Semua Bab ชะตารักนายหัวจอมทัพ: Bab 31 - Bab 40

"หนูจูบไม่เป็นค่ะ นายหัวคงไม่ชอบเด็กที่ไม่มีประสบการณ์อย่างหนู"สิ้นเสียงหวาน จอมทัพถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก คราแรกเขาคิดไปต่างๆนาๆว่าเด็กสาวเป็นอะไร ที่แท้เธอก็กลัวเขาจะไม่ชอบที่เธอไร้ประสบการณ์เรื่องบนเตียง นึกแล้วก็อยากจะเขกกระโหลกเล็กๆของเธอสักทีสองทีที่คิดอะไรแบบนี้ ใครๆต่างก็ชอบความบริสุทธิ์กันทั้งนั้นไม่เว้นเขา แต่เธอกลับมองว่าเขาไม่ชอบเสียได้แต่ทว่าสำหรับเขาแล้วถ้าเป็นเด็กสาวคนนี้จะบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่หรือไม่เขาไม่สน เพราะเขาสนแค่เป็นเธอ และก็นับว่าเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตของเขาที่ได้เจอเธอก่อนชายอื่น เพราะความบริสุทธิ์เช่นนี้ในยุคปัจจุบันช่างหาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก แม้เธอไม่เคยเอ่ยปากบอกว่าตัวเองยังบริสุทธิ์ แต่มีเหรอแค่นี้เขาจะดูไม่ออก จากนั้นจึงเอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงอ่อนโยน"ทำไมหนูถึงคิดแบบนี้ล่ะยัยหนูน้อย สำหรับฉันขอแค่เป็นหนูฉันก็ชอบหมด น่ารักขนาดนี้ใครไม่รักไม่ชอบก็บ้าแล้ว""นายหัว~""จูบฉันหน่อยเด็กดี นะครับ"สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยขอ ของขวัญจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเลื่อนสองมือเล็กขึ้นมาคล้องลำคอหนาเอาไว้ ก่อนจะเอียงใบหน้าเล็กน้อยแล้วประทับจูบ

เช้าวันใหม่ ของขวัญที่ลืมตาตื่นตั้งแต่เช้ามืดก็รีบจัดการใส่เสื้อผ้าที่ถูกอีกคนถอดออกเมื่อคืนให้เรียบร้อย แล้วกลับห้องนอนของตัวเองทันทีเพราะกลัวคนในบ้านจะตื่นขึ้นมาก่อนโดยเฉพาะแม่ของเธอ เมื่อกลับเข้าห้องมาได้เธอก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัว ขณะที่กำลังทำกิจวัตรของตัวเองปากบางก็ระบายยิ้มไม่หยุดยามคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ในเวลาเดียวกันก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่าเธอกับอีกคนจะมาถึงจุดนี้ได้ ทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อเธอกับเขามีใจตรงกัน เธอก็จะรักษาความสัมพันธ์นี้ให้ดีที่สุดเมื่อถึงเวลาอาหารเช้าทุกคนในบ้านก็ต่างมาทานข้าวเช้ากันปกติ ทว่าในขณะที่ของขวัญนั่งทานข้าวอยู่นั้น คนตัวโตที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธอก็เอาแต่ชำเลืองมองมาไม่หยุดและลอบยิ้มให้เธออยู่หลายครั้ง ทำเอาเธอเขินแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ได้แต่กลั้นยิ้มเอาไว้แก้มแทบแตก อีกทั้งยังระแวงกลัวว่าคนอื่นจะเห็นอากัปกิริยาระหว่างเธอกับเขาด้วยแต่ทว่าจู่ๆเธอรู้สึกเหมือนมีอะไรมาโดนขา เธอจึงเอียงใบหน้าลงไปมองใต้โต๊ะ พอเห็นว่าเป็นเท้าของอีกคนก็ทำเอาตกใจไม่น้อย อาการเลิ่กลั่กขึ้นมาทันที เพราะกลัวคนเป็นแม่และหญิงชายชราทั้งสองที่นั่งอยู่ด้ว

แต่ทว่าเมื่อราเชนทร์ทนอยู่เฉยๆไม่ไหว เขาจึงพาตัวเองไปหาเพื่อน เพราะเรื่องนี้คงปล่อยผ่านไม่ได้จริงๆ ยังไงก็ต้องเคลียร์ต้องพูดกันสักหน่อยเมื่อมาถึงหน้าห้องของเพื่อนก็เปิดประตูเข้าไปข้างในทันทีอย่างถือวิสาสะ ไม่มัวมาเคาะเรียกเจ้าของห้องให้เสียเวลาแกรก!ทางด้านจอมทัพขณะที่ยืนแต่งตัวอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าเสร็จพอดีก็หันไปมองคนที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง พอเห็นว่าเป็นเพื่อนตนที่ชอบทำตัวเสียมารยาทตลอด จึงถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอากับนิสัยของเพื่อน ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยท่าทีนิ่งๆแม้จะไม่พอใจก็ตาม“มีอะไร”“มีแน่กูถึงได้มาเนี่ย” ราเชนทร์ตอบกลับไปขณะยืนเท้าสะเอวมองเพื่อนอย่างเอาเรื่อง ทว่าไม่ได้ทำให้อีกคนเกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย จอมทัพจึงพูดกลับไปด้วยท่าทีนิ่งๆเช่นเดิม“มีอะไรก็ว่ามา”ในขณะเดียวกันทางด้านของขวัญที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็แอบออกจากห้อง มองซ้ายมองขวาอย่างดี เมื่อเห็นทางสะดวกก็รีบสับขาวิ่งขึ้นไปหาอีกคนบนห้องนอนของเขาอย่างไว โดยที่สองหนุ่มใหญ่ก็ยังคงเคลียร์กันอยู่ในห้อง“มึงได้ลูกกูแล้วใช่ไหม”จอมทัพชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของเพื่อน ทว่าก็ยังคงนิ่งอยู่ แต่เมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนดูจ

ซึ่งหลังจากที่เข็มมุกได้ฟังลูกสาวเล่ามาก็ตกใจไม่น้อย เพราะไม่คาดคิดว่าคนที่คิดทำร้ายลูกของเธอจะเป็นเขา คนที่รักและเอ็นดูลูกสาวของเธอ ดีกับลูกสาวของเธอมาตลอด ซึ่งมันยากที่จะทำใจยอมรับ แต่กระนั้นเมื่อคิดได้ว่ามันเป็นเรื่องในอดีตที่เธอเองก็ไม่อยากจะไปผูกใจเจ็บอะไรแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกเคืองโกรธอะไร เพราะถึงยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดเขาเสียทีเดียว เพราะหากพ่อของลูกเธอไม่ทำตาม ป่านนี้เรื่องทุกอย่างมันก็คงไม่เป็นแบบนี้ และก็นับเป็นเรื่องดีที่เธอไม่ได้ทำตามพวกเขา ไม่ได้ตัดสินใจผิดพลาดในครั้งนั้นจากนั้นก็เอ่ยถามลูกสาวต่อ...“แล้วหนูโกรธพวกเขาไหมกับสิ่งที่พวกเขาทำ”“จริงๆหนูไม่ได้โกรธอะไรพวกเขาด้วยซ้ำ เพราะเรื่องมันก็เป็นอดีตไปแล้ว ไม่ว่าเมื่อก่อนพวกเขาจะทำร้ายหนูหรือเปล่ามันไม่สำคัญ เพราะตอนนี้หนูก็ยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย แต่หนูแค่สับสนค่ะ หนูทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ต่อหน้าพวกเขา หนูไม่รู้ว่าต่อจากนี้หนูควรทำตัวยังไง”สิ้นคำพูดของลูกสาว เข็มมุกจึงคว้าตัวลูกสาวเข้ามากอดไว้ แล้วลูบศีรษะเล็กของลูกสาวเบาๆ พลางพูดปลอบประหนึ่งสอนไปในที ขณะที่ลูกสาวก็กอดตอบเธอเช่นกัน“ถ้าไม่ได้โกรธก็ไม่จำเป

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน ด้านของขวัญที่คิดว่าวันนี้อีกคนจะมารับเธอเหมือนอย่างเคย อีกทั้งเมื่อเช้าได้บอกคนเป็นแม่เอาไว้แล้วว่าให้เขามารับเหมือนเดิม แต่ทว่าเธอก็ต้องผิดหวัง เพราะเมื่อเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ คนที่มารับกลับเป็นแม่ของเธอ เธอจึงไม่รอช้าที่จะถามออกไป“นายหัวล่ะคะแม่”“นายหัวไม่รู้ออกไปไหนตั้งแต่บ่ายแล้ว”“แล้วแม่ได้บอกนายหัวยังคะว่าหนูให้มารับ”“บอกแล้ว”สิ้นคำตอบของคนเป็นแม่ ของขวัญก็มีสีหน้าเศร้าลงทันที ก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อยแล้วพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกน้อยใจอีกคน“นายหัวไปไหน รถก็อยู่นี่ แล้วนายหัวออกไปกับใครไปหาใครกันถึงได้ไม่ว่างมารับหนู”“ขวัญถามแม่เหรอ” เข็มมุกแสร้งถามลูกสาวออกไปทั้งที่รู้ดีว่าลูกสาวเธอเป็นอะไร เห็นลูกเป็นแบบนี้ก็อดสงสารลูกไม่ได้ แต่ทว่าเธอก็ต้องทำตามแผนต่อไปของขวัญที่ได้ยินคำถามของคนเป็นแม่ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับแม่น้ำเสียงหงอยขณะที่สีหน้ายังคงเศร้า“เปล่าค่ะ เรากลับบ้านกันเถอะค่ะแม่” พูดจบก็หันมองไปอีกทางนอกกระจกรถอย่างคนเหม่อลอยคนเป็นแม่ที่มองอยู่แม้จะรู้สึกสงสารลูก แต่ทว่าก็แอบลอบยิ้มเพราะยิ่งลูกสาวของเธอมีความรู้สึกต่ออีกคนมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเข