บทที่ 19

ปลายฟ้าซบหน้าเข้ากับแผงอกที่เปลือยเปล่าของธีร์อย่างเต็มใจ เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นอย่างช้า ๆ และสม่ำเสมอ เป็นจังหวะที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจของเธอได้เป็นอย่างดี

ในอ้อมกอดที่แน่นหนานี้ปลายฟ้าไม่ได้รู้สึกว่าเธอกำลังนอนอยู่กับเจ้านายที่เย็นชา แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องการเพียงความรักและการปลอบโยนเท่านั้น

ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง ปลายฟ้าหลับตาลงอย่างอ่อนเพลีย ขณะที่ธีร์ก็หลับตาลงอย่างเจ็บปวด โดยหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมา แสงสว่างจากวันใหม่จะช่วยพาเขากลับไปยังจุดที่เขาทิ้งรอยยิ้มที่หายไปไว้เบื้องหลังได้

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านทึบเข้ามาได้เพียงน้อยนิด ทว่าเพียงพอที่จะทำให้ปลายฟ้าค่อย ๆ ลืมตาตื่นจากห้วงนิทราที่แสนเหนื่อยล้า ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาก็สบตาเข้ากับดวงตาคมเข้ม ที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบดวงตาคู่นั้นกำลังจ้องมองเธออยู่ อย่างเงียบงัน

ธีร์ตื่นได้สักพักแล้วเขาไม่ได้ขยับตัว เพียงแค่นอนมองใบหน้าของคนในอ้อมแขนมาเนิ่นนาน เขามองคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ขนตาของปลายฟ้ายาวหนา เป็นแพสวยงามจมูกเล็กๆ ที่ดูดื้อรั้น รับกับปากอวบอิ่มที่เขาเคยประทับ รสชาติหวานละมุนนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำลึกๆ ของเขา

ผมสีน้ำตาลแดงแผ่ตัวราวกับผ้าไหม กระจายอยู่บนหมอนและแขนของเขาที่เธอนอนหนุนอยู่ ภาพทั้งหมดนี้ทำให้หัวใจของธีร์รู้สึกเต็มตื้นอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความรู้สึกชั่วคราวเหมือนที่เคยเป็นมา

ธีร์นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืน

ธีร์ไม่เคยนอนกับใครมาก่อน เขาจะเคยนัดสาวมามีอะไรกันแต่เสร็จจบแล้วก็แยก ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการทางกายเท่านั้น ไม่มีพันธะทางอารมณ์ใด ๆ

แต่กับปลายฟ้านี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่เธอเข้ามานอนอยู่ในห้องและในอ้อมกอดของเขาอย่างบริสุทธิ์ใจ ครั้งแรกคือตอนที่เจอเธอครั้งแรก ที่เขาเข้าใจผิดและจบลงด้วยความวุ่นวาย และก็ครั้งนี้ ที่เกิดขึ้นจากความอ่อนแอและความต้องการที่พักพิงจากความจริงที่เจ็บปวด

ความเงียบยังคงปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงสายตาเท่านั้นที่สื่อสารกัน ความจริงที่ว่าพวกเขาอยู่ในท่ากอดที่ใกล้ชิดทำให้หัวใจของปลายฟ้าเต้นถี่รัว

“คุณธีร์” ปลายฟ้าเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามขยับตัวออกเล็กน้อย

ธีร์จ้องมองเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลายแขนที่โอบเอวเธอออกอย่างช้าๆ .

ธีร์คลายแขนที่โอบเอวปลายฟ้าออกอย่างช้า ๆ แต่ไม่ได้ปล่อยให้เธอหนีไปได้ง่าย ๆ เขาใช้ศอกยันตัวขึ้นเล็กน้อย เพื่อมองปลายฟ้าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ทันใดนั้น ธีร์ใช้มือลูบหน้าท้องบาง ของเธออย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วร้อนลากตั้งแต่เอวคอด ที่เขาเคยโอบกอดไว้เมื่อคืนจนไปถึงสะดือเล็กของเธออย่างเชื่องช้า การสัมผัสที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้ร่างของปลายฟ้าสะท้านวูบวาบ ก่อนที่จะค่อย ๆ ลูบลงไปเรื่อย ๆ อย่างจงใจ

