขากลับไปยังจุดที่เขาทิ้งรอยยิ้มที่หายไปไว้เบื้องหลังได้แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านทึบเข้ามาได้เพียงน้อยนิด ทว่าเพียงพอที่จะทำให้ปลายฟ้าค่อย ๆ ลืมตาตื่นจากห้วงนิทราที่แสนเหนื่อยล้า ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาก็สบตาเข้ากับดวงตาคมเข้ม ที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องมองเธออยู่ อย่างเงียบงันธีร์ตื่นได้สักพักแล้วเขาไม่ได้ขยับตัว เพียงแค่นอนมองใบหน้าของคนในอ้อมแขนมาเนิ่นนาน เขามองคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนขนตาของปลายฟ้ายาวหนา เป็นแพสวยงามจมูกเล็กๆ ที่ดูดื้อรั้น รับกับปากอวบอิ่มที่เขาเคยประทับ รสชาติหวานละมุนนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำลึกๆ ขอ