บทที่ 17

“ปลายฟ้า” ธีร์เรียกเสียงหนักแน่น แต่ดวงตานั้นมองตรงไปยังมีน ปลายฟ้าหันมาอย่างตกใจเล็กน้อยที่เห็นธีร์เดินเข้ามาหาอย่างกระทันหัน

“คุณธีร์คะ” ปลายฟ้ากระพริบตา ก่อนจะแนะนำอย่างเร่งรีบ “คุณหมอ มีน ค่ะ คุณหมอที่รักษาปริ้นเซส”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณธีร์” มีนยิ้มอย่างสุภาพและผายมือออกไปอย่างไม่ประหม่า

ธีร์ไม่ได้ยิ้มตอบ เขายื่นมือออกไปจับมือมีนอย่างเย็นชาและรวดเร็ว ทั้งสองสบตากัน แววตาของมีนเป็นมิตรแต่ก็ฉายความมั่นใจ ในขณะที่ ธีร์รู้สึกไม่ถูกชะตา กับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น

มีนหันไปมองปลายฟ้าด้วยสายตาที่คล้ายกำลังถามว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคืออะไรกันแน่

ปลายฟ้าแนะนำอย่างตะกุกตะกักว่า

“คุณมีนคะ... นี่ คุณธีร์ เจ้านายของปลายฟ้าค่ะ” ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ธีร์กำลังจะบอกให้ปลายฟ้ากลับ ด้วยข้ออ้างว่าเธอเหนื่อยล้า แต่ รินลดา ก็เดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน เธอปรากฏตัวอย่างสง่างามราวกับรู้ว่าต้องมาตอนนี้พอดี

รินลดายิ้มหวานให้กับมีน เธอเพ่งมองใบหน้าเขาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงความรู้รอบตัว

“อ๋อ! สวัสดีค่ะ! คุณหมอมีนใช่ไหมคะ... ลูกชายคุณอาปรีชา เจ้าของโรงแรมแห่งนี้ และก็เป็น สัตวแพทย์ ที่เปิดคลินิกใหญ่ตรงสุขุมวิทนั่นเองใช่ไหมคะ” รินลดาเน้นคำว่าสัตวแพทย์เล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงเป็นมิตร รินลดาเกาะแขนธีร์ไว้แน่นอีกครั้ง แล้วหันไปยิ้มทักทายมีนอย่างเป็นมิตรแต่แฝงความเป็นเจ้าของ

รินลดาเกาะแขนธีร์แน่นขณะที่เธอพูดกับมีนอย่างเป็นมิตรแต่แฝงความเป็นเจ้าของ แต่ธีร์ไม่มีความอดทนเหลืออยู่แล้ว

“คุณหมอมีนครับ” ธีร์พูดเสียงเรียบเย็น “ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือเรื่องแมวของเลขาผมนะครับ แต่ตอนนี้คงถึงเวลาที่เราต้องกลับแล้ว”

ก่อนที่รินลดาจะทันโต้ตอบหรือแสดงความเป็นห่วงเป็นใย ปลายฟ้าก็เห็นสีหน้าของธีร์ที่เปลี่ยนไปเป็นความไม่พอใจอย่างรุนแรง

ธีร์สะบัดมือออกจากการเกาะของรินลดา อย่างรวดเร็วจนรินลดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าสวยของเธอ หน้าเสีย ไปทันทีที่ถูกปฏิเสธต่อหน้าสาธารณชนและคุณหมอมีน

“มาครับฟ้า” ธีร์หันมาคว้าแขนปลายฟ้าไว้แน่น เขาใช้สถานะเจ้านายดึงปลายฟ้ากลับ “เลขาผมคงจะเหนื่อยมากแล้ว ขอตัวก่อนนะครับคุณหมอ”

มีนมองตามปลายฟ้าด้วยความกังวล แต่ทำได้เพียงยิ้มรับอย่างสุภาพ “ยินดีครับคุณธีร์ และถ้ามีอะไรฉุกเฉิน โทรหาผมได้เลยนะครับ”

ธีร์ไม่ได้ตอบกลับ เขาจูงปลายฟ้าออกไปจากงานเลี้ยงท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อมากมายที่มองตามมาด้วยความสนใจ รวมถึงสายตาที่โกรธจัดของคุณเทวาที่กำลังมองลงมาจากบนเวที

ภายในเวลาไม่นาน รถหรูของธีร์ก็แล่นออกจากลานจอดรถของโรงแรม มุ่งหน้ากลับสู่เพนเฮ้าส์