ความรู้สึกตื่นตระหนกแล่นเข้าสู่ปลายฟ้าทันที ปลายฟ้ารีบจับรั้งไม่ให้มือหนาเลื่อนลงต่ำมากกว่าเดิม ใบหน้าของเธอเห่อร้อนด้วยความตกใจและสับสน

“คุณธีร์ คุณจะทำ” ยังไม่ทันที่ปลายฟ้าจะพูดจบ ริมฝีปากของธีร์ก็เคลื่อนเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว ริมฝีปากบางประทับลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มทันที เป็นจูบที่ร้อนแรงและฉาบฉวย ธีร์ไม่ได้รอให้เธอตอบรับ ลิ้นร้อน ๆ เลียไปตามปากอิ่มของเธออย่างเร่งเร้า ก่อนที่เขาจะใช้ความชำนาญเปิดร่องปากของเธอออก

ก่อนที่จะเกี่ยวพันเข้ากับลิ้นเล็กที่จูบตอบอย่างไม่ประสีประสาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความตกใจ ความต้องการที่ถูกปลุกเร้า และความอ่อนไหวที่ไม่อาจต้านทาน

จูบนั้นลึกซึ้งและยาวนานขึ้นเรื่อยๆ มือของธีร์ที่ถูกปลายฟ้าจับรั้งไว้ค่อย ๆ คลายออกและมือทั้งสองข้างก็กลับไปโอบกอดร่างกายของปลายฟ้าไว้แน่น เพื่อรั้งให้เธอเข้ามาแนบชิดกับเขามากขึ้น

จูบนั้นร้อนแรง ลึกซึ้ง และเกือบจะเกินเลยขอบเขตที่ควรจะเป็น ริมฝีปากของธีร์ยังคงดูดดื่มอยู่กับริมฝีปากอวบอิ่มของปลายฟ้า มือที่โอบรัดเอวเธอไว้เริ่มที่จะรุกล้ำเข้าไปใต้ชายเสื้อชุดนอน แต่ในห้วงสุดท้ายของสติ ธีร์หยุดตัวเอง การกระทำทุกอย่างชะงักลง ก่อนที่จะรุกล้ำไปมากกว่านี้

ความนึกคิดที่สำคัญผุดขึ้นมาในหัว เขาไม่อยากรวบรัดปลายฟ้าแค่เพราะความต้องการของเขา ธีร์รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้แตกต่างออกไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้เริ่มต้นจากความต้องการทางกาย แต่มาจากความเข้าใจและสายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น ปลายฟ้าเจอผู้ชายแย่ ๆ มามากพอแล้ว เขาเห็นบาดแผลในอดีตของเธอ และ เขาไม่อยากเป็นหนึ่งในนั้น

ธีร์ตัดสินใจที่จะให้เกียรติเธอ เขาผละริมฝีปากออกอย่างช้าๆ ธีร์จูบส่งท้าย เบา ๆ ที่มุมปากของเธอ ก่อนที่จะถอนจูบออกไป จนกระทั่งใบหน้าของเขาห่างออกจากเธอเพียงเล็กน้อย

เขาโอบกอดเธอไว้แน่นอีกครั้ง จมูกโด่งกอดหอมไปที่กระหม่อมของร่างเล็ก เป็นการแสดงความรักที่บริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

ทันทีที่ร่างกายของธีร์คลายออกจากการโอบกอด หลังจากเขาถอนจูบออก ปลายฟ้าก็รีบเด้งตัวออกจากอ้อมกอดของธีร์ ราวกับหนีจากไฟที่กำลังลามเลีย แล้วรีบวิ่งกลับห้องไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เสียงวิ่งตึงตังและเสียงปิดประตูห้องที่อยู่ตรงข้ามดังขึ้นอย่างรวดเร็ว เรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากร่างสูงได้

“หึหึ”

