Semua Bab ชะตารักนายหัวจอมทัพ: Bab 21 - Bab 30

เวลาต่อมา 20:05 นก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ด้านเข็มมุกที่เตรียมจะเข้านอน พอได้ยินเสียงเคาะประตูเธอจึงเดินมาเปิดประตูให้คนด้านนอก พอเห็นว่าเป็นใครที่มาเคาะประตูห้องก็ทำเอาตกใจไม่น้อย"ราเชนทร์... มีอะไร""มีเรื่องจะคุยด้วย ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม""แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย" เข็มมุกปฏิเสธออกไปทันทีอย่างไร้เยื่อใย แต่ทว่าขณะนั้นเองแกรก!พรึ่บ!เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูจากห้องข้างๆ ซึ่งเป็นห้องของลูกสาว เข็มมุกก็ดึงราเชนทร์เข้ามาในห้องตัวเองแล้วรีบปิดประตูอย่างเสียไม่ได้เพราะกลัวลูกสาวจะเห็นเข้า"มีอะไรก็รีบๆพูดมา""คุณอยู่กรุงเทพไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาเป็นแม่บ้านที่นี่ได้""ไม่ใช่เรื่องของนาย""โอเค เรื่องที่คุณมาทำงานที่นี่เดี๋ยวผมค่อยไปถามไอ้ทัพเอาก็ได้ แต่ผมมีอีกเรื่องที่อยากจะถามเธอ"เข็มมุกเลือกที่จะไม่พูดอะไร ยืนกอดอกมองไปอีกทางด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์ กระทั่งอีกคนถามมา"หนูของขวัญเป็นลูกของผมใช่ไหม"เข็มมุกได้ยินเช่นนั้นก็หันกลับมามองคนตรงหน้าที่เคยเป็นคนรักเก่าทันทีทั้งคู่เคยคบกันตอนเรียนมหาลัย ในตอนนั้นราเชนทร์ขึ้นไปเรียนต่อมหาลัยที่กรุงเทพจึงได้รู้จักกับเข็มมุก กระทั่งตกลงคบหากัน แล้วเ

วันต่อมา"เข็ม ลูกไปไหนกับบัวเหรอ ผมเห็นบัวมารับลูกหน้าบ้านเมื่อกี้"ด้านเข็มมุกที่กำลังยืนตากผ้าอยู่หลังบ้าน เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงหันไปมองอีกคนด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเขาขณะที่สองมือก็ยังวุ่นอยู่กับการตากผ้า"นายพูดอะไรระวังปากหน่อย อย่ามาเรียกลูกฉันว่าลูก ถ้าเกิดของขวัญหรือใครมาได้ยินเข้าจะทำยังไง""ขอโทษผมลืมตัว คราวหลังผมจะระวังให้มากกว่านี้นะ""ก็ดี""แล้วตกลงหนูของขวัญออกไปไหนกับบัวเหรอ""ไปตัดผม ฉันก็เลยให้บัวพาไป""อ๋อ แกคงชอบไว้ผมสั้นสินะ เห็นผมสั้นอยู่แล้วยังจะไปตัดอีก เหมือนคุณตอนเรียนมหาลัยเลยเนอะ ตอนนั้นคุณก็ไว้ผมสั้น แต่ตอนนี้คุณไว้ผมยาวแล้วก็ยังสวยเหมือนเดิมเลย"สิ้นเสียงของราเชนท์ เข็มมุกก็หยุดมือในการตากผ้าแล้วหันไปมองเขานิ่งๆก่อนจะเอ่ยพูดด้วยสีหน้าเอือมๆ"นายไม่มีอะไรทำหรือไงถึงได้มายืนพล่ามอยู่ตรงนี้""ไม่มี เวลาผมมาที่นี่ผมก็มาพักผ่อนไม่ต้องทำอะไร" ราเชนท์ตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ แม้จะรู้ว่าอีกคนคงรำคาญกันแต่เขาก็ไม่สน ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ"ผมเพิ่งรู้จากไอ้ทัพว่าบัวเป็นลูกพี่ลูกน้องกับคุณ ไม่คิดเลยเนอะว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ คุณกับลูกอยู่ใกล้ผมแค่เอื

"เห็นใครก็อยากให้มาเป็นพ่อซะหมด ยัยหนูคิดว่าตัวเองทำแบบนี้มันเหมาะสมแล้วเหรอ"สองพ่อลูกได้ยินเช่นนั้นจึงหันไปมองทางเจ้าของเสียงที่กำลังเดินมาทางพวกเขา ก่อนที่ราเชนทร์จะเอ่ยพูดขึ้น"ไอ้ทัพ นี่มึงแอบฟังกูกับหนูของขวัญคุยกันเหรอวะ เป็นถึงนายหัวมาแอบฟังคนอื่นเขาคุยกัน ไม่มีมารยาทเลยนะมึง"จอมทัพนั่งลงข้างเด็กสาวอีกฝั่ง ไม่คิดจะพูดตอบโต้อะไรกลับไปเพราะเขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ดันบังเอิญเดินมาได้ยินเข้าพอดี แต่ได้ยินไม่ทั้งหมด เขาบังเอิญมาได้ยินแค่ช่วงท้ายๆเท่านั้น พอจะจับใจความได้ว่าทั้งคู่คิดจะทำอะไร"งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะคุณอา ส่วนเค้กพวกนี้หนูเอาไปแช่ไว้ในตูเย็นนะคะ""ครับไปเถอะ"สิ้นเสียงของราเชนท์ ของขวัญก็รีบเก็บขนมเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะทั้งหมดใส่ในถุงให้เรียบร้อย ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกไปพร้อมกับถุงขนมเค้กในมือ โดยไม่คิดจะสนใจคนที่มาใหม่เลยด้วยซ้ำจอมทัพมองตามหลังเด็กสาวที่เดินหายเข้าไปทางหลังบ้านด้วยความรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของเธอ เพราะเมื่อครู่เขาพูดกับเธอ แต่เธอทำเมินใส่เขาเหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูด อย่างน้อยก็น่าจะยิ้มให้กันสักนิด พูดกันสักหน่อย ไม่ใช่พอเขามาเธอก็ไป ราวกับกำล

