ตอนที่27 มองคนหล่อ

"กลับมากันแล้วเหรอ แล้วไหนหนูของขวัญล่ะ" จันทร์ทิพย์ที่เดินลงมาจากชั้นบนเห็นลูกชายเดินเข้าบ้านมาพอดี จึงเดินเข้าไปทัก พอไม่เห็นเด็กสาวที่ลูกชายไปรับกลับจากมหาลัยจึงถามออกไป ทางด้านจอมทัพจึงเอ่ยตอบคนเป็นแม่ตามปกติแม้ในใจยังนึกขุ่นเคืองโก้อยู่ไม่หาย

"ยัยหนูเข้าบ้านมาก่อนผมแล้วหนิครับ น่าจะเข้าห้องไปแล้ว แม่มีอะไรหรือเปล่า" ถามกลับเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่ดูท่ามีเรื่องจะพูดด้วย

"ก็ไม่มีอะไรหรอก แม่แค่จะไปงานแต่งน่ะ แต่พ่อเขาปวดเอว แม่เลยชวนเข็มมุกไปเป็นเพื่อนแทน ฝากดูพ่อด้วยล่ะ"

ขณะนั้นเข็มมุกก็เดินมาพอดี จอมทัพจึงชำเลืองมองเข็มมุกเล็กน้อย ก่อนจะลากสายตามามองแม่ของตนเช่นเดิม แล้วเอ่ยตอบออกไป

"ได้ครับ แม่ไปเถอะไม่ต้องห่วง"

จากนั้นเข็มมุกที่เดินมาจึงพูดขึ้น...

"ฉันเตรียมกับข้าวเย็นไว้ให้แล้วนะคะนายหัว"

"อือ" จอมทัพเอ่ยตอบแค่นั้น เข็มมุกจึงหันไปพูดกับจันทร์ทิพย์ต่อ

"เราจะไปกันเลยไหมคะ"

"อือ ไปสิ"

เมื่อตกลงกันเสร็จ จันทร์ทิพย์ก็เดินนำออกไป ทว่าเข็มมุกไม่ได้เดินตามเพราะหันไปพูดกับอีกคนในเรื่องที่เธอกังวล

"นายหัวคะ ฉันฝากดูๆยัยขวัญหน่อยได้ไหมคะ พอดีตอนที่นายหัวไปรับยัยขวัญที่มหาลัย มีเด็กที่ชื่อโก้หลานชายลุงแสงน่ะค่ะ มาหายัยขวัญอีกแล้ว แต่ช่วงนี้มาบ่อยมากค่ะ แล้วไม่ใช่แค่หลานชายลุงแสงคนเดียวนะคะ ยังมีเด็กคนอื่นด้วย อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะคะ ต่อให้เป็นหลานชายลุงแสงฉันก็ไม่ไว้ใจค่ะ ฉันมีลูกสาวคนเดียว ฉันเป็นห่วงลูก ฉันอยากให้ลูกเจอคนดีๆที่สามารถดูแลและปกป้องลูกสาวฉันได้ ไม่ใช่เด็กที่ไม่เอาการเอางาน เอาแต่เกเรไปวันๆแบบนั้น ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากนายหัวค่ะ"

เข็มมุกพูดร่ายยาวออกมาทั้งหมดนี้ไม่ใช่การฝากลูกให้อีกคนคอยดูเป็นหูเป็นตาให้ แต่มันคือการยกลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอให้เขาดูแล เธอพูดไปขนาดนี้แล้วก็หวังว่าเขาจะเข้าใจถึงความต้องการของเธอ ซึ่งช่วงหลังมานี้เธอยอมรับในตัวเขาและไว้ใจในตัวเขามาก เพราะการกระทำของเขามันแสดงออกชัดเจนว่าเขามีความหวังดีให้ลูกสาวของเธออย่างจริงใจ แม้จะรู้ว่าที่เขาทำไปทั้งหมดเพราะคิดกับลูกสาวเธอยังไง แต่มาถึงตอนนี้สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดมันสามารถทำให้เธอยอมรับในตัวเขาได้ แม้อายุของเขาจะไม่เหมาะสมกับลูกสาวของเธอ แต่จะหาใครที่รักและดูแลลูกสาวเธอได้ดีเท่าเขาคงไม่มีอีกแล้ว

