ตอนที่28 ช่วยตอบให้ชื่นใจ

หลังจากของขวัญกลับเข้าห้องมาได้ เธอก็ทำอะไรอยู่ในห้องตามประสา มีงานที่อาจารย์สั่งก็ทำไป เสร็จก็หยิบกวาด เช็ดๆ ถูกๆ จัดห้องไปเรื่อย ขณะเดียวกันก็เอาแต่คิดถึงอีกคนตลอดเวลา ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็มีแต่หน้าเขาลอยมาตลอด อาการท่าจะหนักอยู่

กระทั่งเห็นผ่านหน้าต่างในห้องว่าท้องฟ้ามืดค่ำแล้ว เธอก็เดินไปปิดหน้าต่างล็อคกลอนให้เรียบร้อยแล้วพาตัวเองไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เตรียมเข้านอนตามปกติ แต่ทว่าก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเสียก่อน เธอจึงเดินไปเปิดประตูให้คนด้านนอก

ก๊อกๆๆ!

...แกรก!

ก็เห็นว่าเป็นแม่ของตนที่คงจะกลับมาจากงานแต่ง จึงพูดออกไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"กลับมาแล้วเหรอคะ"

"จะนอนแล้วเหรอลูก" เข็มมุกเอ่ยถามเพราะเห็นว่าลูกสาวอยู่ในชุดนอนลายหมีน่ารักสมวัยเตรียมที่จะเข้านอน 

"ค่ะ แม่มีอะไรเหรอคะ"

"แม่แค่จะมาถามว่ากินข้าวเย็นยัง"

"กินเรียบร้อยแล้วค่ะ"

"โอเค งั้นก็เข้านอนเถอะแม่ไม่กวนแล้ว" เข็มมุกพูดขณะยื่นมือไปวางบนศีรษะเล็กของลูกสาวแล้วลูบเบาๆอย่างเอ็นดู

"ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายให้คนเป็นแม่ จากนั้นก็ปิดประตูห้อง เมื่อไม่มีอะไรแล้วก็เข้านอนทันที ทางด้านเข็มมุกก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองไปอาบน้ำเข้านอนเช่นกัน

กระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงสี่ทุ่ม ของขวัญที่กำลังหลับไหลอยู่ในห้วงนิทราก็ต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อถูกรบกวนการนอนด้วยเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอน มือเล็กจึงคลำหาโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงอยู่จนน่ารำคาญหู เมื่อคลำเจอจึงหยิบขึ้นมามองหน้าจอก็เห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากคนที่ชอบทำให้ใจเธอเต้นแรงอยู่เรื่อย เห็นเช่นนั้นปากบางจึงระบายยิ้มออกมาทันที ก่อนจะกดรับแล้วพูดออกไปน้ำเสียงงัวเงีย

"มีอะไรคะนายหัว โทรมาซะดึกเลย" พลางดันตัวลุกขึ้นนั่ง ขณะมืออีกข้างก็ขยี้ตาไปด้วย ง่วงก็ง่วง แต่ก็อยากคุยกับคนในสาย

(ยัยหนูหลับแล้วเหรอ ฉันโทรมารบกวนหนูหรือเปล่า)

"ไม่เป็นไรค่ะคุยได้ พรุ่งนี้หนูมีเรียนช่วงสายๆไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าค่ะ" พูดไปอย่างนั้นต่อให้มีเรียนช่วงเช้าเธอก็จะแหกขี้ตาตื่นมาคุยกับเขาอยู่ดี

(แต่เรื่องที่ฉันจะคุยมันต้องคุยต่อหน้า ยัยหนูขึ้นมาหาฉันบนห้องได้ไหม แต่ถ้ายัยหนูไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร)

"สะดวกค่ะ" ของขวัญตอบกลับทันควัน ไม่มีฉุกใจคิดเลยสักนิด โดยหารู้ไม่ว่าตอนนี้อีกคนกำลังยกยิ้มด้วยความพึงพอใจกับคำตอบของเธอ