ธีร์ยันตัวขึ้นนั่งบนเตียง เขาใช้มือลูบใบหน้าตัวเอง สัมผัสถึงความร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากจูบเมื่อครู่ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงสาย แสงแดดสาดส่องเข้ามาในเพนเฮ้าส์อย่างเต็มที่ แต่ความเงียบยังคงปกคลุมอยู่ ปลายฟ้า เพิ่งจะแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย แต่จิตใจของเธอยังคงสับสนวุ่นวาย ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่เรื่องเมื่อเช้า ทั้งความตื่นเต้นที่ถูกปลุกเร้า ความอ่อนโยนที่ธีร์แสดงออกมา และการควบคุมตัวเองที่น่าประหลาดใจ

พอคิดก็รู้สึกเหมือนที่ริมฝีปากเธอยังมีสัมผัสหลงเหลืออยู่เลย ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงรสจูบที่ร้อนแรง

ปลายฟ้าไม่กล้าแม้แต่จะเปิดประตูห้องออกไปเผชิญหน้ากับธีร์ เธอต้องแน่ใจก่อนว่าเขาอยู่ในสภาพใดปลายฟ้าโผล่หน้าออกมาดูว่าเจ้านายของเธออยู่ไหน เธอค่อย ๆ แง้มประตูออกมองไปยังห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่

ภาพที่เห็นทำให้เธอต้องหยุดนิ่ง

ธีร์ไม่ได้ดูเหมือนคนที่เพิ่งถูกความโกรธแค้นเข้าครอบงำเมื่อคืน และไม่ได้ดูเหมือนคนที่เพิ่งหยุดยั้งตัวเองจากการรุกล้ำผู้หญิงที่อยู่ข้างเตียงเมื่อเช้า

ธีร์กลับมาอารมณ์ดีเหมือนเป็นคนละคน ธีร์นั่งเล่นเกมส์ บนโซฟาตัวยาวขนาดใหญ่ตรงกลางห้องอย่างสบายอารมณ์ มีเสียงเกมดังแว่วมาเบา ๆ โดยที่มีเจ้าฟินิกซ์นอนอยู่บนตัก ของเขาอย่างเชื่องช้า เขาดูผ่อนคลายอย่างถึงที่สุด ราวกับเหตุการณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นจริง

เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสบาย ๆ และกางเกงขาสั้น สวมหูฟังไว้ข้างหนึ่ง ท่าทางสบาย ๆ กับเจ้าเหมียวบนตัก ทำให้ปลายฟ้าแทบไม่เชื่อสายตา นี่คือคนเดียวกับที่ร้องขอที่พักพิงเมื่อคืนจริงหรือ?

ธีร์รับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอ เขายิ้มเล็กน้อยโดยไม่ละสายตาจากจอเกม

ออกมาได้แล้วปลายฟ้า ไม่ต้องหลบขนาดนั้น” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย ปลายฟ้าสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้าเพื่อเผชิญหน้ากับความจริง

นี่คือการสานต่อฉากที่ธีร์พยายามจะควบคุมตัวเองและรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้ปลายฟ้ารู้สึกอึดอัดครับ:

ปลายฟ้าเปิดประตูออกมาเต็มตัวแล้วเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ สายตาของเธอจับจ้องไปที่เจ้าปริ้นเซสที่นอนอยู่บนตักธีร์มากกว่าจะมองใบหน้าของเจ้านาย

“คุณธีร์” เธอเรียกเขาเสียงเบา

ธีร์กดหยุดเกมและถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง เขายิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก แต่พยายามควบคุมรอยยิ้มไม่ให้กว้างเกินไปนัก

ธีร์อยากจะหยอกปลายฟ้าใจแทบขาด เขามีคำพูดมากมายอยู่ในหัวที่พร้อมจะแซวเธอเรื่องการวิ่งหนีกลับห้องเมื่อเช้า หรือเรื่องที่เธอยอมมานอนในอ้อมแขนเขาเมื่อคืน

‘หนีทำไมครับ เมื่อเช้ายังกอดกันอยู่เลย’ หรือ ‘ริมฝีปากยังบวมอยู่เลยนะครับ’

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็กลัวเธอจะเขินอายจนเกินเหตุ ธีร์รู้ว่าปลายฟ้าไม่ได้มีภูมิคุ้มกันต่อสถานการณ์แบบนี้เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ และเขาไม่อยากให้ความรู้สึกอึดอัดมาทำลายความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้

เขาจึงเลือกที่จะใช้คำพูดที่ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อดึงสถานการณ์กลับสู่ความเป็นจริง

“ว่าไงครับ คุณปลายฟ้า” ธีร์ใช้คำเรียกตำแหน่งของเธออย่างเน้นย้ำ “พร้อมเริ่มงานแล้วหรือยัง?”

