Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่เป็นชายยากจน: Kabanata 11 - Kabanata 20

แสงอาทิตย์สาดส่อง เป็นสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นใหม่ของทุกชีวิต สำหรับจางเสี่ยวหนิง เมื่อคืนนี้เขาไม่ได้เอาเรื่องสองผัวเมียตระกูลอี้ที่ขโมยเงินและใส่ร้ายเขา แต่ในวันนี้เขาตั้งใจจะลงโทษทั้งคู่ตามที่ได้ลั่นวาจาไว้ทว่าดูเหมือนป้าฉิงอี้จะไม่ยอมทำตามคำพูดเมื่อคืนที่ว่าจะมากล่าวคำขอโทษที่หน้าประตูบ้านทุกวันเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน ทั้งยังต้องไปตัดฟืนและหาบน้ำให้อีกหนึ่งเดือนเช่นกัน"ท่านพี่! ป้าฉิงอี้กับสามีอาวุโสอี้หลงซางไม่ยอมมาทำตามคำสั่งขอโทษตระกูลจางของเราเจ้าค่ะ น้องรอตั้งแต่เช้าจนถึงเวลานี้ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลยเจ้าค่ะท่านพี่" หนิงเอ๋อที่ไม่เห็นความจริงใจและสำนึกผิดของตระกูลอี้กล่าวออกมาด้วยความโมโห"น้องหญิงไม่ต้องกังวล ข้าจะทำให้สองผัวเมียนั่นคลานเข่าเข้ามากราบขอขมาท่านพ่อและตระกูลจางของเราให้จงได้" จางเสี่ยวหนิงให้คำมั่นสัญญากับภรรยาทางด้านครอบครัวตระกูลอี้ อี้หลงซางสามีผู้สูงวัยของนางฉิงอี้กำลังเดินวนไปวนมา เพราะไม่อยากลดศักดิ์ศรีไปหาบน้ำและคุกเข่าขอโทษตระกูลจาง ไหนจะเรื่องที่ต้องขึ้นเขาไปตัดฟืนเพื่อนำมาให้ตระกูลจางใช้เป็นเวลาถึงหนึ่งเดือน"ความผิดทั้งหมดมันก็เป็นเพราะความโง่เขลาข

"ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง วันนี้เจ้าอยู่บ้านกับท่านพ่อและดูแลลูกให้ดี ข้าจะกลับมาพร้อมกับเงินที่จะไปไถ่ที่ดินและใช้หนี้เถ้าแก่หวัง" จางเสี่ยวหนิงหันมาพูดกับภรรยา"ท่านพี่ ท่านจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร! บ้านของเราแม้แต่ข้าวจะกรอกหม้อก็ยังไม่มี บางบ้านไม่มีอาหารประทังชีวิต บางบ้านลูกน้อยต้องอดตาย พากันตายยกครอบครัวเพราะไม่มีอาหาร ข้ากลัวเหลือเกินว่าฤดูหนาวที่จะมาถึงนี้พวกเรา..." หนิงเอ๋อไม่กล้าพูดต่อ"เจ้าไม่ต้องพูดต่อแล้ว ข้าเข้าใจทุกอย่าง ขอให้เจ้าเชื่อใจข้า ข้าจะทำให้พวกเราทุกคนสุขสบายและร่ำรวย ฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง พวกเราจะมีอาหารเพียงพอตลอดสามเดือน ข้าขอสัญญา แต่เจ้าช่วยพาพี่ไปดูที่ดินบ้านเราที่ติดจำนองเถ้าแก่หวังไว้หน่อยได้หรือไม่" จางเสี่ยวหนิงพูดจบก็เดินนำออกจากบ้านไป"ท่านพี่จำไม่ได้เลยหรือเจ้าคะว่าที่ดินบ้านเราอยู่ตรงไหน?" หนิงเอ๋อรู้สึกแปลกใจกับการกระทำของสามี"ความจำบางส่วนของข้า ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์โดนพวกอันธพาลโยนลงหน้าผาหลังหมู่บ้าน มันก็เลือนหายไปบ้าง" สิ่งที่เสี่ยวอ้าวไม่เคยบอกภรรยาของจางเสี่ยวหนิงเลย เขาก็ยอมเปิดเผยออกมาเล็กน้อย"หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ? โยนลงหน

เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านทั้งชายและหญิงต่างพากันมาที่บ้านของจางเสี่ยวหนิง แต่ทุกคนยังไม่ยอมลงมือตัดไม้ไผ่ เพราะยังไม่ปักใจเชื่อข่าวลือที่แพร่สะพัดไปว่าจะมีการแจกข้าวสาลีและปลาจริง"พวกเจ้าหลอกให้พวกข้ามาทำงานฟรี ๆ ล่ะสิไม่ว่า!" ป้าฉิงอี้ที่เสนอหน้ามาเป็นคนแรกจงใจเกณฑ์ชาวบ้านมาเพื่อรุมด่าทอจางเสี่ยวหนิงเป็นพิเศษ"ใครเชิญคนตระกูลอี้มากัน? ข้าไม่เคยเอ่ยปากเชิญพวกท่านเลยสักคำ โทษเก่าของพวกท่านยังไม่ได้ชำระความ ระวังตัวไว้ให้ดีเถิด" หนิงเอ๋อกล่าวโต้กลับ"ไหนล่ะปลา? ไหนล่ะข้าวของพวกเจ้า?" อี้หลงซางสามีของนางฉิงอี้กล่าวเสริมทัพขึ้นมาทันที"ใช่ ๆ เจ้าจะหลอกให้พวกข้าทำงานให้ฟรี ๆ ใช่ไหมล่ะ ข้าไม่น่าเสียเวลาเชื่อพวกเจ้าสองผัวเมียเลย" ชาวบ้านเริ่มวิตกกังวลและไม่อยากช่วยงานเพราะคิดว่าถูกหลอก"ซุ่ยซุ่ยก็ว่าอย่างนั้น ไม่เห็นมีข้าวของเครื่องใช้อะไรเลย แล้วพวกท่านจะมาหลอกใช้งานพวกข้าฟรี ๆ อย่างนั้นหรือ" ซุ่ยซุ่ยหลานสาวของนางฉิงอี้กล่าวเสริมขึ้นมาอีกคน"ใจเย็น ๆ พี่น้องทุกท่าน หากพวกท่านไม่เชื่อ เดี๋ยวตามไปที่หลังบ้านของข้า ข้าจะให้ทุกท่านได้ดูข้าวสาลีและปลาจำนวนหนึ่งที่ข้าเตรียมเอาไว้" จางเสี่ยวหนิงพูดอ