ปลายฟ้านั่งอยู่ในรถกับธีร์ เขานั่งเงียบมาก มือของเขาที่จับพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน บรรยากาศภายในรถตึงเครียดและกดดันยิ่งกว่างานเลี้ยงวันเกิดเมื่อสักครู่เสียอีก

ปลายฟ้าเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูเย็นชาและไร้อารมณ์ จนเธอรู้สึกนึกกลัว ความเงียบของเขาน่ากลัวกว่าการตะคอกใส่เธอเสียอีก เธอไม่รู้ว่าเขากำลังหงุดหงิดเรื่องพ่อ เรื่องรินลดา หรือเรื่องที่เธอคุยอยู่กับคุณหมอมีนกันแน่

เธอเลือกที่จะเงียบไว้ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถามอะไรออกมา เพราะกลัวว่าคำพูดเพียงคำเดียวอาจจะทำให้ความโกรธที่ถูกสะสมไว้ระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

ความเงียบในรถเมื่อคืนสิ้นสุดลงด้วยการกลับมาถึงเพนเฮ้าส์ที่ธีร์ตรงดิ่งไปหาเจ้าปริ้นเซสและฟินิกซ์ทันที ปล่อยให้ปลายฟ้าอยู่กับความสับสนและความกลัวที่ยังค้างคา

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างก็ถึงจุดที่ย่ำแย่ที่สุด เสียงโทรทัศน์ที่ธีร์เปิดไว้คลอเบา ๆ กลายเป็นเสียงที่บาดลึกหัวใจของปลายฟ้า เมื่อข่าวภาคเช้าเริ่มรายงานถึงงานวันเกิดของคุณเทวา ภาพของธีร์ในชุดทักซิโด้ที่ยืนอยู่ข้างรินลดาถูกนำเสนอเป็นภาพหลัก

มีข่าวออกมาอย่างดุเดือด โดยพาดหัวข่าวใหญ่แทบทุกสำนัก ว่าธีร์มีคู่หมั้นแล้ว การประกาศของเทวาได้ผลตามที่เขาต้องการ รินลดากลายเป็นที่ยอมรับของสาธารณชนในทันที

แต่สิ่งที่ทำให้ปลายฟ้าแทบจะหยุดหายใจคือส่วนที่เกี่ยวข้องกับเธอ ภาพของเธอในชุดราตรีสีครีมถูกนำเสนอเป็นภาพเล็ก ๆ ข้าง ๆ ข่าวหลัก พร้อมกับคำถามที่เย้ยหยัน:

“สาวสวยปริศนาในงานเลี้ยงคือใคร? เป็นแค่เลขาสาวจริง ๆ หรือ?”

ข่าวออกมาจนปลายฟ้าเครียดอย่างหนัก เธอเห็นคอมเมนต์ในโลกออนไลน์ที่เต็มไปด้วยการวิพากษ์วิจารณ์สถานะของเธอ บางคอมเมนต์กล่าวหาว่าเธอพยายามเกาะแกะธีร์ บางคอมเมนต์ก็เห็นใจ

ปลายฟ้านั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา มือสั่นจนแทบจะจับโทรศัพท์ไว้ไม่ได้ เธอหวังว่าธีร์จะเข้ามาพูดคุย หรือออกแถลงการณ์ใด ๆ เพื่อแก้ข่าวแต่ ธีร์ก็ไม่ทำอะไร

เขายังคงอยู่ในชุดเสื้อยืดสบาย ๆ นั่งอยู่บนพื้นพยายามเอาของเล่นใหม่ที่ซื้อมาล่อเจ้าปริ้นเซสให้ยอมมานอนบนตักอย่างฟินิกซ์ เจ้าปริ้นเซสที่ตอนนี้ร่าเริงและซุกซนเต็มที่ก็วิ่งหนีเขาไปรอบห้อง

“คุณธีร์! ดูนี่สิ!” ปลายฟ้าพูดเสียงเบาพร้อมกับชี้ไปที่หน้าจอโทรทัศน์

ธีร์เหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสนใจแมวต่อ

“อืม... ก็เป็นไปตามที่พ่อต้องการนั่นแหละครับ” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าไปสนใจเลยฟ้า ข่าวพวกนี้เดี๋ยวก็เงียบไปเอง”

