บทที่ 11

ทันทีที่สิ้นคำสารภาพนั้น ความเจ็บปวดที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ ทำให้ธีร์ไม่สามารถทนมองอยู่เฉยได้อีกต่อไป เขายื่นมือข้ามคอนโซลรถไปข้างตัวคนขับ แล้วประคองใบหน้าสวยที่เปื้อนน้ำตาของเธอไว้ด้วยความอ่อนโยน

ธีร์ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สบตากับเธออย่างลึกซึ้ง พยายามสื่อสารความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีผ่านดวงตา

“ฟังผมนะปลายฟ้า” ธีร์พูดเสียงทุ้มต่ำราวกับกระซิบ ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้

เขาไม่พูดอะไรต่ออีก เพียงแค่ กดจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาและยาวนาน เป็นจูบที่ไม่เร่งเร้า แต่เต็มไปด้วยความเคารพ ความเข้าใจ และการยอมรับในทุกสิ่งที่เธอเป็น

จูบแผ่วเบาที่ประทับลงบนหน้าผากนั้นยาวนานพอที่จะหยุดโลกทั้งใบของปลายฟ้าเอาไว้ได้ น้ำตาที่กำลังไหลเป็นสายหยุดชะงักทันทีด้วยความตกใจอย่างที่สุด เธอเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

ธีร์เองก็ผละออกห่างเล็กน้อยด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย เขาตกใจกับการกระทำของตัวเองไม่แพ้กัน

 ตอนแรกเขาตั้งใจเพียงจะใช้คำพูดปลอบโยน แต่เมื่อเห็นเธอเปราะบางราวกับแก้วที่กำลังจะแตกสลาย และรู้สึกว่าคำพูดใดๆ ก็ไม่สามารถเยียวยาบาดแผลในใจของเธอได้ สัญชาตญาณบางอย่างจึงสั่งให้เขายื่นมือเข้าไป และจูบนั้นก็เกิดขึ้น อย่างไม่ได้คาดคิด

“ผมขอโทษครับ” ธีร์เอ่ยเสียงเบา ใบหน้าหล่อเหลาดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เขาถอนมือออกจากใบหน้าของเธอ แต่สายตายังคงจับจ้องที่เธอไม่วาง

ปลายฟ้ารู้สึกเหมือนร่างกายถูกช็อต คำว่า 'ขอโทษ' ไม่ได้ทำให้เธอโกรธ แต่กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกถึงความบริสุทธิ์ใจในการกระทำนั้น

ธีร์สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาอย่างหนักแน่น

“ผมอยากให้คุณจำไว้” เขาย้ำคำพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “ไม่ว่าคุณจะเคยผ่านอะไรมาก็ตาม คุณไม่สกปรก”

“การที่คุณถูกคนอื่นทำร้าย การที่คุณต้องเจอเรื่องแย่ๆ ในอดีต มันไม่ได้ทำให้คุณมีค่าน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่สกปรกคือความคิดและคำพูดของคนอื่นต่างหาก”

เขาจับมือเธอขึ้นมากุมไว้หลวมๆ พลางใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

“ส่วนเรื่องที่เราเคยมีกัน มันเป็นเรื่องของเราสองคน และผมไม่เคยคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ผิดหรือสิ่งสกปรกเลย ปลายฟ้า คุณก็รู้ว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ ดังนั้น อย่าใช้คำพูดของคนนอกมาทำลายคุณค่าของตัวเอง”

น้ำตาของปลายฟ้าไหลออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจหรือความรู้สึกสกปรก แต่เป็นเพราะความตื้นตันใจและความเข้าใจที่เขามอบให้ ธีร์ไม่ได้ตัดสินเธอ ไม่ได้ตำหนิเธอ แต่กลับยืนยันที่จะปกป้องความรู้สึกและให้เกียรติเธออย่างถึงที่สุด

ปลายฟ้าพยักหน้าทั้งน้ำตา ในที่สุดเธอก็รู้สึกว่าภาระหนักอึ้งในใจถูกปลดเปลื้องออกไปได้บ้าง

“เอาล่ะๆ” ธีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามเปลี่ยนให้เป็นขี้เล่นทันที “ในเมื่อคุณยังร้องไห้อยู่ แสดงว่าคำพูดของผมมันยังไม่หนักแน่นพอสินะครับ”

เขาปล่อยมือเธอ แล้วปรับท่าทางมาเท้าแขนกับเบาะรถ ก่อนจะยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์