เช้าวันรุ่งขึ้น ชาวบ้านเตรียมตัวนำไม้ไผ่ที่พากันไปตัดเมื่อวานขนมาที่บ้านของจางเสี่ยวหนิงด้วยความกระตือรือร้น จางเสี่ยวหนิงสั่งให้หนิงเอ๋อภรรยาของเขานวดแป้งข้าวสาลีทำเป็นแป้งทอดกรอบแจกจ่ายให้ทุกคนที่มาทำงาน"ท่านพี่ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้ากับลูก ๆ และป้าว่านชิง รวมถึงท่านพ่อ จะคอยจัดการหุงหาอาหารเอง ตอนนี้มีเมียของชาวบ้านคนอื่น ๆ มาช่วยด้วยอีกแรง" หนิงเอ๋อกล่าว เพราะกลัวว่าสามีจะเป็นห่วงตนและลูกมากเกินไป"ขอบใจเจ้ามากที่จัดการทุกอย่างภายในบ้านออกมาได้ดีเช่นนี้ หากข้าไม่มีเจ้า บ้านนี้ก็คงไม่เป็นบ้านอีกต่อไป" จางเสี่ยวหนิงจับมือภรรยาแล้วกล่าวคำขอบคุณจากใจจริง"ขอบคุณท่านพี่มากกว่าเจ้าค่ะที่กลับตัวกลับใจเป็นคนดี ฟ้าดินคงเมตตาให้ตระกูลจางเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง" หนิงเอ๋อเงยหน้ามองสามีด้วยความภาคภูมิใจ"เจ้าทั้งสองมัวแต่พูดหยอกเย้ากันอยู่นั่นแหละ ปล่อยสามีของเจ้ารีบนำไข่ไก่ที่มีไปขายที่ตลาดเสียที เดี๋ยวตลาดจะวายหมด" ป้าว่านชิงกล่าวเตือน"งั้นเดี๋ยวข้าจะรีบเอาไข่ไก่นี้ไปขายที่ตลาด เพื่อเก็บเงินกลับมาไถ่ถอนที่ดินจากเถ้าแก่หวังนะ" จางเสี่ยวหนิงยิ้ม"อ้าวเสี่ยวหนิง เจ้าจะไปแล้วหรือ" สามีของนางไป๋ที

สามวันต่อมา ชาวบ้านก็มาช่วยงานในพื้นที่ทำกินของตระกูลจางด้วยความขยันขันแข็ง เหลืออีกเพียงสองวันทุกคนก็จะได้ข้าวสาลีไปเป็นเสบียงของตนเองแม้ว่าฤดูหนาวในอีกสามเดือนข้างหน้ากำลังจะมาถึง แต่สิ่งนี้ก็พอจะช่วยประทังชีวิตกันไปได้บ้าง ทุกคนได้รับปลาทับทิมทองเป็นค่าตอบแทนประจำวัน และตระกูลจางยังจัดเตรียมอาหารสามมื้อไว้รับรองพี่น้องทุกคนที่มาช่วยงานอีกด้วย"ตระกูลจางกำลังจะเจริญรุ่งเรืองจริง ๆ เลย" นางไป๋หันมาพูดกับบรรดาภรรยาชาวบ้านที่มาช่วยงาน"ข้าก็ว่าเช่นนั้น ดูสิ มีอาหารให้กินถึงสามมื้อ ยังมีปลาทับทิมทองแจกอีก ไม่รู้ว่าไปเอาไข่ไก่จำนวนมหาศาลแบบนี้มาจากไหนกัน" ชาวบ้านคนหนึ่งพูดสอดขึ้นมา"ข้าก็สงสัยอยู่ แต่ก็ไม่ได้ถามเพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องของข้า เอาเถอะ พวกเรารีบทำอาหารเถอะ เดี๋ยวสามีของพวกเราก็จะออกมาพักกลางวันแล้ว" นางไป๋กล่าวเสี่ยวอ้าวในร่างของจางเสี่ยวหนิงกำลังยืนพิจารณาต้นไผ่สีทองในพื้นที่ของตระกูลจาง ซึ่งตอนนี้ชาวบ้านยังไม่มีความรู้เรื่องมูลค่าของมัน เขาคิดพิจารณาในใจว่า('ตอนนี้ต้นไผ่สีทองของตระกูลจางที่ปลูกไว้เกือบร้อยกอ เจริญเติบโตงอกงามได้ดีมาก')จางเสี่ยวหนิงเตรียมการเอาไว้แล้วว่า