(งั้นยัยหนูรีบมานะ ฉันจะรอ)

แค่ได้ยินอีกคนบอกว่าจะรอ มันอาจเป็นเพียงคำพูดธรรมดา แต่ทำเอาคนฟังอย่างเธอถึงกับใจฟู รู้สึกตื่นเต้นที่จะเจอเขาขึ้นมา ก่อนจะรีบตอบกลับไป

"ได้ค่ะ"

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย พอวางสายจากอีกคนของขวัญก็ดันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้งทันที แล้วจัดระเบียบผมให้เรียบร้อย หันซ้ายหันขวาเช็คหน้าเช็คผมอยู่หน้ากระจก เมื่อพอใจในความสวยของตัวเองจึงรีบออกไปจากห้อง ไปหาอีกคนบนห้องนอนของเขาทันทีด้วยความรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ และประหม่าอยู่ในที

พอเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของอีกคน มือเล็กจึงยกขึ้นเคาะประตูห้องเบาๆสองสามครั้ง ไม่กล้าเคาะดังกลัวจะเสียงดังเกินไปจนรบกวนการนอนของคนอื่นเข้า

ก๊อกๆๆ!

แกรก!

ไม่นานเจ้าของห้องก็เปิดประตู ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้น

"เข้ามาสิ"

"ค่ะ" ของขวัญจึงพยักหน้าตอบ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องด้วยอาการประหม่าเล็กน้อย ไม่นานก็ได้ยินเสียงกดล็อคกลอนประตูด้วยฝีมือเจ้าของห้อง ทำเอาใจดวงน้อยสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น ทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้น

"มานั่งนี่สิ" ไม่พูดเปล่า มือใหญ่จับมือเล็กเดินไปนั่งตรงปลายเตียงนอนด้วยกัน ไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานเอ่ยถาม

"นายหัวมีอะไรจะคุยกับหนูเหรอคะ"

สิ้นคำถามของเด็กสาว จอมทัพจึงจับมือเล็กทั้งสองข้างมากุมไว้ด้วยสองมือใหญ่ของตัวเอง มองสบตาคู่สวยไม่ละ ก่อนหน้านี้เขานอนไม่หลับกระสับกระส่ายจะเป็นจะตายให้ได้หากไม่ได้พูดเรื่องความในใจกับเด็กสาว และที่อยากพูดวันนี้เป็นเพราะเหตุการณ์ในรถเมื่อตอนเย็นที่เขาไปรับเธอที่มหาลัย ทำให้เขามีความกล้าขึ้นมา จึงเอ่ยพูดออกมาน้ำเสียงจริงจัง

"เรื่องที่ฉันจะคุยกับยัยหนูเป็นเรื่องที่สำคัญมากสำหรับฉัน ไม่งั้นฉันคงไม่โทรตามยัยหนูให้มาหาเวลานี้หรอก คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับถ้าไม่ได้คุยกับยัยหนูก่อน"

"นายหัวมีเรื่องอะไรว่ามาเลยค่ะ" ของขวัญตั้งหน้าตั้งตารอฟังเรื่องสำคัญที่อีกคนว่าอย่างใจจดใจจ่อ มองเขาตาแป๋วรอให้เขาพูดมา ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้น

"วันนี้หนูบอกฉันว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน แล้วทำไมบนรถหนูถึงกอดฉันซบอกฉันมาตลอดทางล่ะ"

"นะ นี่ คือเรื่องสำคัญที่นายหัวว่าเหรอคะ" เจอคำถามนี้เข้าไปทำเอาของขวัญไปไม่ถูกเลยทีเดียว เพราะไม่คิดว่าเรื่องสำคัญที่เขาว่าจะเป็นเรื่องเมื่อตอนเย็น ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาไม่ได้สนใจอะไรเสียอีก

"ใช่ นี่แหละเรื่องสำคัญของฉัน หนูตอบฉันทีว่าหนูกอดฉันทำไม"