ปลายฟ้าพยักหน้าอย่างโล่งอกที่ธีร์ไม่พูดถึงเรื่องเมื่อเช้า แต่ก็ยังมีความรู้สึกผิดเล็ก ๆ ที่เขาเลือกที่จะมองข้ามมันไปอย่างง่ายดาย

“พร้อมค่ะ แต่ คุณธีร์โอเคแล้วใช่ไหมคะ” เธอถามด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง “เรื่องเมื่อคืน”

ธีร์ยิ้มตอบอย่างมั่นใจ โดยที่มือข้างหนึ่งยังคงลูบเจ้าฟินิกซ์เบา ๆ

“โอเคแล้วครับ ขอบคุณนะครับที่อยู่เป็นเพื่อน”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที

“ไปจัดการตัวเองให้พร้อม แล้วเตรียมตัวประชุมสายกับคุณทอมมี่ เรื่องดีลโรงแรมที่เชียงใหม่นะครับ”

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในยามวิกาลผ่านไปได้หลายวัน ทั้งธีร์และปลายฟ้าต่างพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดในเพนเฮ้าส์ ความตึงเครียดถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่เข้าใจกันเรื่องในคืนนั้นทั้งสองไม่มีใครพูดอะไร ธีร์กลับไปหมกมุ่นกับเกม งาน แต่ต่างตรงที่เขาไม่ไปเที่ยวกลางคืนเลย ส่วนปลายฟ้าก็กลับไปดูแลทุกอย่างในชีวิตประจำวันของเจ้านายอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ปลายฟ้า ตัดสินใจใช้เวลาว่างใน ห้องครัว ที่กว้างขวางเพื่อทำอาหารเช้าแบบง่าย ๆ

กลิ่นหอมของไข่ดาวและขนมปังปิ้งลอยอบอวลไปทั่วครัว ร่างบาง ในชุดอยู่บ้านสบาย ๆ กำลังหั่นมะเขือเทศอย่างตั้งใจ ที่พื้นกระเบื้องเย็น ๆ ใกล้กับเคาน์เตอร์ครัวนั้น ภาพที่น่ารักและอบอุ่นก็ปรากฏขึ้น

เจ้าฟินิกซ์ ที่ปกติจะหยิ่งทะนงและชอบทำตัวเป็นเจ้าของบ้าน กำลังนอนแผ่หลาอย่างเกียจคร้าน ส่วน เจ้าปริ้นเซสขนสีขาวปุยราวเจ้าหญิงพามาอยู่ใหม่ ก็ยึดพื้นที่ด้านข้างของฟินิกและนอนหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ

ตอนนี้เจ้าฟินิกซ์มันยอมรับเจ้าหญิงน้อยโดยสิ้นเชิง จากเดิมที่เคยส่งเสียงขู่ใส่กันในสัปดาห์แรก ตอนนี้พวกมันกลับนอนเบียดกันอย่างสนิทสนม

ปลายฟ้าเห็นว่ามันน่ารัก จนอดไม่ได้ที่จะหยุดมือจากการทำอาหาร เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เลยถ่ายรูปพวกมัน ไว้หลายช็อต ทั้งมุมที่ฟินิกซ์เอาหางพาดตัวปริ้นเซส และมุมที่ปริ้นเซสเอาหัวซบเข้าที่ไหล่ของฟินิกซ์ รอยยิ้มที่บริสุทธิ์ผุดขึ้นบนใบหน้าของเธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

“น่ารักจริง ๆ เลยนะพวกแก” ปลายฟ้ากระซิบเบา ๆ

ในขณะที่เธอกำลังเก็บโทรศัพท์ ธีร์ ที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัวพร้อมกับผ้าขนหนูพาดคอ ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