"อือ เมื่อกี้ก็มาอีก แต่ฉันไล่ไปแล้วล่ะ เธอไม่ต้องห่วงหรอกนะ หลังจากนี้จะไม่มีใครกล้ามายุ่งกับยัยหนูอีก เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้ไอ้เด็กพวกนั้นมันมายุ่งกับยัยหนูแน่นอน" จอมทัพพูดออกไปน้ำเสียงจริงจัง เขารู้ดีว่าก่อนหน้านี้เข็มมุกไม่ชอบเขา แต่เหมือนตอนนี้จะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว ซึ่งมันก็ดีหากแม่ของเด็กสาวเปิดทางให้เขาขนาดนี้ โอกาสที่เขาจะได้สมหวังกับเด็กน้อยของเขาก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ด้านเข็มมุกรับรู้ได้ถึงความจริงใจของอีกคน ในเมื่อเขารับปากเช่นนี้คนเป็นแม่อย่างเธอก็หายห่วง

"ขอบคุณนะคะ งั้นฉันขอตัวก่อน"

จอมทัพพยักหน้าให้โดยไม่พูดอะไร จากนั้นเข็มมุกจึงเดินไปหาคุณนายจันทร์ทิพย์ที่ออกไปรออยู่หน้าบ้านแล้ว

ทางจอมทัพจึงเดินขึ้นชั้นบนเพื่อไปดูอาการของคนเป็นพ่อบนห้อง ที่มักจะปวดเอวปวดแขนปวดขาปวดตามเนื้อตัวไปเรื่อยตามประสาคนแก่ในวัยชราภาพ อาการเจ็บออดๆแอดๆเป็นปกติของคนวัยนี้

และเมื่อเห็นว่าคนเป็นพ่อได้กินข้าวกินยาและหลับไปแล้ว ดูไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง จอมทัพจึงเดินลงมาข้างล่างเพื่อทานข้าวเย็นในครัว แต่พอเข้ามาในครัวก็เห็นเด็กสาวยืนตักข้าวอยู่พอดี จึงเอ่ยถามออกไป

"จะกินข้าวเหรอยัยหนู"

ของขวัญมีสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเจ้าของคำถาม แล้วเอ่ยตอบออกไปก่อนจะเอ่ยถามกลับ

"ค่ะ นายหัวจะกินข้าวเหมือนกันเหรอคะ"

"อือ" จอมทัพพยักหน้าตอบพลางเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าวที่มีกับข้าวหลายอย่างวางอยู่เต็มโต๊ะ

ทางด้านของขวัญจึงไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอจัดการตักข้าวให้ตัวเองและอีกคน ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามกับเขาพร้อมกับจานข้าวในมือทั้งสองข้าง แล้วยื่นจานข้าวในมือข้างหนึ่งให้เขา เมื่อเขารับจานข้าวไป ก็ต่างนั่งกินข้าวกันตามปกติ

ทว่าไม่นานเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ในโทรศัพท์ของเด็กสาวที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเธอก็ดังขึ้น ดึงความสนใจของเธอให้มองไปยังโทรศัพท์ทันที เช่นเดียวกับอีกคนที่ชำเลืองมองมาอย่างสนใจ

จากนั้นของขวัญจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดอ่าน ขณะที่มืออีกข้างถือช้อนป้อนข้าวเข้าปาก ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มของอีกคนพูดขึ้น

"เวลากินข้าวไม่ควรเล่นโทรศัพท์"

ของขวัญจึงเงยหน้ามองคนที่พูดกับเธอ ก็เห็นว่าเขาก้มหน้ากินข้าวอยู่ เธอจึงไม่ได้พูดอะไรกลับไป แต่เลือกที่จะทำตามอย่างว่าง่าย เธอวางโทรศัพท์ลงที่เดิมก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ ทว่าไม่นานก็ได้ยินเขาเอ่ยถาม

"ใครทักมาเหรอ"

เธอจึงเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง ก็เห็นว่าเขายังก้มหน้ากินข้าวอยู่ทั้งที่พูดกับเธอ แต่ก็เอ่ยตอบเขาไป

