All Chapters of พลับพลึงเหมราช: Chapter 51 - Chapter 60

เมฆลุกจากร่างของขวัญจิราอย่างสบายตัวเมื่อได้ปลดปล่อยจนหมดสิ้น น้ำรักไหลหยดไปตามพื้นเตียง เข้มจับเจ้านายสาวแยกขาออกก่อนจะอัดกายเข้าหาจนมิดโคน“อา...” ขวัญจิราอ้าปากค้างร้องครางเสียงหลงใบหน้าแดงก่ำ เสร็จสมอย่างรุนแรง เมื่อโดนท่อนกายร้อนผ่าวของนายเข้มฝังเข้าหา เธอผวากอดร่างแข็งแรงที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเอาไว้แน่น แม้ผิวกายจะคล้ำแดดตัดกับผิวผุดผ่องแต่เธอกลับชอบและหลงใหลเป็นที่สุด“คุณขวัญครับ ผมอยากเอาด้วยพร้อมกันสองคนคุณขวัญไหวไหมครับ” นายเทิดเอ่ยถามเสียงกระเส่า“อา.... มาสิจ๊ะ” คนใจดีรีบบอก ไอ้เข้มรีบรัดร่างเปลือยเอาไว้แล้วพลิกให้เธอขึ้นมาคร่อมทับ ขวัญจิราแนบร่างไปกับร่างของไอ้เข้ม ก่อนจะหยัดสะโพกไปทางด้านหลัง ไอ้เทิดเห็นร่องก้นสีชมพูก็เดินรูดรัดเนื้อกายชายมาเสียบเข้าไปในทันที“อ๊าย...” ขวัญจิราร้องเสียงหลงเมื่อโดนทีเดียวพร้อมกันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เธอชอบให้ผู้ชายรุมเอามันเสียวและเสร็จเร็วมาก“คุณขวัญใจดีกับพวกผมเหลือเกิน ทำให้ผมด้วยครับ” นายกล้ากับนายเมฆประกบมาทางด้านข้างจับมือนุ่มของขวัญจิราให้รูดท่อนชายคนละด้าน เธอทำตามอย่างว่าง่าย ในขณะที่ร่างของเธอโดนอัดเข้าหาทั้งด้านบนและด้านล

“พี่บรรณจะทำอะไร” เธอตกใจเมื่อเห็นปืนที่อยู่ในมือของเขา“พี่ขอโทษนะพลับพลึงแต่พี่กำลังเดือดร้อน พี่จำเป็นต้องทำ”“ใครสั่งให้พี่ทำแบบนี้” เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ยอมรับว่ากลัวเพราะไม่คิดว่าบรรณจะคิดฆ่าเธอ“เอ็งหนีไปให้ไกลๆ อย่าไปอยู่ที่นั่นเลย ไม่งั้นมันเอาเอ็งตายแน่” เอาเข้าจริงๆ บรรณก็ไม่กล้าทำอะไรพลับพลึงอยู่ดี หลังจากที่คุณนายใช้ให้เขามาดักทำร้ายพลับพลึงเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก แต่เผอิญเขาแอบได้ยินขวัญจิราใช้ให้นายเข้มสะกดรอยตามมาด้วย เพื่อฆ่าพลับพลึงและฆ่าเขาเพื่อปิดปาก บรรณไม่แน่ใจว่าคุณนายจำปารู้เรื่องนี้ไหม แต่เขาจะไม่ยอมตายเด็ดขาด“คุณนายเหรอจ๊ะพี่” พลับพลึงทิ้งตัวนั่งลงอย่างอ่อนแรงเมื่อเอ่ยถามออกไป แม้บรรณจะไม่ตอบแต่คนที่จะทำร้ายเธอได้คงไม่มีใครอีกแล้วนอกจากคนที่เกลียดเธอสุดใจ เธอสะอื้นเบาๆ ก้อนความขมขื่นแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ความขมปร่าแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ“อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย ทำตามที่พี่บอกก็พอ”“ขอบคุณพี่มากนะที่เมตตาฉันกับลูก” เธอลูบหน้าท้องของตัวเองไปมาสะอื้นฮักๆ“เอ็งท้องรึพลับพลึง” บรรณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจไม่น้อย“ใช่จ้ะ” พลับพลึงยกมือขึ้