“ถ่ายรูปใครครับ? แอบถ่ายผมเหรอ?” เสียงทุ้มนุ่มของธีร์ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ปลายฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย

ธีร์ยื่นหน้ามาดูรูปเจ้าแมวทั้งสองในมือถือของปลายฟ้า ร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายฟ้าสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่อันตราย ปลายฟ้ารับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ และกลิ่นสดชื่นของคนพึ่งอาบน้ำ กลิ่นหอมสะอาดของสบู่และกลิ่นกายอ่อน ๆ ของธีร์ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง

“โอ้โห ดูสิ เจ้าหญิงน้อยยอมพี่ฟินิกซ์แล้ว” ธีร์พึมพำขณะมองรูป

ด้วยความเขินอายที่ถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ปลายฟ้าหันกลับไปกะทันหัน โดยไม่ทันได้ระวังตัว จมูกเล็ก ๆ ชนเข้ากับแก้มของชายหนุ่ม พอดีเป๊ะ! มันเหมือนเธอพึ่งจะหอมแก้มใบหน้าหล่อเหลา ของเขาไปเต็ม ๆ!

ใบหน้าของปลายฟ้าแดงก่ำในทันที เธอรีบผละออก แต่พื้นที่ในครัวมีจำกัด เธอจึงตัดสินใจ ใช้มือทั้งสองดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง ธีร์ไม่ได้ขยับ แต่กลับหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เขาเห็นปฏิกิริยาที่น่ารักของเธอทั้งหมด

“อะไรครับเนี่ย? แอบจับตัวผมเหรอครับ คุณปลายฟ้า?” ธีร์แซวเสียงกรุ้มกริ่ม

“แบบนี้ ต้องทำโทษมั้ย?” ใบหน้าของปลายฟ้าแดงเหมือนลูกเชอรี่ เธอรู้สึกร้อนไปทั่วทั้งตัว

“คุณธีร์!” เสียงหวานบ่นในลำคอ อย่างขัดเขิน แต่ก็ไม่มีคำพูดว่ากล่าวรุนแรงออกมา เธอรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อหนีจากความน่าอายนี้

“หิวรึยังคะ? ฟ้าทำอาหารเช้าไว้ให้แล้ว... แล้วก็ทำ แกงเลียง เอาไว้ด้วยค่ะ” ปลายฟ้าพูดต่ออย่างภาคภูมิใจเล็กน้อยหลังจากที่เธอทำอาหารให้ธีร์บ่อย ๆ นอกจากอาหารคลีน ก็มีอาหารไทยนี่แหละที่คุณชายเขาชอบทาน

ธีร์ยิ้มกว้าง มองความวุ่นวายเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ความผ่อนคลายที่เธอทำให้เกิดขึ้นในชีวิตเขา ทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

“หิวแล้วสิครับ ถ้าเป็นฝีมือปลายฟ้า ผมทานได้หมดแหละ” ธีร์ตอบ พลางยื่นมือไปหยิกแก้มที่แดงก่ำของเธอเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างอารมณ์ดี

ปลายฟ้ารีบจัดแจงยกจานอาหารเช้าแบบอเมริกันที่มีไข่ดาวสีเหลืองสวย ขนมปังปิ้ง และเบคอนกรอบ รวมถึงแกงเลียงกุ้งสดร้อน ๆ ไปวางตรงหน้าธีร์อย่างรวดเร็ว เธอพยายามทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้เพื่อลดความเคอะเขินจากเหตุการณ์ที่แก้มชนแก้มเมื่อครู่

“ทานให้อร่อยนะคะ” ปลายฟ้าบอกเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างเว้นระยะห่าง

ธีร์ไม่รอช้า เขาตักไข่ดาวเข้าปากแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะตักแกงเลียงส่งกลิ่นหอมหวล

“อร่อยมากครับ” ธีร์กล่าวชม “ฝีมือคุณดีขึ้นทุกวันเลยนะ”

