All Chapters of พลับพลึงเหมราช: Chapter 21 - Chapter 30

พลับพลึงสะอึกสะอื้น แต่เขาหาได้สนใจไม่ คนเอาแต่ใจที่อยากได้อะไรต้องได้ทำทุกอย่างที่ตัวเองต้องการเพื่อให้พึงพอใจมากที่สุด คนอื่นจะเป็นเช่นไรเขาไม่เคยสน จังหวะรักกระแทกกระทั้นพร้อมด้วยมือหนาที่เคล้นคลึงทรวงอกอวบอิ่มทำให้พลับพลึงร้องครางไม่เป็นภาษา เธอชอกช้ำทั้งกายใจ ยามเขาเสร็จสมก็เดินหนีอย่างไร้เยื่อใย ไม่เคยเหลียวแลเหมือนเธอคือเศษธุลีดินที่ไร้ค่า เขาแต่งตัวเงียบๆ ในขณะที่เธอนอนร้องไห้เบาๆ ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้าบนพื้นมาสวมใส่ รู้สึกเจ็บร้าวไปหมดทั้งร่างเพราะเขาทำรุนแรงอย่างไม่ปรานี“ร้องไห้จะเป็นจะตาย ต่อไปเวลาฉันอยากก็มารอให้ฉันเอาที่นี่นะ ฉันขี้เกียจไปดักรอที่บ้าน เธอต้องมาให้ฉันเอาทุกวันเข้าใจไหม” คนใจร้ายใจดำยิ่งกว่าอะไรบอกเธออย่างเลือดเย็น“เข้าใจไหม!” เขาถามซ้ำไม่ชอบให้ใครขัดใจ บีบปลายคางสวยของเธอแน่น พลับพลึงรีบพยักหน้า กลัวเขาโกรธมากไปกว่านี้ เธอไม่กล้าขัดใจเขาหรอกหญิงสาวเช็ดเหงื่อที่โซมไปทั่วใบหน้า รู้สึกหิวจนตาลายเพราะไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน เขาเดินจากไปแล้ว กระแทกประตูกระท่อมปิดเต็มแรงจนเธอสะดุ้งกอดปลอบร่างสั่นเทาของตัวเองอย่างอ้างว้าง ในชีวิตอันไ

“ฉันจะทำให้เธออาย ท้องไม่มีพ่อ เธอจะทำไม วันหลังก็อย่ากล้าดีมาปฏิเสธคนอย่างฉันอีก” เขายิ่งกระแทกก่อนจะปล่อยในกายของเธอจนหมดสิ้น พลับพลึงสะอื้นตัวโยนเมื่อเขาผละห่างและผลักไสเหมือนเธอเป็นสิ่งของไร้ค่า“ขอบใจนะ ก็ดีกว่าเอากะหรี่ แต่เธอตัวผอมไปหน่อย หัดกินให้มันเยอะๆ หน่อย กระแทกทีเจอแต่กระดูก” เขาว่าก่อนจะเดินลงไปจากบ้านหลังเก่าๆ ของเธอ พลับพลึงรีบดึงเสื้อผ้ามากอด ร้องไห้เบาๆ นั่งสะอื้นกอดเข่าอยู่ในความมืดมิด เสียงบิดาละเมออยู่อีกด้าน พลับพลึงรีบสวมใส่เสื้อผ้าเดินไปดู เห็นว่าท่านกำลังโดนยุงกัด นอนดิ้นออกมานอกมุ้งก็รีบจัดการดันตัวท่านเข้าไปในมุ้ง ไปหายางเส้นมามัดมุ้งที่มีรอยขาด เธอนอนไม่หลับแต่ก็ต้องนอนเอาแรง เพราะพรุ่งนี้มีเรื่องต้องให้ทำอีกมาก พลิกไปพลิกมาอยู่ครู่ใหญ่ แอบร้องไห้เบาๆ อย่างเปลี่ยวเหงา จนในที่สุดเธอก็หลับไปพร้อมด้วยคราบน้ำตาพลับพลึงสะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อเสียงไก่ที่เลี้ยงอยู่ขันตอนย่ำรุ่ง ร่างเล็กผอมบางรีบเดินไปล้างหน้าล้างตา วันนี้ต้องรีบไปตลาดช่วยเข็นผักหรือหิ้วของให้แม่ค้า เผื่อจะได้เงินมาจุนเจือครอบครัว วันก่อนเธอปลูกผักเอาไว้แต่โดนหนอนกินจนหมดเลยไม่มีผักเอามาทำอาหารห

“สักวันหนูอาจจะได้เจอแม่ก็ได้นะจ๊ะป้า” คนพูดรู้สึกมีความหวังขึ้นมา รีบเก็บภาพของมารดาเอาไว้ในกระเป๋าใบเล็กๆ เก่าๆ ของตัวเองที่สำหรับเอาไว้เก็บเศษเหรียญจากการทำงาน กลับไปต้องเอาไปซ่อนเพราะกลัวบิดาเห็น แค่พูดถึงมารดาท่านก็โมโห ยิ่งถ้าให้เห็นรูปอย่างที่ป้าลำไยบอก บิดาคงอาละวาดบ้านแตก“เอ็งกินข้าวอิ่มไหมล่ะ เอานี่ไปกินนะวันนี้” ป้าลำไยนำขนมใส่ไส้ที่เหลือจากการขายสามห่อมายัดใส่มือเด็กสาว“ขอบคุณป้ามากๆ นะจ๊ะ ฉันจะไม่ลืมบุญคุณของป้าเลย” คนรับขนมไปยกมือไหว้แล้วน้ำตาซึม“เอ็งก็เหมือนลูกหลาน ตอนแม่เอ็งจากไปน่ะเขาก็ฝากฝังป้าเอาไว้ บอกว่าจะมารับเอ็งไปอยู่ด้วยแน่ๆ” ถ้าไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย ไม่ว่าจะเหมราชหรือพ่อของพลับพลึง นางก็ช่วยเด็กสาวเต็มที่ นางแก่แล้วไม่กล้าสู้รบตบมือกับใครเรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยมี ดังนั้นก็แอบช่วยอยู่ห่างๆ เท่านั้น แต่ลำไยไม่คิดว่าจินดาจะทิ้งลูกไปได้นานขนาดนี้ จินดารักลูกมาก นางไม่อยากคิดว่าอีกฝ่ายตายจากไปแล้ว และไม่เคยพูดให้ร้ายจินดาด้วยเพราะรู้จักนิสัยกันดี ใครด่าว่าดอกทองหนีตามชู้ไป ลำไยมักด่ากลับเถียงกลับเข้าข้างเสียทุกครั้งไปเพราะไม่เชื่อว่าเพื่อนจะเป็นแบบนั้น“หนูต้อ