“ผมมีข้อเสนอครับ” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนนักธุรกิจ

“ในเมื่อคุณรู้สึกไม่ดีที่คนอื่นเห็นว่าผมเข้าห้องคุณและเข้าใจผิดคิดว่าคุณกำลัง ‘เอาตัวเข้าแลก’ งั้นเราก็ทำให้มันชัดเจนไปเลยสิครับ”

“ผมขอสัญญาว่าจะหาทางทำให้ทุกคนรู้ว่าผมกับคุณ ไม่ได้มีอะไรที่ต้องปิดบัง” ธีร์ยิ้มกว้าง “และเราจะไม่กลับกรุงเทพฯ ในสภาพแบบนี้หรอกครับ”

ปลายฟ้ามองอย่างสงสัย “เราจะไปไหนกันคะคุณธีร์?”

“ผมบอกแล้วไงครับว่า เราจะไม่มีอะไรที่ต้องปิดบัง” ธีร์ย้ำคำพูดเดิมด้วยน้ำเสียงยียวน

“ตอนนี้เรากำลังจะไปเที่ยวต่อครับ! ผมเพิ่งโทรสั่งเครื่องบินส่วนตัวให้มารอรับเราที่สนามบินเล็กๆ ใกล้ๆ นี่แล้ว เราจะไปที่เกาะส่วนตัวของตระกูล ที่นั่นไม่มีสื่อ ไม่มีคนนอก มีแต่ทะเล ฟ้า และ คุณกับผม!”

“นี่คือการพักผ่อนเพื่อรักษาบาดแผลทางใจครับ และเป็นการ ‘ซื้อตัว’ คุณจากปัญหาที่รุมเร้าทั้งหมด ด้วยวิธีของผมเอง”

“คุณธีร์! ไม่ได้นะคะ งาน”

“งานการช่างมันครับ!” ธีร์กล่าวอย่างไม่ยี่หระ “ตอนนี้คุณมีหน้าที่แค่ นั่งอยู่ข้างๆ ผม และยอมให้ผมดูแลคุณอย่างเต็มที่ครับ”

ธีร์เร่งความเร็วรถขึ้นเล็กน้อย มุ่งหน้าไปยังสนามบินส่วนตัว ทิ้งความเงียบไว้ให้กับการประมวลผลความรู้สึกของปลายฟ้า ความกระล่อนและเจ้าเล่ห์ของเขาในตอนนี้ กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและได้รับการปลดปล่อยจากความเศร้าอย่างไม่น่าเชื่อ

ธีร์ขับรถมาถึงสนามบินเล็กๆ ได้อย่างรวดเร็ว ปลายฟ้าแทบไม่มีเวลาได้คิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น เมื่อรถจอดสนิท เธอก็ถูกพาเดินไปยังเครื่องบินส่วนตัวลำเล็กสีขาวที่จอดรออยู่

“ไปกันเลยครับ” ธีร์พูดพร้อมกับยื่นมือมาประคองเธอขึ้นบันไดเครื่องบิน โดยไม่รอให้ปลายฟ้าได้ทักท้วงเรื่องงานหรือเรื่องการตัดสินใจที่กะทันหันนี้

ตลอดการเดินทาง ปลายฟ้านั่งเงียบกริบ ข้างกายคือธีร์ที่เปิดแล็ปท็อปจัดการงานเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนเสมอ

“ไม่ต้องกังวลเรื่องงานนะครับ ผมจัดการให้เลขาโทรไปบอกที่ออฟฟิศแล้วว่าเรามี ‘งานด่วนมาก’ ที่ภูเก็ต และต้องปิดโทรศัพท์ติดต่อโลกภายนอกสักสองสามวัน” ธีร์บอก พร้อมกับยิ้มขยิบตาอย่างมีเลศนัย

เมื่อเครื่องบินแตะพื้น ณ สนามบินภูเก็ต พวกเขาก็ถูกพาไปยังท่าเรือส่วนตัวอย่างรวดเร็ว และขึ้นเรือสปีดโบ๊ทที่พร้อมนำพาพวกเขาไปยัง เกาะส่วนตัวของตระกูลวสุธร

เมื่อเรือแล่นเข้าใกล้ เกาะแห่งนี้ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันคือผืนดินเขียวชอุ่มที่ถูกโอบล้อมด้วยน้ำทะเลสีครามและหาดทรายขาวละเอียด ไม่มีร่องรอยของนักท่องเที่ยวคนอื่น มีเพียงเรือประมงเล็กๆ สองสามลำที่ดูแลโดยเจ้าหน้าที่ของเกาะ