“ขอบคุณค่ะ” ปลายฟ้ายิ้มรับอย่างเขิน ๆ เธอตั้งใจทำอาหารไทยให้เขาเป็นพิเศษ เพราะรู้ว่าถึงแม้ธีร์จะใช้ชีวิตแบบตะวันตก แต่เขาก็ยังคงผูกพันกับรสชาติอาหารไทยแบบดั้งเดิม

ในขณะที่ต่างคนต่างทานอาหาร ธีร์ก็ไม่ได้หยุดที่จะสังเกตคนตรงหน้า ปลายฟ้า ตักอาหารเช้าของตัวเองอย่างเงียบ ๆ แววตาของเธอยังคงมีความกังวลบางอย่างที่ซ่อนอยู่

“คืนนั้น ขอบคุณนะครับ” ธีร์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขานุ่มนวลจนปลายฟ้าต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“ที่อยู่เป็นเพื่อนผม” ธีร์อธิบาย

“ไม่เป็นไรค่ะ” ปลายฟ้าตอบอย่างจริงใจ “ฉันแค่... ไม่อยากเห็นคุณธีร์ต้องรู้สึกแย่”

ธีร์หยุดทานอาหารชั่วครู่ เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

“คุณกลัวผมไหมปลายฟ้า?” ปลายฟ้าส่ายหน้าช้า ๆ

“ไม่ค่ะ... คุณธีร์ แค่ต้องการที่พักพิงเท่านั้น... และฉันรู้ว่าคุณจะไม่ทำร้ายฉัน”

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อใจ ทำให้รอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธีร์ เป็นรอยยิ้มที่ตรงไปตรงมา ไม่ใช่รอยยิ้มทางธุรกิจ และมันทำให้ปลายฟ้ารู้สึกว่า รอยยิ้มที่หายไป นั้น... ได้กลับมาแล้วอย่างแท้จริง

“กินต่อเถอะครับ” ธีร์ตักแกงเลียงใส่ถ้วยเล็ก ๆ แล้วยื่นมาให้เธอ “เดี๋ยวจะเย็นหมด”

ปลายฟ้ายิ้มรับถ้วยแกงเลียงนั้นจากมือเขา ทั้งคู่กลับไปทานอาหารต่อ

ทั้งธีร์และปลายฟ้ากำลังทานอาหารเช้ากันอย่างเงียบ ๆ ในบรรยากาศที่อบอุ่นผิดปกติ แต่ความเงียบนั้นไม่ได้ช่วยให้ปลายฟ้าสงบลงได้เลย ความจริงที่เธอซ่อนไว้มันกัดกินใจเธอมาตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว

ปลายฟ้าวางช้อนลงช้า ๆ เธอสูดหายใจลึก และรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

“คุณธีร์คะ มีเรื่องที่ฟ้าอยากจะบอกคุณค่ะ”

ธีร์เงยหน้าขึ้นจากจานอาหาร เขารออย่างใจเย็น สีหน้าเรียบเฉยจนปลายฟ้าอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ปลายฟ้าตัดสินใจพูดทุกอย่างออกมา “เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว คุณเทวาเรียกฟ้าไป ที่บ้านใหญ่ค่ะ”

ธีร์ไม่ได้แสดงอาการตกใจใด ๆ ดวงตาคมเข้มของเขายังคงจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง

“เขา เขาบอกให้ ฟ้าลาออก” ปลายฟ้ากล่าวเสียงแผ่วเบา

เธอรู้ว่าธีร์จะต้องรู้เรื่องนี้ เพราะทุกการเคลื่อนไหวของคนในบ้านใหญ่ล้วนถูกจับตามองโดยเขา และที่สำคัญ เธอรู้ว่าธีร์รู้ที่เธอไปหาคุณเทวา และอรัญญาในวันนั้น แต่ ธีร์ก็ไม่พูดอะไร เลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา

“ฟ้าขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกคุณธีร์ทันที” ปลายฟ้าพยายามอธิบาย “ฟ้าขอโทษที่โกหก คุณธีร์เรื่องนี้มาตลอด”

ธีร์ยังคงนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขาวางช้อนลงเช่นกัน แล้วใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดริมฝีปากอย่างช้า ๆ ทุกการกระทำดูเยือกเย็น