“จูบฉัน” เขาสั่ง เธอจึงแตะปากกับปากร้อนของเขาแล้วหยุดนิ่งก่อนจะหลับตาจูบเขาเหมือนที่เขาทำกับเธอ เหมราชครางอย่างถูกใจไม่น้อย ก่อนจะปลดผ้าถุงของเธอออกไปจากตัว เลื่อนมือไปขยำสะโพกผายหนักๆ“โอ๊ย!” พลับพลึงสะดุ้งร้องด้วยความเจ็บ วันนี้เธอล้มก้นจ้ำเบ้าถึงสองครั้ง รู้สึกเจ็บเมื่อเขาสัมผัสอย่างไม่ปรานี“เป็นอะไร” เขาชะงักแล้วเอ่ยถาม“เปล่าค่ะ” พอเธอพูดแบบนั้นเขาก็ไม่ใส่ใจอีก จับเธอมากดลงบนท่อนกายของตัวเองที่แข็งคึกรอคอยอยู่กลางลำตัว“อื้อ....” เพราะค่อยๆ สอดลงไปทำให้เธอเสียวซ่านกว่าที่เคยเป็น ใบหน้าของพลับพลึงเหยเกเมื่อเขากดเธอลงไปจนแนบกับร่างแกร่งตอนเธออาบน้ำแล้วลองเปิดสะโพกดูมันเขียวช้ำไปหมด แต่มืดแบบนี้เขาคงไม่เห็น ถึงเห็นก็คงไม่คิดจะใส่ใจ เธอไม่อยากให้เขาด่า ว่าสำออยเลยกัดฟันอดทน“ขยับสิ” เขาขยำสะโพกของเธอ ทำให้พลับพลึงเจ็บจนน้ำตาร่วง“คุณเหมจับตรงอื่นได้ไหมคะ” เธอค่อยๆ ปลดมือเขาออกจากสะโพกเขียวช้ำของตัวเอง“ไม่ให้จับตรงนั้น แล้วให้จับตรงไหน” เขาเอ่ยถาม“จับแบบนี้ได้ไหมคะ” เธอสอดมือเข้าไปในอุ้งมือของเขาก่อนจะกดไปข้างลำตัว เหมราชให้เธออยู่ด้านบน เธอจึงได้เป็นผู้คุมเกม ส่วนเขาก็หยัดสะโพกขึ

“นั่นอะไรน่ะ” เธอเห็นตัวอะไรสักอย่างกำลังขดตัวอยู่ตรงหน้า พอเข้าไปดูใกล้ๆ มันคือลูกสุนัขตัวน้อยสีน้ำตาลเข้ม พอเธอตรงเข้าไปลูบมันเบาๆ เพราะสงสาร มันทำขนพองก่อนจะเห่าเสียงดัง พลับพลึงถอยหนีล้มลงก้นจ้ำเบ้า ร้องเสียงหลงใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ“ใจเย็นๆ นะ ฉันไม่ทำอะไรแกหรอก” พลับพลึงมองสภาพของมันแล้วเวทนา ใครนะพามันมาทิ้งเอาไว้แบบนี้ช่างใจร้ายเสียจริง เธอปาดน้ำตาแล้วรีบเดินกลับบ้าน มือน้อยจัดการหุงข้าวด้วยไม้ฟื้น ปาดเหงื่อที่เต็มไปทั้งใบหน้าเพราะความร้อน รีบจัดสำรับกับข้าวให้บิดา เธอยำปลากระป่องใส่พริกขี้หนูสด บีบมะนาว หั่นตะไคร้ หอมแดงและใส่ผักชีฝรั่ง เป็นพืชผักสวนครัวที่เธอเริ่มปลูกใหม่อีกรอบ ตอนนี้กำลังเจริญงอกงามดี ใกล้จะเก็บไปส่งขายได้แล้วหญิงสาวตักข้าวใส่ใบตองก่อนจะราดน้ำปลากระป๋อง และตักชิ้นปลานั้นวางไว้ด้านบนก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังชายป่าใกล้ต้นสาคูเจ้าสุนัขตัวนั้นยังนอนขดตัวอยู่ที่เดิม พอเธอเดินเข้าไปหามันก็ตื่นขึ้นมา พลับพลึงค่อยๆ ย่อตัวลงไปใกล้ๆ ก่อนจะวางห่อข้าวที่ใส่ใบตองเอาไว้ตรงหน้า“มากินสิ” มันทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นอาหาร แต่ยังไม่กล้าเข้ามากิน พลับพลึงเลยถอยไปอีกด้