Semua Bab ชะตารักนายหัวจอมทัพ: Bab 41 - Bab 50

ทางด้านจอมทัพที่กำลังจะวิ่งตามเด็กสาว แต่ไม่ทันไรก็โดนทุกคนที่ยืนกันเต็มอยู่หน้าประตูบ้านขวางเขาเอาไว้ ก่อนจะเป็นเข็มมุกที่เอ่ยพูดกับเขา“เดี๋ยวฉันไปดูยัยขวัญเองค่ะ ถ้านายหัวไปตอนนี้ยัยขวัญคงไม่ยอมพูดด้วยแน่”“แต่ว่า”“เดี๋ยวฉันจะอธิบายเรื่องทั้งหมดกับยัยขวัญเอง นายหัวกับทุกคนไปนั่งรอดีกว่านะคะไม่ต้องห่วง”ไม่ทันที่จอมทัพจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เข็มมุกก็พูดแทรกขึ้นมา จอมทัพจึงชั่งใจคิดอยู่ครู่หนึ่ง หากดูจากสถานการณ์ตอนนี้เด็กสาวคงไม่ยอมออกมาพูดกับเขาแน่ อีกทั้งตอนนี้เธอคงจะโกรธเกลียดเขาไปแล้ว เขาจึงเลือกที่จะเชื่อเข็มมุกและยอมทำตามที่เธอบอก เดินคอตกไปนั่งรอที่โซฟาหน้าทีวี ท่ามกลางสายตาของคนในบ้านที่ต่างมองเขาอย่างนึกเห็นใจ ก่อนจะพากันเดินตามไปนั่งรอที่โซฟาเช่นกัน ส่วนเข็มมุกก็เดินแยกไปหาลูกสาวแม้ว่าแผนการในครั้งนี้มันจะสำเร็จ เพราะเมื่อครู่เด็กสาวได้พูดความรู้สึกของตัวเองออกมาแล้ว อีกทั้งทุกคนก็ได้ยินได้เห็นกันถ้วนหน้า แต่ทว่าผลเสียที่ตามมาจอมทัพกลับเป็นฝ่ายรับอยู่คนเดียว ถึงแม้ทุกคนจะร่วมมือกันก็ตามมาทางด้านเข็มมุกเมื่อเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้องนอนของลูกสาว ก็เอ่ยพูดกับลูกสาวที

เวลาต่อมา19:45 น.หลังจากที่ทานข้าวมื้อเย็นเสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้าย ด้านของขวัญที่กลับเข้าห้องมาอาบน้ำ พอแต่งตัวอะไรเสร็จเธอก็พาตัวเองไปหาอีกคน เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของเขามือเล็กข้างหนึ่งจึงยกขึ้นเคาะประตูห้องสองสามครั้งก็อกๆๆรอไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้อง ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดกับเธอ“คราวหลังยัยหนูไม่ต้องเคาะประตูนะ ห้องฉันก็เหมือนห้องหนู หนูเข้าออกได้ตามสบายเลย”“ค่ะ” ของขวัญพยักหน้าตอบรับทันทีขณะที่ยังคงยืนปักหลักอยู่หน้าประตู ก่อนจะได้ยินอีกคนพูดต่อ“พูดอยู่หยกๆเหมือนจะเข้าใจแต่ไม่ทำตามนะ”“คะ?” ของขวัญถึงกับงงเมื่อได้ยินเขาพูดมาเช่นนั้น“ก็เมื่อกี้ฉันบอกอยู่ว่าห้องฉันก็เหมือนห้องหนู ฉันให้หนูเข้าออกได้ตามสบายเลย แล้วนี่ทำไมถึงไม่เข้ามา ถ้าฉันไม่บอกให้เข้ามาหนูจะยืนตรงนี้จนถึงเช้าเลยหรือไง”ของขวัญถึงกับหน้าเจือนทันที ก่อนจะพูดกลับไปอย่างไม่เต็มเสียง“ก็หนูเกรงใจหนิคะ” เพราะต่อให้เขาจะอนุญาตให้เธอเข้าห้องเขาได้อย่างตามใจ แต่เธอก็ยังมีความเกรงใจอยู่ดีด้านจอมทัพเมื่อเห็นเด็กสาวมีท่าทีกระอักกระอ่วน เขาจึงเลือกไม่ถือสา ก่อนจะจับจูงมือเล็กพาเธอเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูกลับอย

เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงบ้าน พอของขวัญเห็นรถของคนเป็นพ่อที่เพิ่งกลับบ้านไปเมื่อสองวันก่อน แต่วันนี้กลับมาอีกแล้ว เธอก็ดีใจไม่น้อย จึงหันไปพูดกับคนตัวโตข้างๆด้วยความดีใจ ขณะที่เขาจอดรถดับเครื่องยนต์สนิทพอดี“นายหัวพ่อมาค่ะ หนูไปหาพ่อก่อนนะคะ” พูดจบก็เปิดประตูลงจากรถไปอย่างไวทางด้านจอมทัพที่ไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อในเวลานี้ตนไม่ได้เป็นที่สนใจของเด็กสาวคนเดียวอีกต่อไป เธออยากจะสนิทกับพ่ออยากใช้เวลากับพ่อของเธอเขาก็เข้าใจ ทว่ามันก็อดอิจฉาเพื่อนไม่ได้ที่เวลามาทีไรก็ดึงความสนใจจากเด็กสาวไปหมด จนเขาแทบจะกลายเป็นหมาหัวเน่าเข้าไปทุกที เป็นไปได้หากเพื่อนกลับบ้านตัวเองไปแล้วเขาก็ไม่อยากให้กลับมาบ้านเขาอีกเลย จะได้ไม่มีใครมาแบ่งแย่งความรักของเด็กสาวไปจากเขาเมื่อตัดพ้อกับตัวเองในรถอยู่นานพอแล้ว จอมทัพจึงเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้าน ก็เห็นสามคนพ่อแม่ลูกกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ทั้งสามคนต่างยิ้มแย้มดูมีความสุขจนเขาไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปแทรก จึงเลือกเดินผ่านเลยขึ้นห้องตัวเองไปทางด้านของขวัญที่หางตาเห็นหลังไวๆของคนรักเดินขึ้นชั้นบนไปก็ไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะพูดคุ

ด้านของขวัญตื่นขึ้นมาในช่วงเช้ามืดของวันใหม่ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากบทรักเมื่อคืนที่กว่าอีกคนจะยอมปล่อยให้เธอนอนก็เล่นเอาเขาเสร็จไปถึงห้าน้ำ ทำเธอปวดเอวไปหมด แต่กระนั้นแม้ร่างกายจะอ่อนล้าแค่ไหน ทว่าเธอก็ยังตื่นเร็วตามความเคยชินของร่างกาย ซึ่งอีกด้านคนเป็นแม่ก็สภาพไม่ต่างกันเลยหลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จของขวัญก็ลงไปช่วยแม่ทำกับข้าวในครัว โดยปล่อยให้อีกคนนอนไป ซึ่งทุกวันก็จะเป็นเช่นนี้มาตลอด เธอจะมาช่วยแม่ทำกับข้าวก่อนจะไปอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียน แต่วันนี้ไม่มีเรียนจึงไม่รีบอะไรแต่เมื่อลงมาในครัวก็เห็นคนเป็นแม่จับๆนวดๆบริเวณเอวของตัวเองคล้ายกับคนปวดเอว ซึ่งไม่ต่างจากเธอในตอนนี้เลย เพราะเธอก็ปวดเอวจากบทรักเมื่อคืน แต่อาการของแม่คงไม่ได้เกิดจากสาเหตุเดียวกับเธอ เธอจึงไม่รอช้าเดินเข้าไปถามแม่ด้วยความเป็นห่วง“แม่ปวดเอวเหรอคะ ให้หนูนวดให้ไหม”ด้านเข็มมุกเมื่อได้ยินคำถามของลูกสาวที่ดังมาจากด้านหลังก็ตกใจชะงักนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะทำตัวให้ปกติแล้วหันไปตอบลูก“ไม่เป็นไรหรอก แม่อายุเยอะแล้วก็แบบนี้แหละ ปวดๆเมื่อยๆเป็นเรื่องปกติ”สิ้นคำพูดของคนเป็นแม่ ของขวัญก็เข้าไปกอดแม่แล้วเอ่ยพูดออกไปด้วยท่าท

“กูไปด้วย” จอมทัพที่นั่งมองเงียบๆอยู่นานพูดขึ้นทันทีเมื่อเด็กสาวเอ่ยตอบพ่อของเธอไปเช่นนั้น ก่อนที่ราเชนทร์จะหันมาพูดกับเขาอย่างไม่พอใจ“กูจะพาลูกกูไปเจอปู่กับย่า มึงเกี่ยวไรด้วย”“ทำไมจะไม่เกี่ยว ในเมื่อตอนนี้กูนับเป็นหลานเขย รวมถึงเป็นลูกเขยมึงด้วย” จอมทัพตอบกลับไปทันทีอย่างไม่ยอม เพราะสถานะของเขาตอนนี้มีสิทธิ์ที่จะเกี่ยวพันกับเด็กสาวทุกด้าน แล้วเรื่องอะไรเขาจะปล่อยให้เธอไปคนเดียว อีกทั้งพ่อแม่ของเพื่อนก็ไม่ใช่คนอื่น เป็นคนที่เขานับถือเสมือนพ่อแม่ของเขาเอง ซึ่งไม่ต่างกับที่เพื่อนนับถือพ่อแม่ของเขาเลย แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรอีกที่เขาจะไปด้วยไม่ได้ด้านราเชนทร์ถึงกับเถียงไม่ออก เพราะที่เพื่อนพูดมามันคือความจริง เมื่อไม่รู้จะทำยังไงก็คงต้องแพ้ให้เพื่อนอีกเช่นเคย“มึงนะมึง ชนะกูให้ได้ตลอดนะไอ้เพื่อนเวร”ของขวัญที่นั่งฟังอยู่ พอได้ยินคนเป็นพ่อต่อว่าคนรักของเธอเช่นนั้นก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นเพื่อนกัน แต่ว่าตอนนี้อีกคนเป็นคนรักของเธอแล้ว เธอก็อยากจะให้คนเป็นพ่อให้เกียรติคนรักของเธอด้วย จึงพูดกับพ่อด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ ทว่าไม่ได้ดูก้าวร้าวแต่อย่างใดเพราะยังไ