“ผมรู้ครับ” ธีร์พูดเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจคาดเดาได้ “ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้านนั้น ผมรู้หมดแหละปลายฟ้า”

ปลายฟ้าก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เธอไม่รู้ว่าธีร์โกรธเธอที่โกหก หรือโกรธพ่อของเขาที่ทำแบบนี้

ธีร์ยื่นมือมาแตะปลายคางของเธอเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง

“ผมไม่สนใจหรอกว่าพ่อผมจะพูดอะไร” ธีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด แต่กลับอ่อนโยนเมื่อมองมาที่เธอ

“ผมจะถามคุณแค่คำเดียว...” ดวงตาของธีร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของปลายฟ้า ธีร์ยังคงยื่นมือมาแตะปลายคางของปลายฟ้า และจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

“ผมจะถามคุณแค่คำเดียว” ธีร์กล่าว “คุณอยากลาออกไหมครับ”

ปลายฟ้าสบตาเขานิ่ง ๆ เธอได้ทบทวนเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว และความใกล้ชิดที่เพิ่งเกิดขึ้นในยามเช้าตรู่ก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

“ไม่ค่ะ” ปลายฟ้าบอกว่าไม่ น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและไม่ลังเล “ฉันไม่ลาออกค่ะ ฉันยังอยากทำงานนี้อยู่”

ธีร์ยิ้มกว้าง เขายกมือออกจากคางเธอแล้วลูบศีรษะเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเขาเป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดที่ปลายฟ้าเคยเห็น

“เสียดายจัง” ธีร์พูดติดตลก พลางถอนหายใจปลอม ๆ “ถ้าคุณลาออกจากตำแหน่งผู้ช่วยผม ผมจะจีบคนในตำแหน่งแฟนในอนาคตสักหน่อย”

คำพูดเล่นๆ ที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้ ปลายฟ้าหน้าแดง จัดทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจและเขินอาย เธอก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองไว้

ธีร์สนุกกับปฏิกิริยาของปลายฟ้า เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แล้วยื่นมือไปหยิกแก้มเธออีกครั้ง

ธีร์รู้ดีว่า ตั้งแต่คืนนั้น ที่เธอตื่นขึ้นมาพร้อมเขา ธีร์ก็ไม่แน่ใจความรู้สึกตัวเองเท่าไหร่ เขายอมรับว่ามันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่เป็นความผูกพันทางใจที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขารู้แค่ว่าเขาชอบที่มีปลายฟ้าอยู่ใกล้ ๆ ชอบรอยยิ้ม ชอบปฏิกิริยาเขินอาย และชอบความอบอุ่นที่เธอพามาสู่โลกที่เย็นชาของเขา

ส่วน ปลายฟ้า ถึงแม้จะ ใจเต้นแรงกับประโยคของธีร์ จนแทบจะควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ได้ แต่เธอรู้ว่าเขาแกล้งเธอเล่น เขาชอบแหย่เธอเสมอ เธอจึงได้แต่ซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงไว้ภายใต้ความเขินอาย

“ถ้าคุณธีร์จะพูดจาแบบนี้ ขอตัวไปเก็บโต๊ะก่อนนะคะ” ปลายฟ้าพูดอย่างติดอ่าง แล้วรีบลุกขึ้นเก็บจานเพื่อหาข้ออ้างหนีออกไปจากความใกล้ชิดที่อันตรายนี้

ปลายฟ้าเดินเข้าไปในครัวเพื่อหลีกหนีจากธีร์ แต่เมื่อเก็บจานเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อดูข้อความที่เข้ามารัว ๆ จากกลุ่มไลน์ที่ทำงาน

ขณะกำลังเลื่อนดูข้อความปกติ เธอก็เห็นแจ้งเตือนที่ไม่คาดคิดมาจากแอปพลิเคชันสำหรับตามหาสัตว์เลี้ยงที่เคยลงประกาศตามหาเจ้าของ ปริ๊นเซส ไว้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน

ข้อความที่ถูกส่งมาโดยตรงระบุชัดเจน: "ฉันคือเจ้าของของปริ๊นเซสค่ะ"