คนพูดหอบเหนื่อยอย่างโมโห“วันนี้หนูเบื่อมากเลย ขอทั้งเงินและคนขับรถของคุณแม่ออกไปชอปปิงข้างนอกหน่อยนะคะ” คนพูดพาร่างคนพิการขึ้นไปนอนบนเตียงเหมือนเดิม คุณนายจำปาได้แต่อือๆ อาๆ น้ำตาไหลเสียใจที่มองคนผิดไป“ขอตัวก่อนนะคะคุณแม่ ขอให้นอนอย่างมีความสุข ยาน่ะไม่ต้องกินหรอก เสียของเปล่าๆ” ขวัญจิราพูดอย่างรำคาญ ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไป สั่งบ่าวไพร่ในบ้านว่าไม่ต้องเข้าไปยุ่งวุ่นวายในห้องของคนป่วยเพราะท่านต้องการพักผ่อน ปล่อยให้แม่สามีนอนจมกองขี้กองเยี่ยวเลอะเทอะอยู่บนเตียงอย่างเดียวดายพลับพลึงแอบเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นพอขวัญจิราออกไปจากห้องแล้ว เธอก็แอบย่องเข้ามาหาคุณนายจำปา พออีกฝ่ายเห็นพลับพลึงเข้าก็กลัว เพราะเคยทำความผิดเอาไว้กับหญิงสาวตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนี้เธอนอนพิการอยู่บนเตียงพลับพลึงคงอยากมาแก้แค้นตนเช่นกัน คุณนายจำปาร้องอือๆ อาๆ ท่าทีหวาดกลัว พลับพลึงจึงรีบจุ๊ปาก บอกท่านให้เงียบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“คุณนายอย่าเอ็ดไปนะคะ พลับพลึงมาช่วย” แม้อีกฝ่ายจะเคยทำไม่ดีเอาไว้ แต่พลับพลึงก็อดสงสารท่านไม่ได้ เหมราชเคยช่วยเหลือชีวิตของเธอเอาไว้ ไม่เช่นนั้นเธอคงตายไปแล้ว การช่วยเหลือชีวิตมารดา

เหมราชทำท่าจะพูดอะไรอีก แต่คุณนายจำปารั้งแขนบุตรชายเอาไว้“ได้ ฉันให้สัญญาว่าจะไม่มายุ่งวุ่นวายให้เธอต้องเดือดเนื้อร้อนใจอีก”“แต่คุณแม่ครับ” เหมราชตกใจที่มารดารับปากไปเช่นนั้น“ไปเถอะเหม เชื่อแม่สิ” คุณนายจำปาเอ่ยขอร้องลูกชาย เหมราชจึงยอมล่าถอยตามมารดากลับไป พลับพลึงมองคนทั้งสองเดินจากไปเงียบๆ เธอไม่อยากเจ็บอีกแล้ว อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว อยากดูแลลูกให้ดีที่สุดเท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำได้“ทำไมคุณแม่ต้องรับปากพลับพลึงไปแบบนั้นด้วยครับ” เหมราชเอ่ยถามมารดา เขายังเคืองท่านอยู่มากที่ท่านทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นกับผู้หญิงที่เขารัก และทำให้เข้าใจผิดต่อกัน จนเขาต้องทำร้ายเธอให้เจ็บช้ำน้ำใจมานานหลายปี“พลับพลึงน่ะเขาเป็นคนดี แม่ผิดเองที่ทำผิดต่อเขา เขาไม่ใช่คนก้าวร้าวโกรธใครไม่เป็นเสียด้วยซ้ำ ดูอย่างเราสองคนสิทำกับเขาเอาไว้ขนาดนั้นยังไม่ด่าว่าสักคำ ถึงจะไม่ชอบขัดใจใครแต่พลับพลึงก็เป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดนะ เขาไม่อยากให้เราไปยุ่ง ถ้าเรายังขืนไปยุ่งพลับพลึงอาจจะหนีไปอยู่ที่อื่นก็ได้” ภายใต้ใบหน้าอ่อนหวานและไม่มีปากมีเสียงกับใคร แต่เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่ของเด็กสาวแล้ว ทำให้คุณนายจำปานึกกลัวแทนลูกชาย ท่านค

“พี่จะพาไปหาหมอนะคนดี” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนเธอรู้สึกอุ่นซ่านในหัวใจ พลับพลึงน้ำตาซึม ถามว่ายังรักเขาอยู่ไหม คำตอบที่ได้คือ เธอยังรักเขาอยู่เต็มเช่นเดิม ไม่เคยลืมเขาไปจากใจได้เลยแม้แต่วินาทีเดียวเหมราชช้อนร่างอวบของเธอขึ้น พาไปที่รถ มีคนขับรถมาคอยกางร่มให้เพื่ออำนวยความสะดวกให้เจ้านายหนุ่ม เขาบีบมือของเธอเอาไว้แน่นพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“เดี๋ยวก็ถึงมือหมอแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ พลับพลึงของพี่เข้มแข็งเสมอ”“ปวดท้องจังค่ะ” เธอตอบกลับเสียงสั่นๆ นิ่วหน้าเหงื่อตก เหมราช ซับเหงื่อที่ใบหน้าให้ดึงเธอมากอดแนบอกกว้าง“พี่ไม่ยอมให้พลับพลึงกับลูกเป็นอะไรไปหรอก พี่รักเธอที่สุด รักมานานหลายปีแล้ว และจะรักตลอดไป” เหมราชเร่งคนขับรถให้ขับรถเร็วๆ พลับพลึงน้ำตาไหลยามได้ยินคำรักจากเขา ยามนี้หัวใจของเธอมันอุ่นวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่“ให้อภัยพี่ได้ไหมคนดี” เขาดึงมือเธอมากดจุมพิตเบาๆ ประโยคเว้าวอนนั้นสั่นสะท้านทำเอาหัวใจของคนฟังอ่อนยวบเหมราชพาพลับพลึงมายังโรงพยาบาลประจำอำเภอ เมื่อถึงมือหมอแล้วโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แต่ความห่วงใยยังอัดแน่นอยู่ในห้วงความรู้สึกของเหมราชเช่นดิมเมื่อเธอเข้าห้องคลอดไปแล้ว