เมื่อลงจากเรือธีร์ไม่รอช้าเขาจับมือปลายฟ้าแล้วพาเดินตรงไปยังวิลล่าริมหาดที่เตรียมไว้ วิลล่าแห่งนี้ถูกสร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่เรียบง่ายแต่หรูหรา เปิดรับวิวทะเลได้อย่างเต็มที่

“มาถึงแล้วครับ” ธีร์พูดพลางโยนกระเป๋าของตัวเองลงบนโซฟา “ดินแดนที่คุณจะปลอดภัยที่สุดในโลก”

ปลายฟ้าเดินไปยืนที่ระเบียงห้อง ดวงตามองออกไปนอกทะเลที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เธอสูดหายใจลึกๆ รับอากาศบริสุทธิ์เต็มปอด ความตึงเครียดที่สะสมมานานราวกับถูกคลื่นทะเลพัดพาออกไปจนหมดสิ้น

“ที่นี่สวยมากเลยค่ะคุณธีร์” เธอพึมพำ

ธีร์เดินไปยืนข้างหลังเธอ เขาวางมือบนไหล่ของเธอทั้งสองข้างอย่างไม่ถือตัว

“จำที่ผมพูดได้ไหมครับ? ผมบอกว่าจะซื้อตัวคุณจากปัญหาที่รุมเร้าทั้งหมด” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายแต่หนักแน่น

“คุณแค่พกผ่อนก็พอ” เขาบีบไหล่เธอเบาๆ ปลายฟ้าหันกลับไปมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

“คำสั่งแรกคือลืมคำพูดสกปรกทั้งหมดของคนอื่นให้หมดซะ แล้วไปเปลี่ยนชุด เราจะไปดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน”

ปลายฟ้าใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนั่งอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบใต้ต้นมะพร้าว ริมชายหาด เธออ่านหนังสือบ้าง วาดภาพทิวทัศน์บ้าง หรือบางครั้งก็นั่งมองผืนน้ำทะเลสีมรกตอย่างเงียบๆ เธอไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมามองด้วยสายตาตำหนิ หรือจะมีใครมาพูดจาดูถูกเหยียดหยามอีก

ธีร์เองก็มักจะอยู่ใกล้ๆ เสมอเขาทำงานเอกสารที่นำติดตัวมาบ้าง หรือบางครั้งก็ว่ายน้ำในสระส่วนตัว แต่เขาจะคอยสังเกตปลายฟ้าอยู่ห่างๆ อย่างห่วงใย

มื้ออาหารทุกมื้อ ธีร์จะนั่งทานกับเธอ โดยจะพยายามชวนคุยในเรื่องทั่วไปและเรื่องตลกเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย

“คุณธีร์คะ คุณไม่ต้องนั่งเฝ้าฉันแบบนี้ก็ได้นะคะ” ปลายฟ้าเอ่ยขึ้นในมื้อเย็นมื้อแรก

ธีร์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ผมแค่ดูอะไรสวยๆงามๆให้สบายตาอยู่ครับ ”

“คุณธีร์!” ปลายฟ้าทำหน้ามุ่ย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

“ล้อเล่นครับ” ธีร์เปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นเล็กน้อย

“ปลายฟ้าครับ” ธีร์เรียกด้วยน้ำเสียงร่าเริง “เตรียมตัวออกไปโดนคลื่นทะเลซัดได้แล้ว” เธอกำลังจะปกิเสธแต่เพราะสีหน้ายิ้มแย้มของเขามันทำให้เธอไม่อยากขัด

เขาหยิบชุดว่ายน้ำวันพีชเรียบๆ สีเข้มชุดหนึ่งออกมา “ผมว่าชุดนี้เหมาะกับคุณที่สุดครับ ไม่โป๊ และดูดี” ปลายฟ้าหน้าแดงซ่าน แต่ก็รู้สึกอบอุ่นใจกับความใส่ใจของเขา

ไม่นานนักปลายฟ้าก็เดินออกมาในชุดว่ายน้ำที่ธีร์เลือก เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยแต่ก็พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติ ธีร์มองเธอด้วยรอยยิ้มที่พอใจ ก่อนจะถอดเสื้อออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่คมชัด

“มาครับ! ห้ามปฏิเสธนะครับ” ธีร์ยื่นมือมาจับมือเธอ

ปลายฟ้าจับมือเขาไว้แน่น แล้วทั้งคู่ก็วิ่งลงสู่ผืนน้ำทะเลที่ใสสะอาด เมื่อคลื่นซัดเข้าหาตัว ปลายฟ้าก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างสดใส มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้กังวลอย่างแท้จริง