"เพื่อนค่ะ"

"เพื่อนผู้หญิงหรือเพื่อนผู้ชาย" ถามทั้งๆที่ยังก้มหน้ากินข้าวอยู่อย่างนั้น ไม่ได้เงยหน้ามามองเด็กสาวคู่สนทนาเลย ก่อนจะได้ยินเสียงหวานเอ่ยตอบ

"ผู้หญิงค่ะ มะปรางกับฝ้ายไงคะ" ของขวัญตอบแค่นั้น เพราะหากจะให้ตอบว่าเพื่อนเธอทักมาทำไมก็ตอบไม่ได้ เนื่องจากเพื่อนทักมาคุยเรื่องของอีกคนนั่นแหละ และหวังว่าเขาจะไม่ถามต่อ ไม่งั้นเธอก็ไม่รู้จะโกหกออกไปยังไง จะให้พูดความจริงก็ไม่ได้ด้วย 

"อือ"

ทว่าก็โชคดีที่เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ ทางด้านจอมทัพที่รู้จักเพื่อนทั้งสองคนของเด็กสาวอยู่แล้วเพราะเคยเห็นหน้าค่าตาอยู่บ่อยๆตอนที่เขาไปรับไปส่งเด็กสาวที่มหาลัย จึงเลือกที่จะไม่ถามอะไรอีกเพราะคิดว่าเด็กๆคงมีเรื่องให้คุยกันตามประสาสาวๆ เขาจึงเบาใจ

จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งกินข้าวกันไปเรื่อยๆ ขณะที่ของขวัญก็คอยลอบมองคนตัวโตตรงหน้าเธอเป็นพักๆ กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับใบหน้าหล่อเข้มเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

"หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ" 

"คะ?"

"ก็เห็นยัยหนูเอาแต่มองฉัน ฉันก็คิดว่าหน้าฉันมีอะไรติดอยู่"

"คะ เอ่อ..." ของขวัญถึงกับเลิ่กลั่ก พูดติดๆขัดๆทำตัวแทบไม่ถูกเมื่อถูกอีกคนจับได้ว่าเธอแอบมองเขา แต่เมื่อครู่เขาก้มหน้ากินข้าวตลอดทำไมถึงรู้ว่าเธอมองอยู่ เมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ก็ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มถามอีกครั้ง

"ว่าไง ตกลงหน้าฉันมีอะไรติดอยู่"

"เอ่อ มะ ไม่มีค่ะ"

"งั้นเหรอ แล้วยัยหนูมองฉันทำไม" จอมทัพยังคงถามไม่หยุด เพราะแค่อยากจะแกล้งเด็กน้อยเล่น

"ก็ เอ่อ... ก็นายหัวหล่อไงคะหนูเลยมอง" ตอบจบก็เม็มปากแน่น มองคนตัวโตตรงหน้าตาปริบๆ ขณะแก้มสาวทั้งสองข้างแดงก่ำด้วยความเขินอายกับคำพูดของตัวเอง จะให้ตอบออกไปยังไงในเมื่อเขาหล่อจริงๆ คนหล่ออยู่ตรงหน้าใครบ้างจะไม่อยากมอง

และเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา เอาแต่นั่งจ้องเธอไม่ละสายตา จากที่เขินอยู่แล้วยิ่งเขินเข้าไปใหญ่ จึงไม่อาจทนต่อสายตาที่เขามองมาได้

"นะ หนูอิ่มแล้ว งั้นหนูเอาจานไปล้างก่อนนะคะ" พูดจบเธอก็ดันตัวลุกขึ้นพร้อมกับจานข้าวในมือเดินไปที่ซิงค์ล้างจาน จัดการล้างจานอย่างรวดเร็ว เสร็จก็รีบเดินออกไปจากห้องครัว กลับเข้าห้องตัวเองไปอย่างไว โดยมีอีกคนนั่งมองทุกอิริยาบถของเธอ ขณะที่ปากหนาระบายยิ้มด้วยความเอ็นดู ในแววตาคู่คมที่มองเด็กสาวเต็มไปด้วยความอ่อนโยน