All Chapters of พลับพลึงเหมราช: Chapter 31 - Chapter 40

พูดจาดีด้วย แต่กับเธอท่านกลับมองเหมือนอากาศธาตุ ทั้งๆ ที่เธอเป็นลูกแท้ๆเหมราชหายไปหลายวันแล้วทำให้เธอไม่ต้องฟังคำพูดร้ายๆ จากเขาอีก ได้ยินมีคนพูดกันว่าเขาไปส่งขวัญจิราที่กรุงเทพฯ และคงอยู่เที่ยวต่ออีกนานเพราะกำลังจะหมั้นและแต่งงานกันพลับพลึงรู้สึกวูบขึ้นมาในอก ปวดหนึบไปหมด จะไม่ให้คิดเรื่องของ เหมราชเลยก็ทำไม่ได้ ใจของเธอมันไม่รักดี พยายามไม่ให้คิดก็ยังจะคิด พยายามจะตัดก็ตัดไม่ได้ร่างเล็กบอบผอมบางเดินไปยังลำคลองตรงชายป่าเพื่อเก็บผักกูด ผักกูดเป็นผักที่ชอบขึ้นอยู่ตามแหล่งน้ำ และหน่อไม้ป่ารสชาติหวานกรอบ แม่ค้าชอบนำไปแกงกับกุ้งเพราะกลิ่นหอมหวานอร่อย เสียงเห่าของเจ้าตาลทำให้เธอชะงัก มันเห่าเสียงดังแล้วทำขนพอง เธอหันไปมองก่อนจะถอยหนีจนหกล้มเพราะเห็นงูเห่าตัวใหญ่กำลังแผ่แม่เบี้ยอยู่ตรงหน้า เจ้าตาลดูเหมือนมันจะไม่กลัว มันเห่าไม่หยุดท่าทีปกป้องเธอ“เจ้าตาลถอยมาเร็ว” เธอไม่กล้าขยับได้แต่นั่งตัวแข็งเพราะกลัวว่าถ้าขยันมันจะฉกเข้าให้ และก่อนที่เจ้าตาลจะโดนฉก ก็มีไม้ยาวๆ อันหนึ่งเขี่ยจนเจ้างูเห่าปลิวไปอยู่อีกทางแล้วมันก็คลานหนีไป เธอหันไปมองก็เจอเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง“เป็นยังไงบ้าง” เขาเอ

“คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ อยู่เหรอ” ทิดเอ่ยถาม พลับพลึงสะดุ้งลืมตาขึ้นก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นว่าเป็นทิด“มาเงียบๆ ตกใจหมดเลย” เธอสูดอากาศเข้าปอดแรงๆ ลึกๆ มองไปรอบกายแล้วอมยิ้ม“เดินเข้าไปดูในโรงเรียนกันไหม” โรงเรียนเป็นพื้นปูน ตัวอาคารเป็นไม้ซึ่งผุพังไปหมดแล้ว พลับพลึงเดินตามไปเงียบๆ โดยมีเจ้าตาลวิ่งตามไปติดๆ เธอเห็นกระดานดำก็ทำให้นึกถึงตอนเรียนหนังสือ บรรยากาศเก่าๆ ทำให้หัวใจไหววูบ“อุ๊ย!” หญิงสาวร้องอุทานเมื่อถอยหลังไปชนกับอ้อมแขนของทิดเข้าเต็มๆ แล้วเขาก็กอดรัดเธอแนบอก“ทิดจะทำอะไรน่ะ ปล่อยเราเดี๋ยวนี้นะ” พลับพลึงดิ้นรนแต่ทิดยิ่งกอดรัดรุนแรงขึ้น“เฮ้ย! นางพลับพลึงมาแล้วว่ะ ใครอยากแก้แค้นที่ตอนเด็กๆ มันทำให้พวกเราโดนตีมาเลยโว้ยพวก โตขึ้นอีนี่สวยเสียด้วยว่ะ” เสียงตะโกนของทิดทำให้พวกของมันอีกสองคนรีบออกมา ชัยกับธรรมลูบคางไปมาอย่างแสนเจ้าเล่ห์“โอ๊ย! อะไรวะ ไอ้หมาบ้า” เจ้าตาลเห็นว่าพวกของทิดกำลังทำร้ายเจ้านายมันก็เข้าไปกัดจนทิดต้องเตะมันกระเด็นไปชนกับกำแพงห้องเรียนที่เต็มไปด้วยฝุ่น“เจ้าตาล!” พลับพลึงอุทานอย่างตกใจ พยายามดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมแขน ชัยกับธรรมไปหาไม้มาตีเจ้าหมาที่เห่าไม่ห