ของขวัญเม็มปากแน่นด้วยความรู้สึกประหม่า ไม่รู้จะตอบออกไปยังไง เลยชั่งใจคิดคำตอบอยู่นานขณะนั่งมองอีกคนตาปริบๆ ก่อนจะเลือกตอบออกไปตามความรู้สึก

"นะ หนู หนูแค่อยากกอดก็เลยกอดค่ะ"

สิ้นเสียงหวานที่เอ่ยตอบ จอมทัพจึงเลื่อนมือใหญ่มาจับไหลมนทั้งสองข้างเอาไว้แล้วเขยิบเข้าไปใกล้เด็กสาวอีกนิด ก่อนจะคาดคั้นเอาคำตอบจากเธอต่อ

"แล้วทำไมยัยหนูถึงอยากกอดฉัน มันต้องรู้สึกก่อนสิถึงจะทำอะไรแบบนี้ได้ หนูรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่ยัยหนู ยังมีตอนที่หนูแอบมองฉันอยู่หลายครั้งอีก ฉันเห็นมาตลอด ทั้งหมดนี้มันหมายความว่ายังไงกัน"

ของขวัญเม็มปากแน่นเพราะไม่กล้าตอบออกไปตรงๆ กลัวอีกคนจะโกรธหรือมองเธอเปลี่ยนไปจากเดิมหากรู้ว่าเธอคิดไม่ซื่อกับเขาเข้าให้แล้ว ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้นอีก น้ำเสียงอ่อนโยนฟังแล้วนุ่มหู

"หนูช่วยตอบให้ฉันชื่นใจหน่อยนะ ได้ไหม" เพราะลึกๆนั้นแอบหวัง ไม่ได้หวังให้เธอมารักมาชอบ แค่หวังให้เธอรู้สึกดีด้วย แค่เพียงเศษเสี้ยวความรู้สึกดีๆของเธอก็พอแล้วสำหรับเขา

แต่ทว่าคำพูดของเขาทำให้เด็กสาวนึกงง คิ้วเรียวสวยจึงขมวดมุ่ย ทำเอาเขาที่มองอยู่นึกเอ็นดูไม่น้อยกับใบหน้าสงสัยใคร่รู้ของเธอ ไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานเอ่ยถาม

"ตอบให้ชื่นใจเหรอคะ แล้วหนูต้องตอบยังไงให้นายหัวชื่นใจล่ะคะ"

สิ้นเสียงหวาน มือใหญ่ข้างหนึ่งจึงเลื่อนขึ้นมาจับกุมแก้มนุ่มเอาไว้แล้วลูบเบาๆอย่างทะนุถนอม มองเธอด้วยสายตารักใคร่เอ็นดูละคนหลงใหลจนหาทางออกไม่เจอ แล้วเอ่ยพูดออกไปน้ำเสียงอ่อนโยน

"หนูก็ลองตอบมาก่อนสิ ตอบตามความรู้สึกของหนูเลย"

"แต่ถ้าหนูตอบตามความรู้สึกของหนู หนูกลัวนายหัวจะโกรธ" ขณะพูดสีหน้าของขวัญก็เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกถึงความกังวลภายในใจ ทว่าคำพูดต่อมาของอีกคนก็ทำให้เธอคลายความกังวลลง

"ฉันจะโกรธยัยหนูทำไม หนูตอบมาเลย ไม่ว่าคำตอบของหนูจะเป็นยังไงฉันสัญญาว่าฉันจะไม่โกรธหนู"

"จริงนะคะ"

"จริงครับ หนูตอบมาเลย ไม่ต้องกังวลฉันจะไม่โกรธหนู"

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเอ่ยตอบออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆกับผลลับที่จะตามมา

"คือ... คือทั้งหมดที่หนูทำไป เพราะ เพราะหนูชอบนายหัวค่ะ หนูคิดว่าหนูชอบนายหัว ชอบแบบที่ผู้หญิงผู้ชายเขาชอบกันค่ะ"