ธีร์ว่ายน้ำไปรอบๆ เธออย่างรักษาระยะห่าง แต่ก็คอยอยู่ใกล้ๆ เสมอ

“คุณสนุกไหม” ธีร์ถาม ขณะที่เขาลอยตัวอยู่ใกล้ๆ

“สนุกมากค่ะ! ขอบคุณมากนะคะคุณธีร์”

ธีร์ว่ายน้ำเข้ามาใกล้เธออีกเล็กน้อย เขาแตะน้ำที่ผมของเธอเบาๆ

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ผมก็แค่อยากให้คุณได้ลืมเรื่องแย่ๆ ไปชั่วขณะ” ธีร์ยิ้มกริ่มอย่างมีเสน่ห์

“ตอนนี้คุณดูมีความสุขที่สุดเลยครับ และนั่นก็ทำให้การเดินทางครั้งนี้ มีความหมายมากสำหรับผม”

ปลายฟ้าหน้าแดงก่ำกับการแสดงออกที่อ่อนโยนและใส่ใจของเขา แต่เธอก็รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยและมีความสุขเหลือเกินเมื่ออยู่กับผู้ชายคนนี้

ปลายฟ้ามองธีร์อย่างซึ้งใจขณะที่พวกเขายังคงลอยตัวอยู่ในน้ำทะเลใส ความสุขที่ได้รับจากการปลดปล่อยในผืนน้ำทำให้เธอมีความกล้าที่จะถามคำถามที่ค้างคาใจ

“คุณธีร์คะ” ปลายฟ้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “คุณดีกับฉันมากเลยนะคะ”

ธีร์เลิกคิ้วมองเธอด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “ก็ผมเป็นคนดีไงครับ”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” ปลายฟ้าส่ายหน้า “ตั้งแต่คุณยอมให้ฉันเข้ามาอยู่ในคอนโดของคุณ การพาฉันมาที่นี่ ทำไมคุณถึงดีกับฉันมากขนาดนี้คะ ทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลย”

เธอจ้องมองเขาอย่างค้นหาคำตอบ “คุณทำเพราะสงสารฉันเหรอคะหรือเพราะคุณรู้สึกผิดในเรื่องของเราเมื่อก่อน”

รอยยิ้มขี้เล่นของธีร์จางหายไปทันที เขาเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังอย่างที่สุด เขาว่ายน้ำเข้ามาใกล้ปลายฟ้าอีกเล็กน้อย

“ผมดีกับคุณเพราะผมอยากทำครับปลายฟ้า” ธีร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

คำถามที่อยู่ในใจของธีร์

“ถ้าถามว่าสงสารไหม ผมก็สงสารที่เห็นคุณต้องเจอเรื่องแย่ๆ และผมก็รู้สึกผิดที่เรื่องของเราในวันนั้นมันทำให้ชีวิตคุณวุ่นวาย” ธีร์ยื่นมือมาแตะที่แก้มของเธอเบาๆ “แต่นอกเหนือจากนั้น ผมแค่รู้สึกว่าคุณเป็นคนที่ไม่ควรโดนทำร้ายครับ”

ธีร์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาจำได้ถึงภาพแรกที่เจอกันในวันนั้น...

ตอนนั้นที่เจอกันครั้งแรก... เธออ่อยเขาอย่างออกนอกหน้าจริงๆ สายตาและคำพูดทุกอย่างมันทำให้ผมคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงแรด ด้วยซ้ำ

แต่พอได้มารู้จักจริงๆ กลับเป็นคนที่ไม่ประสีประสาเรื่องโลกภายนอกเลย มีมุมที่อ่อนแอและบอบบางมากจนน่าปกป้อง เป็นมุมที่ทำให้ผมรู้สึก สงสารและเอ็นดู อย่างไม่น่าเชื่อ ยิ่งมองเข้าไปในดวงตาที่เศร้าของเธอ บางครั้ง ผมก็นึกถึงแม่ที่จากไป

ธีร์ตัดสินใจที่จะถามคำถามที่ค้างอยู่ในใจมานาน

“ผมขอถามคำถามหนึ่งได้ไหมครับ” ธีร์กล่าว “วันนั้น วันที่เราเจอกันครั้งแรก ทำไมคุณถึงเมาขนาดนั้นครับ? เพราะจากที่ผมรู้จักคุณมา คุณดูไม่ใช่คนที่จะดื่มเหล้าได้เลย”