หลายชั่วโมงผ่านไปทางด้านจอมทัพหลังจากทำงานในสวนเสร็จ เขาก็พาตัวเองกลับบ้านไปอาบน้ำ เตรียมตัวไปรับเด็กสาวที่มหาลัยโดยไม่ต้องรอให้เจ้าตัวโทรบอกให้ไปรับ เพราะเขารู้ตารางเรียนของเด็กสาวอยู่แล้ว เธอมีเรียนตอนกี่โมงเลิกเรียนกี่โมงเขารู้หมดเมื่อมารับเด็กสาวหลังเลิกเรียนที่มหาลัย พอเธอเข้ามานั่งในรถ เขาจึงยิงคำถามใส่เธอเป็นชุด ประหนึ่งตำหนิเธอไปในตัว น้ำเสียงเข้มดุไม่ต่างจากใบหน้า"เมื่อเช้าทำไมไม่รอฉัน ทำไมถึงให้ไอ้เชนทร์มาส่ง เมื่อคืนก็คุยกันแล้วว่าฉันจะมาส่งไม่ใช่เหรอ แต่ต่อให้เมื่อคืนไม่ได้บอกไว้แต่ทุกครั้งก็เป็นหน้าที่ของฉัน ทำไมยัยหนูถึงไม่รอ ทำไมหนูต้องไปกับไอ้เชนทร์มันด้วย""หนูแค่เห็นว่าใครจะมาส่งก็ถึงมหาลัยเหมือนกันหนิคะ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องดุ" ของขวัญตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่เพราะจู่ๆอีกคนก็มาขึ้นเสียงใส่ แถมยังทำหน้าดุใส่เธออีก ไม่รู้ว่าเขาไปกินรังแตนที่ไหนมาถึงได้ดูอารมณ์ไม่ดีเช่นนี้ด้านจอมทัพเมื่อเห็นสีหน้าของเด็กสาวที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ และยังพูดจาคล้ายกับยอกย้อนใส่ตน จากที่โมโหหึงมาจากบ้านอยู่แล้ว ก็ยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่"เดี๋ยวนี้หัดยอกย้อนฉันเหรอย

"กลับมากันแล้วเหรอ แล้วไหนหนูของขวัญล่ะ" จันทร์ทิพย์ที่เดินลงมาจากชั้นบนเห็นลูกชายเดินเข้าบ้านมาพอดี จึงเดินเข้าไปทัก พอไม่เห็นเด็กสาวที่ลูกชายไปรับกลับจากมหาลัยจึงถามออกไป ทางด้านจอมทัพจึงเอ่ยตอบคนเป็นแม่ตามปกติแม้ในใจยังนึกขุ่นเคืองโก้อยู่ไม่หาย"ยัยหนูเข้าบ้านมาก่อนผมแล้วหนิครับ น่าจะเข้าห้องไปแล้ว แม่มีอะไรหรือเปล่า" ถามกลับเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่ดูท่ามีเรื่องจะพูดด้วย"ก็ไม่มีอะไรหรอก แม่แค่จะไปงานแต่งน่ะ แต่พ่อเขาปวดเอว แม่เลยชวนเข็มมุกไปเป็นเพื่อนแทน ฝากดูพ่อด้วยล่ะ"ขณะนั้นเข็มมุกก็เดินมาพอดี จอมทัพจึงชำเลืองมองเข็มมุกเล็กน้อย ก่อนจะลากสายตามามองแม่ของตนเช่นเดิม แล้วเอ่ยตอบออกไป"ได้ครับ แม่ไปเถอะไม่ต้องห่วง"จากนั้นเข็มมุกที่เดินมาจึงพูดขึ้น..."ฉันเตรียมกับข้าวเย็นไว้ให้แล้วนะคะนายหัว""อือ" จอมทัพเอ่ยตอบแค่นั้น เข็มมุกจึงหันไปพูดกับจันทร์ทิพย์ต่อ"เราจะไปกันเลยไหมคะ""อือ ไปสิ"เมื่อตกลงกันเสร็จ จันทร์ทิพย์ก็เดินนำออกไป ทว่าเข็มมุกไม่ได้เดินตามเพราะหันไปพูดกับอีกคนในเรื่องที่เธอกังวล"นายหัวคะ ฉันฝากดูๆยัยขวัญหน่อยได้ไหมคะ พอดีตอนที่นายหัวไปรับยัยขวัญที่มหาลัย มีเด็กที่ชื่อโก