ธีร์ไม่แก้ไขอะไร เขาไม่อยากยอมรับว่ารินลดาคือคู่หมั้น ต่อหน้าสาธารณชน เพราะเขาไม่เคยเห็นด้วยกับการหมั้นนี้ และต้องการที่จะยกเลิกมันในอนาคต แต่ในขณะเดียวกัน เพราะบิดากับรินลดากลับออกมาพูดให้คนยิ่งเข้าใจผิด สถานการณ์จึงเลวร้ายลง

แต่เขากังวลความรู้สึกของปลายฟ้า อย่างเงียบ ๆ เพราะมันคนไม่น้อยที่คอมเมนต์ว่าเธอเป็นมือที่สาม หรือพนักงานที่พยายามตีสนิทเจ้านาย เขาไม่อยากให้เธอต้องมาเจ็บปวดกับเรื่องที่ไม่เป็นความจริงนี้

ธีร์ไม่ได้แก้อะไร ด้วยการออกแถลงการณ์ใด ๆ เพราะนั่นจะยิ่งเป็นการโต้แย้งคำพูดของบิดา แต่เขาใช้ช่องทางที่ถนัดที่สุดในโลกธุรกิจ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ส่งข้อความหาผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์และสื่อสารอย่างลับ ๆ เขาพยายามจ่ายเงินซื้อข่าว และติดต่อบรรณาธิการสื่อต่าง ๆ ปิดข่าวของปลายฟ้า ให้ได้มากที่สุด เพราะกลัวปลายฟ้าจะเสียใจ และเสียชื่อเสียงไปมากกว่านี้

เขาทำทั้งหมดนี้อย่างเงียบ ๆ โดยไม่ให้ปลายฟ้ารับรู้เลยแม้แต่น้อย ธีร์ยังคงนั่งอยู่บนพื้นเล่นกับปริ้นเซสและฟินิกซ์อย่างใจเย็น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยหลังจากที่ปลายฟ้าเปิดโทรทัศน์ให้ธีร์ดูข่าวไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายตรงจากคุณตามงคล

“ครับตา” ธีร์รับสายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด

เสียงของคุณตามงคลดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์อย่างชัดเจน แม้ธีร์จะพยายามกดเสียงให้เบาแล้วก็ตาม

“ไอ้ธีร์! แกทำบ้าอะไรลงไป! คู่หมั้นคืออะไร ไอเทวามันยังไม่หยุดอีกหรอ” เสียงของชายชราเกรี้ยวกราด “แล้วไหนจะเรื่องข่าว! หลานสะใภ้อย่างปลายฟ้าเสียใจจะทำยังไง!”

ธีร์หน้าเครียดทันที เขาเหลือบมองปลายฟ้าที่กำลังนั่งอยู่ใกล้ ๆ และพยายามทำตัวให้ดูปกติ

“ผมจะแก้เองครับตา” ธีร์ตอบเสียงหนักแน่น “ผมกำลังให้คนจัดการเรื่องข่าวแล้ว”

“แก้! แกจะแก้ยังไง! ถ้าแกยังไม่แก้ ตาจะออกโรงเอง!” คุณตามงคลวางสายไปด้วยความไม่พอใจ

ธีร์เงยหน้าขึ้นมองปลายฟ้าด้วยความรู้สึกผิด เขาเก็บโทรศัพท์ลงแล้วเดินไปนั่งข้าง ๆ เธอ แต่ก็ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยคำพูดปลอบใจใด ๆ

เสียงโทรศัพท์ของปลายฟ้าก็ดังขึ้นปลายฟ้าได้รับสายจากเบอร์แปลก เธอรับสายก็พบว่าเป็นเทวา

“ฉันเอง เทวา” เสียงนั้นสั่งอย่างเฉียบขาด “จะให้คนขับรถไปรับเธอที่คอนโดภายในยี่สิบนาที”

“เธอต้องไปคนเดียว! ห้ามให้ธีร์รู้ เรื่องที่ฉันเรียกแกไปพบโดยเด็ดขาด”

ปลายฟ้าวางสายด้วยมือที่สั่นเทิ้ม สายตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอหันไปมองธีร์ที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายกับการต่อสายหาเลขา

“แม่… โทรมาค่ะ” ปลายฟ้าโกหกเสียงแผ่วเบา “ฟ้าขอไปหาแม่แปปเดียวนะคะคุณธีร์”

ธีร์หันมาทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ไม่เป็นไรค่ะธีร์” ปลายฟ้าพยายามทำให้เสียงดูหนักแน่น “ฟ้าไปแปปเดียวค่ะ ธีร์น่าจะเคลียร์เรื่องงานกับคุณเอกให้เสร็จก่อนนะคะ” เธอตัดบทอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินเข้าห้องแต่งตัว

ภายในห้านาที ปลายฟ้าก็กลับออกมาในชุดที่สุภาพเรียบร้อย เธอรู้ว่ารถของเทวารออยู่หน้าตึกแล้ว

“คุณธีร์คะ! ฟ้าไปก่อนนะคะ” ปลายฟ้าเรียกเขาที่ยังคงอยู่ในชุดลำลองและวุ่นวายอยู่กับโทรศัพท์

“เดี๋ยวสิ! ผมไปส่ง!” ธีร์ลุกขึ้น

“ไม่ต้องค่ะ!” ปลายฟ้ารีบปฏิเสธอย่างหนักแน่นที่สุดเท่าที่เคยทำมา “เดี๋ยวฟ้าเรียกแท็กซี่ไปเองค่ะ แค่แป๊บเดียวคงเสร็จแล้ว”

ก่อนที่ธีร์จะได้ทันโต้แย้งหรือเดินตามมา ปลายฟ้าก็รีบเดินออกจากเพนเฮ้าส์ไปอย่างรวดเร็ว ปลายฟ้าไปโดยไม่บอกธีร์ ว่าคุณเทวาได้สั่งให้เธอไปพบเพียงลำพัง และไม่ได้บอกว่าการไปครั้งนี้คือการก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของผู้ทรงอิทธิพลเพียงคนเดียว

เธอตัดสินใจที่จะแบกรับความเสี่ยงทั้งหมดไว้เอง เพื่อให้ธีร์ยังคงมีเวลาจัดการกับปัญหาที่ซับซ้อนของเขา การเดินทางสู่บ้านของคุณเทวาจึงเป็นการเดินทางที่เงียบเหงาและเต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างที่สุด

ภายในยี่สิบนาที รถที่ถูกส่งมาก็จอดเทียบหน้าคฤหาสน์หรูของตระกูลพิพัฒน์พงศ์ ปลายฟ้าไปถึงบ้านของเทวา ที่เธอเคยมาแล้วครั้งหนึ่งกับธีร์ ครั้งนี้เธอมาเหมือนเหยื่อที่ถูกเรียกตัวมาไต่สวน เธอเดินเข้าไปตามคำแนะนำของคนรับใช้ และพบว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ได้มีแค่คุณเทวา

คุณเทวานั่งอยู่กับรินลดา ในห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ทั้งสองคนนั่งไขว้ห้างอย่างสง่างาม โดยมีรอยยิ้มที่เหนือกว่าประดับอยู่บนใบหน้าของรินลดา

“มาแล้วเหรอ” คุณเทวาเอ่ยเสียงเรียบเย็น “นั่งสิ”

ปลายฟ้าทรุดตัวลงนั่งบนขอบโซฟาอย่างไม่สบายใจรินลดาเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน

“คุณปลายฟ้าคะ เราไม่พูดอ้อมค้อมกันดีกว่านะคะ”

ทั้งสองพูดให้เธอรู้สถานะ อย่างชัดเจน โดยรินลดาย้ำถึงความรักและความเข้าใจที่เธอมีต่อธีร์มาตั้งแต่เด็ก และคุณเทวาชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่าง "เลขา" กับ "คู่หมั้น"

“สถานะของเธอกับธีร์ มันควรจบลงแค่ในเพนเฮ้าส์” คุณเทวาตัดบทอย่างเฉียบขาด 

“แต่คุณกลับไปสร้างความเข้าใจผิดในงานวันเกิดของฉัน มันทำให้ธีร์และตระกูลเราเสียชื่อเสียง”

รินลดาส่งเอกสารซองหนึ่งให้ปลายฟ้า

“ดังนั้น ทางออกที่ดีที่สุดคือการทำตามข้อเสนอนี้ค่ะคุณปลายฟ้า” รินลดาพูดเสียงหวาน แต่แววตาเย็นชา “ลาออก จากงานซะ”

คุณเทวาเสริมอย่างหนักแน่น “อีกไม่นานเราจะจัดงานหมั้น อย่างเป็นทางการ ธีร์จะไม่มีเวลามาสนใจเธออีก ลาออกไปจากชีวิตของลูกชายฉันซะ”

