All Chapters of พลับพลึงเหมราช: Chapter 41 - Chapter 50

ก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อมือหนาของยศมาวางที่ไหล่เล็กๆ ของเธอ พอเธอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นสายตาที่ไม่น่าไว้วางใจ จึงรีบสะบัดมือนั้นทิ้งและวิ่งหนีขึ้นบ้านทันทียศมองตามขึ้นไปด้วยสายตาหื่นกระหาย ก่อนจะหันไปมองหน้าเจ้าของบ้านที่กำลังเมาได้ที่ พอพันทิ้งตัวลงนอนบนแคร่ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นเพราะเมาหนัก ยศก็หันไปพยักหน้าให้วัฒน์กับนพ ก่อนจะย่องขึ้นบ้านไปด้วยฝีเท้าเงียบกริบพลับพลึงสะดุ้งสุดตัวเมื่อข้อเท้าของเธอถูกลูบไล้จากมือมากกว่าหนึ่งมือ พอเธอลุกขึ้นหันขวับไปมองก็เห็นสีหน้าหื่นกระหายของคนทั้งสาม“ทำอะไรน่ะ ออกไปนะ” เธอสะดุ้งถอยหนีแต่โดนห้อมล้อมเอาไว้ ร่างเล็กสั่นเทาพยายามหาทางหนีเอาตัวรอดอย่างหวาดกลัว“พ่อของพลับพลึงขายพลับพลึงให้พวกพี่แล้ว มาหาความสุขกันเถอะ” น้ำตาตกในเมื่อได้ยินยศพูดแบบนั้น บิดาเคยรักเธอบ้างไหม นั่นเป็นคำถามที่พลับพลึงถามตัวเองมาตั้งแต่เล็กจนโต เธอเม้มปากก่อนจะกรีดร้องเมื่อยศโถมกายเข้าใส่“กรี๊ด!!! ปล่อยนะ” เธอดิ้นหนีสุดแรงเตะถีบไม่ยั้ง เลยโดนต่อยเข้าที่ท้องจนจุก“มึงสองตัวล็อกแขนนางนี่เอาไว้หน่อย ฤทธิ์เยอะจริงนะมึง” ยศถอดเสื้อปลดกางเกงออก พลับพลึงลนลานหน้าขาวซีดส่ายหน้าไปมา เธอห

ผ้าถุงผืนเก่าถูกถลกขึ้นไปเหนือเอว“พลับพลึงเกลียดคุณเหม”“โอ๊ย!” เหมราชร้องเสียงหลงเมื่อโดนกัดเข้าให้ พอเธอดิ้นหลุดก็ตบหน้าเขาฉาดใหญ่เพียะ!!! เสียงตบดังขึ้น ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มของเหมราชจะหันไปตามแรงตบ เขาใช้ลิ้นกระทุ้งที่กระพุ่งแก้ม รู้สึกเจ็บๆ คันๆ หันไปมองคนตบก่อนกัดกรามแน่น เธอถอยหนี เขาตามไปกระชากข้อเท้าเอาไว้“ฤทธิ์มากเชียวนะวันนี้ ลืมไปแล้วใช่ไหมว่าตัวเองเป็นหนี้อยู่”“คุณเหมกำลังจะแต่งงาน ไม่ควรมายุ่งกับพลับพลึง”“ฉันแต่งงานมันเกี่ยวอะไรกับเธอ มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง ฉันจะเก็บดอกเบี้ย” เขาพูดเอาแต่ได้ พลับพลึงน้ำตาตกใน ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกลากไปมัดเอาไว้กับเสาบ้าน เขาดึงผ้าขาวม้าของบิดาเธอมามัดมือของเธอไปกับเสา“คุณเหม ปล่อยพลับพลึงนะ”“ลองดูกันไป... ว่าฉันจะทำให้เธอครางไม่ได้” เขากระชากผ้าถุงของเธอออกไปจากปลายขา พลับพลึงถูกมัดแบบนี้เลยอยู่ในท่านั่งพิงเสามือไขว้หลัง เหมราชจับขาเธอให้ชันขึ้นก่อนจะซุกหน้าเข้าหา เพียงเขาลงลิ้นเธอก็ดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่าน“อะ! อา... คุณเหมปล่อยพลับพลึงนะ อื้อ...” เธอร้องเสียงหลงเมื่อเขาลงลิ้นหนักขึ้น ตวัดลิ้นเลียไล้ไม่หยุดจนเธอต้องส่ายหน้าไปมาด้วยควา

