Semua Bab ชะตารักนายหัวจอมทัพ: Bab 11 - Bab 20

ช่วงหัวค่ำด้านสองแม่ลูกที่รอนายหัวจอมทัพอยู่ด้านล่างเพื่อจะไปกินเลี้ยงสังสรรค์กับคนงานที่บ้านพักด้านหลัง ไม่นานคนที่พวกเธอรอก็เดินลงมาจากห้อง"จะไปกันเลยไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถาม ไม่ได้เจาะจงว่าถามคนลูกหรือถามคนแม่"ค่ะ" เป็นคนลูกที่พยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆจากนั้นทั้งสามก็พากันเดินไปยังบ้านพักคนงาน โดยจอมทัพถือไฟฉายคาดหัวที่ใช้ส่องสำหรับตอนตัดยางที่เขามีติดบ้านเอาไว้อยู่หลายอัน แต่วันนี้กะจะเอามาให้สองแม่ลูกใช้ส่องนำทางกลับหาไม่เจอ จึงได้มาแค่อันเดียวที่เขาถือส่องนำทางให้สองแม่ลูกอยู่ขณะที่ของขวัญเดินกอดแขนคนเป็นแม่ตามหลังอีกคน สายตาของเธอก็กวาดมองไปทั่วสวนยางที่มืดไปหมดอย่างหวาดระแวง บรรยากาศรอบๆมีเพียงแค่เสียงสัตว์เล็กในยามค่ำคืนที่ส่งเสียงร้องประสานกัน ลมเย็นๆที่พัดผ่านกระทบผิวกายพาให้รู้สึกเย็นยะเยือก ไหนจะเสียงยอดไม้ที่ไหวเอนตามแรงลม ทุกอย่างรวมกันพาให้บรรยากาศดูวังเวงจนเธอขนลุกซู่ แม้จะเห็นแสงไฟจากบ้านพักคนงานอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้บรรยาศตรงที่ที่เดินอยู่น่ากลัวน้อยลงเลย"แม่ สวนยางตอนกลางคืนน่ากลัวจังเลย ไม่เหมือนตอนกลางวันเลยนะคะ" แม้ปากจะบอกแม่ว่ากลัว แต่สายตาก็ยังคงกวา

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา หลังจากทุกคนดื่มสังสรรค์กันจนเต็มที่เต็มเหนี่ยวแล้ว ก็ช่วยกันเก็บของให้เรียบร้อยก่อนจะพากันเข้าบ้านนอน ส่วนคนที่ขยันหน่อยก็พากันไปกรีดยาง แม้จะเมาแต่หากร่างกายยังทำงานไหวพวกเขาเหล่านั้นก็สู้งานไม่ถอย ส่วนใครที่เมาแอ๋จนตัดยางไม่ไหวก็พากันนอนไปตามระเบียบ ส่วนใครที่เป็นวันหยุดพอดีก็สบายตัวไป เพราะจะได้หลับอย่างไม่ต้องห่วงงาน...ซึ่งคนงานในไร่หรือช้าวบ้านที่นี่มักจะกรีดยางสามเช้าหยุด หรือหมายถึงกรีดยางติดกันสามวันจึงจะหยุดหนึ่งวัน แต่บางที่หรือที่อื่นๆก็อาจจะตัดดองเป็นขี้ยาง ครบอาทิตย์ก็เก็บขี้ยางขาย ซึ่งแต่ละที่ก็จะแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับความสะดวกว่าจะขายเป็นน้ำยางหรือขายเป็นขี้ยาง แต่ที่สำคัญคือใครกรีดยางหลายไร่ก็จะได้เยอะ หากกรีดน้อยก็จะได้น้อย ใครไหวก็ทำเยอะ ใครไม่ไหวก็ทำแต่พอตัว ชีวิตของคนรับจ้างกรีดยางก็จะวนลูปอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ส่วนคนที่เป็นเจ้าของสวนเจ้าของไร่ก็แค่รอรับเงินจากส่วนแบ่งของน้ำยางที่ลูกจ้างกรีดมาได้และนำไปขายตามโรงงานหรือกลุ่มรับซื้อน้ำยาง ก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือด้านจอมทัพกับของขวัญที่เดินเท้ากลับบ้านมาได้ไม่ถึงครึ่งทาง โดยใช้ไฟฉายที่จอมทัพได้

ชะตารักนายหัวจอมทัพเช้าวันต่อมา"ทัพเช้านี้จะเข้าสวนไหมลูก" คุณนายจันทร์ทิพย์เอ่ยถามลูกชายที่เดินเข้ามาในครัว ขณะที่เธอกับเข็มมุกเพิ่งจะทานข้าวเช้าเสร็จพอดี "ไม่ครับ แต่ช่วงบ่ายผมว่าจะเข้าไปดูทุเรียน""งั้นแม่ฝากดูหนูของขวัญหน่อยสิ แม่จะไปตลาดกับเข็มมุกน่ะ ไม่นานก็กลับแล้ว""ยัยหนูของขวัญเป็นอะไร"สิ้นเสียงทุ้มที่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เข็มมุกจึงเป็นคนเอ่ยตอบ"เมื่อคืนสงสัยนั่งตากน้ำค้างนานไปหน่อย เช้ามาเลยไม่สบายน่ะค่ะ"จอมทัพได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจก่อนจะเอ่ยพูดต่อ"งั้นเธอไปตลาดกับแม่ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันดูยัยหนูให้ไม่ต้องห่วง""ขอบคุณนะคะนายหัว"สิ้นเสียงของเข็มมุก จอมทัพจึงพยักหน้าให้เล็กน้อย จากนั้นสองสาวต่างวัยก็พากันไปตลาดนัดตอนเช้าเพื่อซื้อพวกผักและของสดมาตุนไว้ ในบ้านจึงเหลือแค่จอมทัพกับของขวัญ ส่วนนายใหญ่ศรตื่นเช้ามากินข้าวเสร็จก็ออกไปทำกิจของตัวเองตามประสาคนเฒ่าคนแก่ที่มีอะไรให้ทำจิปาถะไปเรื่อยด้านจอมทัพที่ลังเลว่าจะเข้าไปดูเด็กสาวในห้องหรือจะนั่งเฝ้าเธออยู่ด้านนอกดี แต่ด้วยความเป็นห่วงเขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในห้องของเด็กสาว โดยไม่ได้เคาะประตูเรียกเจ้าข