ปลายฟ้าความไร้ทางสู้ เธอรู้สึกเหมือนถูกรุมทำร้ายด้วยคำพูดที่รุนแรงและสถานะทางสังคมที่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน เธอลุกขึ้นยืน ก้มศีรษะเบา ๆ และเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่โต้ตอบใด ๆ

ขณะที่ปลายฟ้าเดินออกมาจากห้องรับแขกด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและน้ำตาที่รื้นขึ้นมา เธอก็พบเข้ากับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่แต่งตัวสง่างามไม่แพ้รินลดา นั่นคือ อรัญญา แม่เลี้ยงของธีร์

อรัญญายิ้มบาง ๆ ให้เธออย่างอ่อนโยน ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและแตกต่างจากคนอื่น ๆ ในบ้านนี้อย่างสิ้นเชิง

“คุณปลายฟ้าคะ” อรัญญาเรียกเธอเบา ๆ “อย่าเพิ่งกลับเลยค่ะ มาคุยกับคุณที่ศาลา หลังบ้านก่อนได้ไหมคะ”

ปลายฟ้ารู้สึกเหนื่อยใจมาก จนแทบไม่มีแรงจะขยับตัวไปไหนแล้ว แต่เมื่อเห็นความเมตตาในดวงตาของอรัญญา เธอก็เดินตามไป อย่างเงียบ ๆ อย่างน้อยที่สุด การได้ระบายความอัดอั้นกับใครสักคนก็ยังดีกว่าต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว

ปลายฟ้าเดินตาม อรัญญา แม่เลี้ยงของธีร์ ไปที่ ศาลาริมน้ำ ศาลาเป็นเรือนไทย หลังเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ กลางน้ำ อย่างสงบ รอบ ๆ มีสวนดอกไม้ นานาชนิดกำลังชูช่ออย่างสวยงาม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมาตามลม

บรรยากาศที่เงียบสงบและงดงามแห่งนี้ ทำให้ ปลายฟ้ารู้สึกดีขึ้น อย่างมาก ความตึงเครียดและความหวาดกลัวที่ได้รับจากห้องรับแขกค่อย ๆ คลายตัวลง

อรัญญานั่งลงบนเก้าอี้หวายอย่างสง่างาม แล้วผายมือเชิญให้ปลายฟ้านั่งลง

“ไม่ต้องเกร็งนะคะคุณปลายฟ้า” อรัญญาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

อรัญญาจ้องมองปลายฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาและร่องรอยของความเศร้า อรัญญาถามถึงธีร์กับปลายฟ้าว่าเขาเป็นยังไงบ้าง

“ฉันเป็นห่วงธีร์นะคะ” อรัญญาพูดอย่างจริงใจ “เขา... ไม่เคยคุยกับฉันอีกเลยตั้งแต่ที่ฉันมาเป็นเมียอีกคนของคุณเทวา ธีร์ไม่เคยยิ้มให้ฉันอีกเลย ตั้งแต่วันที่แม่ของเขาเสียไป”

ปลายฟ้าเห็นใจอรัญญาอย่างมาก การเป็นแม่เลี้ยงในตระกูลที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเย็นชาเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องง่าย

“คุณปลายฟ้า ฉันขอถามตรง ๆ นะคะ” อรัญญาถามว่าปลายฟ้าเป็นอะไรกับธีร์

ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้นมองอรัญญา แล้วตอบด้วยความรู้สึกผิดหวังที่เพิ่งได้รับมาเต็ม ๆ “เป็นแค่ เลขาผู้จัดการ ของธีร์ค่ะ”

อรัญญายิ้ม บาง ๆ เธอไม่ได้ประหลาดใจกับคำตอบเลย เพราะเธอเห็นถึงสายตาของปลายฟ้าเวลามองธีร์ สายตาห่วงใยที่ส่งให้กับธีร์ บางทีเด็กสาวตรงหน้าเธออาจจะยังไม่รู้ความรู้สึกของตัวเอง

อรัญญาบอกว่า ไม่ว่าปลายฟ้าจะเป็นแค่ผู้จัดการหรือคนรักของธีร์ อรัญญาจะคอยช่วยเหลือปลายฟ้า เพราะเธอรู้ดีว่าการเข้ามาในโลกของเทวานั้นอันตรายเพียงใด

“ฉันต้องขอโทษแทนคุณเทวาด้วยนะคะ” อรัญญากล่าวอย่างรู้สึกผิด “ฉันรู้สึกผิดกับธีร์ และฉันเหนื่อยมาก ๆ เลย ค่ะ”