“ลูกแม่ หนูเกิดมาอาภัพ แต่ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะรักและจะดูแลหนูให้ดีที่สุด แม่จะไม่ทำร้ายหนูเด็ดขาด” พลับพลึงตระหนักดีว่าหากเธอต้องอุ้มท้องไม่มีพ่อคงเป็นที่อับอาย บิดาคงด่าว่าทุบตี แต่จะให้ไปเอาเด็กออก เธอก็คงทำไม่ได้ ความกังวลใจทำให้เธอรู้สึกมืดมนอีกครั้ง ลำพังตัวเองก็อดมื้อกินมื้อโดนรังแก เอาตัวไม่ค่อยรอด ถ้าเธอมีลูก ลูกจะมีชะตากรรมเช่นไรยังไม่รู้ นึกถึงตนเองยามวัยเด็กแล้วเม้มปากน้ำตาไหล ความอ้างว้างเข้าเกาะกินหัวใจดวงน้อยอีกครั้งเสียงร้องเรียกดังโหวกเหวกอยู่หน้าบ้านทำให้เธอปากน้ำตาทิ้ง คนของคุณนายจำปามาเรียกให้เธอไปช่วยงาน เป็นค่าดอกเบี้ยที่เธอเป็นหนี้อยู่ท่านพลับพลึงปาดน้ำตาทิ้ง ก่อนจะขานรับ ไม่อยากไปก็ต้องไป ไม่ไปจะโดนว่าเอาได้ หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคือง ก้าวขาสั่นๆ ลงจากบ้านและเดินไปที่บ้านงานแต่งอย่างเลื่อนลอยพลับพลึงรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่จะก้าวเดิน ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวกำลังตักบาตรในตอนเช้า พลับพลึงก้มงุดเข้าไปช่วยงานอยู่ทางด้านหลัง หน้าที่ใช้แรงงานคือหน้าที่ของคนต่ำต้อยด้อยค่าเช่นเธอในงานมงคลเช่นนี้ผู้คนต่างแต่งตัวกันด้วยเสื้อผ้าสวยงาม เธอก้มมองตั

แต่ใจของเขาอยากรู้ว่าเธอกินข้าวกินปลาหรือยัง ไม่สบายเป็นยังไงบ้าง คนเคยรักอดนึกห่วงเสียไม่ได้ แม้เขาจะแค้นแต่เขาก็ไม่เคยลืมเธอไปจากหัวใจวันนั้นถ้าไอ้บรรณมันไม่ทิ้งเธอเหมือนกับที่มารดาเขาเล่าให้ฟัง เธออาจจะมีความสุขกับมันไปแล้วก็ได้ เธออยากเลือกไอ้หมอนั่นเอง เหมราชกระแทกมือกับต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าด้วยความโมโห นึกโกรธไอ้บรรณที่ทิ้งให้ผู้หญิงที่เลือกมันต้องลำบากเช่นนี้ ถ้าเขาเจอมัน เขาสัญญาว่าจะฆ่ามันทิ้งเสียร่างสูงกระแทกเท้าเดินกลับ หลังจากที่เห็นเธอค่อยๆ ปิดประตูและกำลังจะเข้านอน เหมราชชะงักเท้า เขาไม่มีจิตพิศวาสขวัญจิราเลยแม้แต่น้อย แทนที่จะกลับบ้านเขาจึงหันไปสั่งลูกน้องให้ไปที่กระท่อมหลังโปรดของเขาแทน ที่นั่นจะทำให้เขานอนหลับได้อย่างสงบสุขในค่ำคืนนี้พลับพลึงคิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับ แต่เพราะความอ่อนเพลีย เธอจึงหลับลงอย่างง่ายดายแม้หัวใจดวงน้อยจะหนักอึ้งเหมือนมีหินก้อนใหญ่ถ่วงเอาไว้เพียงใดก็ตามเสียงเอะอะโวยวายหน้าบ้านดังขึ้นในตอนเช้า ปลุกให้เธองัวเงียลุกขึ้นด้วยอาการคลื่นไส้ไม่น้อย“นางพลับพลึง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”“เรื่องอะไรจ๊ะป้าลำไย”“พ่อเอ็งโดนรถชนอยู่กลางตลาด”“พ

“ค่ะ” ขวัญจิรารับคำทำหน้าเมื่อย เกลียดนางแก่หนังเหี่ยวจำปานัก วันๆ เอาแต่สอนให้เธอทำงานครัว ทำงานบ้าน เป็นภรรยาที่ดี เป็นสะใภ้ที่ดี ถ้าไม่ติดว่าต้องสูบเงินสูบทองนางแก่หนังเหี่ยวนี่เธอคงไม่ทนอยู่แบบนี้แน่ๆ ตัวเองก็ใช่จะทำกับข้าวกับปลาอร่อยอะไร ที่เธอกระเดือกเข้าไปเพราะว่าไม่มีอะไรกินหรอกนะ!ที่บ้านของพลับพลึง...“พ่อจ๋า... ทาแป้งก่อนนะ” พลับพลึงทาแป้งให้บิดาจนหน้าขาว ยิ้มให้ท่านอย่างมีความสุข แม้ท่านจะป่วย แต่ลึกๆ แล้วเธอกลับรู้สึกว่าได้บิดากลับคืนมา ยามนี้บิดาไม่กินเหล้าเมายาไม่เล่นการพนัน ท่านเป็นพ่อที่น่ารักมาก ร่างผอมแห้งของท่านกำลังนั่งเหม่อมองท้องฟ้า ในอ้อมแขนกอดตุ๊กตาเอาไว้แน่น เธอจัดการซ่อมโดยนำมาเย็บใหม่ให้ตอนที่ท่านนอนหลับ ทุกวันบิดาจะลุกขึ้นมากวาดบ้านและหุงหาอาหาร ทำให้เธอเบาแรงไปได้เยอะ แม้ท่านจะเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งและเข้าใจว่าตัวเองเป็นพ่อคนที่กำลังเลี้ยงทารกน้อยอยู่ก็ตามที แต่ก็ทำให้เธอไม่เหงาจากการโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวเหมือนก่อน“พ่อหิวหรือยังจ๊ะ” มืดแล้วแต่เธอก็ยังไม่ได้กินข้าวกินปลา เพราะมัวแต่ทำงานกันอยู่ บิดาลงไปช่วยขุดดินปลูกโน่นปลูกนี่ด้วย ท่าทางเอ๋อๆ บาง