สองชั่วโมงต่อมา ของขวัญยังคงนั่งเล่นและเดินไปเดินมาอยู่บริเวณระเบียงหน้าบ้าน จะเล่นโทรศัพท์ก็ขัดใจเพราะตรงที่เธออยู่แม้สัญญาณอินเตอร์เน็ตจะเข้าถึงแต่ก็ช้ามาก พอเริ่มเบื่อก็ไม่รู้จะทำอะไร จึงเดินเข้าไปสำรวจภายในบ้านเมื่อเข้ามาในตัวบ้านจะเป็นห้องกว้างๆที่มีห้องน้ำในตัว มีเตียงนอนและหมอนผ้าห่ม ตู้เสื้อผ้า โซฟาเล็กๆ และอีกหลายสิ่งที่ห้องนอนควรจะมี ซึ่งไม่ต่างจากห้องนอนห้องหนึ่ง และเมื่อสายตาดันไปสะดุดเข้ากับรูปถ่ายขนาดเล็กรูปหนึ่งที่แขวนอยู่ข้างขอบหน้าต่าง เธอจึงเดินไปหยิบรูปถ่ายรูปนั้นมาดู เป็นรูปผู้ชายสองคน คนหนึ่งก็คือนายหัวจอมทัพที่เธอรู้จักดี เธอใช้สายตามองรูปของเขาอย่างละเอียด ในรูปเขายังดูหนุ่มอยู่เลย แต่ก็ไม่ต่างจากตอนนี้มากนักที่ถึงจะอายุมากแล้วแต่ก็ยังดูดีเหมือนในรูปไม่เปลี่ยนจากนั้นก็มองผู้ชายอีกคนในรูป ซึ่งดูแล้วน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับนายหัวจอมทัพ แต่ทว่าทันทีที่เห็นผู้ชายคนดังกล่าวคิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันทันที รู้สึกคุ้นเคยกับผู้ชายคนนี้อย่างน่าประหลาดใจ ทั้งที่เธอมั่นใจว่าไม่เคยเจอหรือเคยเห็นหน้าค่าตาผู้ชายคนนี้มาก่อน แต่ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยก็ไม่รู้"ยัยหนู! อยู

สามเดือนต่อมาเวลาล่วงเลยผ่านไปสามเดือนเร็วเหมือนสามวัน ปุบปับของขวัญก็กลายเป็นสาวมหาลัยไปแล้ว โดยมีจอมทัพเป็นธุระเรื่องเรียนให้ทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องสอบเข้ามหาลัยจนสอบติดในคณะที่อยากเรียน แม้กระทั่งเดินทางไปเรียนมหาลัยจอมทัพก็คอยไปรับไปส่งของขวัญตลอดในตอนแรกด้านเข็มมุกไม่เห็นด้วยเพราะมหาลัยอยู่ในตัวเมือง ต้องใช้เวลาขับรถเป็นชั่วโมงกว่าจะไปถึง หากให้อีกคนขับรถไปรับไปส่งลูกสาวเธอก็เกรงใจเขาอยู่มาก จะให้ลูกสาวย้ายไปอยู่หอพักในตัวเมืองจะได้เดินทางไปเรียนสะดวกก็เป็นห่วงลูกอีก ไม่อยากให้ลูกอยู่ไกลหูไกลตา สุดท้ายคิดไปคิดมาเข็มมุกก็ยอมให้จอมทัพไปรับไปส่งลูกสาวของเธอ โดยในช่วงอาทิตย์แรกของการเปิดเรียนเธอจะไปรับไปส่งลูกสาวกับจอมทัพด้วย แต่พอสังเกตการณ์แล้วว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรือต้องเป็นกังวล ก็เลยไว้ใจปล่อยให้จอมทัพไปรับไปส่งลูกสาวของเธอเอง โดยไม่มีเธอคอยติดรถตามไปด้วยอีกซึ่งวันนี้เป็นวันเสาร์ เป็นวันหยุดเรียน ของขวัญอยู่บ้านก็ทำกิจประจำวันของตัวเองเหมือนเช่นเคย ใช้ชีวิตวนลูปไปแบบนั้น โดยช่วงเสาร์อาทิตย์หากมีโอกาสเธอก็มักจะขอเข้าสวนกับอีกคนตลอด ซึ่งเขาก็ใจดีกับเธอมาก พาเธอไปทุกครั้งที่เธ