All Chapters of พลับพลึงเหมราช: Chapter 11 - Chapter 20

“สำหรับพี่เหมพลับพลึงไม่คิดเงินหรอกค่ะ”“แม่ค้าใจดีจัง” เหมราชทอดสายตามองเด็กสาวตรงหน้านิ่ง เค้าโครงหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเธอสวยหวานหยาดเยิ้มเหมือนนางฟ้า ผิวของเธอเนียนละเอียด แม้ใบหน้าไม่ได้ผ่านการปรุงแต่งเหมือนสาวเมืองใหญ่ที่เขาเคยประสบพบเจอ แต่เธอก็สวยใสน่ารักกว่าหญิงใดที่เขาเคยแนบชิดการพบเจอกันที่ตลาดครั้งนั้นทำให้เหมราชกลายมาเป็นแขกประจำบ้านของสาวน้อยพลับพลึงไปโดยปริยาย“พี่ซื้อของมาฝากครับ” เหมราชหอบข้าวของพะรุงพะรังมาหาเธอที่บ้านทุกวัน สาวน้อยนำน้ำโรยดอกมะลิมาต้อนรับเขาอย่างดีใจ“ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะพี่เหม พลับพลึงเกรงใจ”“พี่ซื้อของกินอร่อยๆ มาฝากครับ แล้วนี่ก็เสื้อผ้ากับรองเท้า” เขาวางรองเท้าลงตรงหน้า“ใส่คู่นี้นะครับจะได้ไม่เจ็บเท้า ลองสวมดูสิ” เขาเลือกรองเท้าให้เธออย่างตั้งใจเพราะเห็นว่ารองเท้าของเธอเก่ามากแล้ว“สวมได้พอดีเลยค่ะ” เธอสวมรองเท้าคู่นั้นได้พอดิบพอดี รู้สึกว่ามันนุ่มเท้ามากกว่ารองเท้าทุกคู่ที่เคยสวม“พี่กะถูกเลย” เขาอมยิ้ม“พี่เหมดื่มน้ำก่อนสิคะ” เธอหยิบขันน้ำยื่นให้เขา เหมราชยื่นมือมารับ จนมือของเขาสัมผัสกับมือของเธอ พอเธอดึงหนีด้วยท่าทางสะเทิ

“อะ!” เธอหลุดอุทานสะท้านเมื่อเขางับและดูดปลายยอดถี่ๆ ตอดรัดด้วยปากและลิ้นร้อนจนรู้สึกเสียวซ่าน ขนในกายของเธอลุกซู่“พลับพลึงให้พี่นะครับ” เสียงของเหมราชแหบพร่า เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ใจจริงอยากปล้ำเธอเสียตอนนี้เลย แต่ต้องค่อยๆ ตะล่อมกลัวเธอจะไม่ยินยอม คืนนี้เขาหมายใจว่าจะรวบหัวรวบหางเธอให้จงได้ กลัวจะมีผู้ชายคนอื่นแย่งเธอไป“อื้อ...” คนไร้เดียงสาครางเสียงสั่นสะท้านหน้าแดงซ่าน“พี่อยากใช้ปากกับตรงนี้ด้วยได้ไหม” เขาล้วงมือเข้าไปสัมผัสเนื้อนางตรงหว่างขาเนียนของเธอ คนฟังตาโต ส่ายหน้าไปมาจนผมยุ่ง“แต่งงานกันก็ต้องทำนะครับ”“แต่...” เธออุทานกัดปากตัวเองเบาๆ“รังเกียจพี่เหรอ” เขาเอ่ยถาม เธอรีบส่ายหน้ากลัวเขาเข้าใจผิด“พลับพลึงเปล่านะคะ แต่ตรงนั้นทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยคะ” เธออายเขามากกว่า ตรงนั้นเป็นส่วนสงวน เธอไม่คิดว่าเขาจะอยากสัมผัสมันหรอกนะ“ตรงนี้พี่อยากสัมผัสที่สุด” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า“เอ่อ... ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นหวามนั่นทำให้เหมราชพึงพอใจเป็นอันมากที่เขาจะได้ลงลิ้นกับร่องสวาทของเธอเป็นคนแรก เคยจินตนาการถึงความหอมหวานฉ่ำเยิ้มจนต้องกลืนน้ำลายติดกันหลายครั้ง“ให้พี่สัมผัสด้วยลิ้นนะ” เข

ที่เขาเอาแกเพราะแกมันง่าย ยอมนอนแบให้เอาฟรีๆ ใครจะเอาผู้หญิงชั้นต่ำไร้การศึกษาอย่างแกมาทำเมีย รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น เลิกฝันหวานสักทีเถิด ฉันล่ะสมเพชเวทนาแกเสียจริงๆ” คุณนายจำปาเปิดรูปในโทรศัพท์ราคาแพงให้พลับพลึงดู เป็นภาพเหมราชกำลังนั่งรับประทานอาหารกับหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ ที่ร้านอาหาร หล่อนทั้งสวยและน่ารักแถมยังดูมีสกุลรุนชาติ ร้านอาหารก็ดูหรูหราราคาแพง พลับพลึงเห็นแล้วต้องเม้มปากเข้าหากัน“เขาโกหกแกไปแบบนั้นเอง ทั้งๆ ที่อยากสลัดแกทิ้งแต่ไม่รู้จะทำยังไง แต่ถ้าแกยังไม่ยอมไปเขาก็คงสงเคราะห์เอาไปเรื่อยๆ ให้แกหายอยาก เอากับแกมันดีอยู่อย่าง ไม่ต้องไปเอากะหรี่ที่ซ่องให้ติดโรค” พลับพลึงยกมือขึ้นอุดปากตัวเอง“แต่คนอย่างเหมน่ะไม่พูดให้ผู้หญิงเสียใจหรอกนะ ฉันเลยต้องมาพูดแทนเขา ฉันจะให้ทางเลือกกับแกสองทาง” พลับพลึงเงยหน้ามองผู้หญิงใจร้ายตรงหน้า น้ำตาไหลนองอาบแก้ม“ทางที่หนึ่งแกบอกว่าเป็นแฟนกับไอ้บรรณซะ บอกว่าแอบคบกันอยู่ พอเหมขอแต่งงานแกก็ปฏิเสธไปดีๆ หรืออีกทาง...” คุณนายจำปาเดินเข้าหาก่อนจะจิกผมพลับพลึงจนเด็กสาวต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ เธอพยายามดิ้นแต่ไม่หลุดจากเงื้อมือคนใจร้า

เพราะคุณนายนั่นร่ำรวยมีเงินทองมากมาย จะปล่อยข่าวลือ สร้างข่าวปลอมยังไงก็ได้ อยากยึดที่ใครหรือทำอะไรใครก็ไม่มีใครกล้าต่อกร เพราะอิทธิพลของกำนันเหิมและคุณนายจำปานั้นมากมายนั้นบรรณทำตามที่เจ้านายสั่งโดยการไปตีสนิทกับพลับพลึง ไปไหนมาไหนก็ตามไปช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา แถมยังตามไปใช้หนี้ให้บิดาของหล่อนอีก นั่นทำให้พลับพลึงซาบซึ้งในบุญคุณของบรรณเป็นอันมาก“ขอบคุณพี่บรรณมากนะจ๊ะ ฉันไม่รู้จะตอบแทนพี่ยังไงดี” “ขอแค่กับข้าวฝีมือเอ็งก็พอแล้ว พี่ทำไปโดยไม่ได้หวังผลตอบแทนใดๆ” บรรณยิ้มให้เด็กสาว พลับพลึงจึงเข้าครัวทำอาหารให้บรรณอย่างสุดฝีมือ เพื่อตอบแทนน้ำใจของเขาที่มีให้เธอตลอดหลายวันมานี้“พี่ขอน้ำฝนโรยดอกมะลิสักขันเถอะพลับพลึง พี่กระหายน้ำ” บรรณบอกเสียงสุภาพเมื่อพลับพลึงยกสำรับอาหารมาวางตรงหน้า อยู่ด้วยกันสองคนเขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลย เพื่อให้เธอตายใจพอพลับพลึงเดินไปตักน้ำฝนในโอ่งที่รองเอาไว้ โรยด้วยดอกมะลิหอมชื่นใจ บรรณก็หยิบยาผงที่เหน็บเอาไว้ที่เอวออกมาโรยลงในอาหารตรงหน้าทันที“มากินข้าวกินปลากันเถอะ” บรรณเอ่ยชวนเจ้าของบ้านทั้งสอง นอกจากเหมราชแล้วนายพันก็ถูกอกถูกใจบรรณไม่น้อยเพราะตามใจให้

จากนั้นอีกไม่กี่ปีกำนันเหิมก็โดนยิงตาย เธอจึงได้ยินข่าวเหมราชอีกครั้ง เขาเดินทางกลับมาอยู่บ้านเพราะมารดาไม่มีใคร…นั่นจึงทำให้เธอได้เจอกับเหมราชซึ่งเป็นคนไร้หัวใจและแข็งกระด้าง ได้พบกับความใจร้ายของเขาแบบไม่จบไม่สิ้น และสิ่งที่เลวร้ายไปกว่านั้นก็คือเธอเป็นลูกหนี้ของเขาเพราะบิดาไปสร้างหนี้ยืมสินเอาไว้จนเป็นหนี้คุณนายจำปา เขาจึงมาทวงหนี้เอากับเธอในทุกๆ วันเสียงไก่ขันย่ำรุ่งปลุกให้พลับพลึงสะดุ้งตัวตื่น หญิงสาวคิดเรื่องในอดีตจนเผลอหลับไป เช้าๆ แบบนี้เธอต้องไปขายผักที่ตลาดสด จึงรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว ยังเดินไปไม่ถึงตลาดเสียด้วยซ้ำ เธอก็เจอเข้ากับคนใจร้าย เขาเดินมาดักหน้าก่อนจะรั้งร่างเธอเข้าไปหา“คุณเหมปล่อยพลับพลึงเถอะค่ะ” เขากระชากลากถูเธออย่างไร้ความปรานี“ฉันมาเก็บดอกเบี้ย” หลังจากนั้นเสียงครวญครางแทบขาดใจก็ดังขึ้นเป็นระยะ ใกล้กับกองฟางสูงใหญ่ตรงคันนาร่างน้อยของพลับพลึงถูกกระแทกกระทั้นจนจมกองฟาง ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงไปหมดหนุ่มร่างใหญ่กล้ามเป็นมัดๆ คือเหมราช ในวัยสามสิบปี ลูกชายคนเดียวของกำนันเหิมผู้มั่งคั่งในละแวกนี้ซึ่งเพิ่งจะเสียชีวิตลงเพราะโดนลอบยิงกับคุณน