พลับพลึงรู้สึกตื้อไปหมด ก้อนอะไรบางอย่างแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เธอยังทำใจไม่ดี ไม่ได้โวยวายร้องไห้ฟูมฟายทั้งที่อยากทำใจแทบขาดเหมราชไม่พูดไม่ปลอบโยนอะไรมากไปกว่านี้ เขาแค่ยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ พลับพลึงรู้สึกว่ามันเหมือนฝัน เหมือนฝันจริงๆ ที่เธอได้รับความอ่อนโยนจากเขาอีกครั้ง เธอนอนร้องไห้จนหลับไปและตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบแต่ความว่างเปล่า เขาจากไปแล้วโดยไร้คำกล่าวลาเช่นเดิม ร่องรอยไออุ่นของ เหมราชและกลิ่นกายของเขายังติดตรึง อ้อมกอดที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับมันอีก ทำให้ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในหัวใจอีกครั้ง ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขายังรักยังแคร์เพราะกลัวความเจ็บปวด เธอเคยทำให้เขาเสียใจ เขาคงแค่สงสารเธอเพียงวูบหนึ่งเพราะเจ้าตาลตายเท่านั้นเอง แต่แค่นั้นมันก็ดีที่สุดแล้วสำหรับผู้หญิงที่เป็นแค่เพียงเศษธุลีดินในสายตาของใครๆ เช่นเธอชีวิตเงียบเหงาที่ไม่มีเจ้าตาลอีกแล้วทำให้พลับพลึงค่อนข้างเคว้งคว้าง มองไปตรงไหนก็เห็นแต่สุนัขแสนรู้ตัวนั้นกำลังวิ่งตามเธอไปทุกที่ จู่ๆ น้ำตาก็รินไหลลงมาอีกครั้ง หญิงสาวปาดน้ำตาทิ้งด้วยความอดสูใจ ยังทำใจกับการจากไปของเจ้าตาลไม่ได้ คนที่ไม่เคยม

“ปภาเราไม่มีเงินหรอกนะ”“เราจ่ายให้เอง”“แต่เราเกรงใจ”“เกรงใจก็ค่อยทำงานชดใช้ แต่จะให้พลับพลึงอยู่ในสภาพแบบนี้แล้วไปทำงานไม่ได้หรอกนะ” ปภาบอกเพื่อนแล้วยิ้ม พลับพลึงก็เลยจำต้องทำตามที่เพื่อนบอกทุกอย่าง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พลับพลึงมีโอกาสได้เข้าร้านเสริมสวย“เปลี่ยนผมทรงใหม่นะพลับพลึง เธอหน้าหวานตัดทรงไหนก็สวย แต่ทรงนี้ไม่ไหว” ปภาเดินมาบีบไหล่เบาๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง“แล้วแต่ปภาเลย สำหรับเราอะไรก็ได้”“ดีมากเลยจ้ะ” ปภาพยักหน้าให้เจ้าของร้านด้วยรอยยิ้ม เจ้าของร้านตัดแต่งผมของพลับพลึงให้เข้าทรงและทันสมัยมากยิ่งขึ้น“ผมเธอสวยนะ ตัดออกไม่ต้องเยอะ” ผมดำขลับของพลับพลึงทำให้ ปภาเอ่ยชม“ผิวก็สวยพอขัดสีฉวีวรรณยิ่งดูสวยเข้าไปอีก แต่งตัวเสียใหม่แบบนี้พลับพลึงดูดีเป็นคนละคนเลยนะ” เล็บมือเล็บเท้าของพลับพลึงถูกตกแต่งให้ดูดีสวยงาม ช่างที่นี่คล่องแคล่ว ทำงานละเอียดและนุ่มนวล แถมยังพูดจาไพเราะอ่อนหวานมีสัมมาคารวะ“เสร็จแล้วค่ะคุณปภา” เจ้าของร้านซึ่งเดินมาดูด้วยตนเองบอกลูกค้าประจำด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“พลับพลึงสวยมากเลยรู้ไหม” ปภาดึงไหล่ของเพื่อนให้ยืนขึ้นก่อนจะอมยิ้ม“เราโอเคใช่ไหม” พลับพลึงก้มมองตัว

“แหม... ตายแล้ว ไปต่อชั้นบนดีกว่าค่ะ ที่ห้องของพลับพลึงแคบจะตายไป จะอึดอัดเสียเปล่าๆ”“ผมจ่ายไม่อั้น อยากไปนอนกับเธอที่ห้อง คุณภาคิดเท่าไหร่ครับ”“แหม... คุณเหมพูดมาแบบนี้แล้วภาคงต้องยอมให้เป็นพิเศษแล้วค่ะ” ปภายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พลับพลึงก้มหน้างุดแต่ก็โดนปภาบอกให้พาเหมราชไปที่ห้อง“พลับพลึงพาลูกค้าคนสำคัญไปที่ห้องสิ อย่าตุกติกนะ ไม่งั้นแกตายแน่นางพลับพลึง” ประโยคหลังปภากระซิบที่ริมหู บีบแขนพลับพลึงจนเจ็บ ปภาเมื่อหลายวันก่อนกับปภาในตอนนี้ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว“ไปสิ” เหมราชบอกคนที่ยืนบื้ออยู่ข้างๆ พลับพลึงพาเหมราชเดินขึ้นไปบนตึกแถวที่เธอพักอยู่ พอเข้าไปในห้องเขาก็รีบพูดขึ้นมาในทันที“ของอะไรที่สำคัญเธอเก็บใส่กระเป๋าเลย เร็วๆ อย่าอืดอาดยืดยาด”“คะ?” พลับพลึงอุทานเหมือนไม่เข้าใจ“อยากออกไปจากที่นี่ไหม ฉันไม่อยากใช้หนี้ให้เธอหรอกนะ เปลืองเงิน” เหมราชพูดอีก พลับพลึงกะพริบตาก่อนจะเข้าใจ เธอรีบเก็บของใช้น้อยชิ้นของตัวเอง โดยเฉพาะรูปถ่ายของมารดาลงกระเป๋าใบเล็กๆ ของตัวเองเหมราชกระชากร่างของพลับพลึงออกมาจากห้อง ในขณะที่เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น ลูกน้องของเสี่ยวิชัยที่คุมอยู่ตรงทางขึ้น