จัดการป้าข้างบ้านหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้นชาวบ้านเตรียมตัวที่จะนำไม้ไผ่ของเมื่อวานที่พากันไปตัดขนมาที่บ้านของจางเสี่ยวหมิงด้วยความกระตือรือร้น จางเสี่ยวหมิงสั่งให้ภรรยาของเขาหนิงเอ๋อนวดข้าวสาลีทำเป็นแป้งทอดกรอบแจกทุกคนที่มาทำงาน

"ท่านพี่ไม่ต้องห่วงข้ากับลูก ๆ และว่านชิงรวมถึงท่านพ่อ จะคอยจัดการหุงหาอาหาร มีเมียของชาวบ้านคนอื่น ๆ มาช่วยด้วย" หนิงเอ๋อกล่าวเพราะกลัวว่าสามีจะเป็นห่วงตนและลูกมากเกินไป

"ขอบใจเจ้ามาก ที่จัดการทุกอย่างภายในบ้านออกมาได้ดีเช่นนี้ หากข้าไม่มีเจ้า บ้านนี้ก็คงไม่เป็นบ้านอีกต่อไป" จางเสี่ยวหนิงจับมือของภรรยาแล้วกล่าวคำขอบคุณจากใจจริง

"ขอบคุณท่านพี่มากกว่าเจ้าค่ะ ที่กลับตัวกลับใจเป็นคนดี ฟ้าดินคงเมตตาให้ตระกูลจางเจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง" หนิงเอ๋อเงยหน้ามองสามีด้วยความภาคภูมิใจ

"เจ้าทั้งสองมัวแต่พูดหยอกเย้ากันอยู่นั่นแหละปล่อยสามีของเจ้า รีบนำไข่ไก่ที่ได้ ไปขายที่ตลาดเสียทีเดี๋ยวตลาดจะวายหมด" ป้าว่านชิงกล่าว

"งั้นเดี๋ยวค่าจะรีบเอาไข่ไก่นี้ ไปขายที่ตลาดแล้วเก็บเงินกลับมา เพื่อนำไปไถ่ถอนที่จักเถ้าแก่หวังนะ" จางเสี่ยวหนิงยิ้ม

"อ้าวเสี่ยวหนิง เจ้าจะไปแล้วหรือ" สามีของนางเสี่ยวไป๋ที่มาทำงานแลกเงินทักทายเขา

"ข้าจะไปแล้วพี่เสียวไป๋ ขอบคุณพี่มาก ที่มาช่วยงานบ้านของข้า หากไม่ได้พี่ บ้านข้าคงจะไม่เป็นรูปเป็นร่างเร็วไวเช่นนี้" จางเสี่ยวหนิงยกมือคารวะเสี่ยวไปจากใจจริง

"น้องจางเสี่ยวหนิงไม่ต้องมากพิธี แค่เจ้าให้ข้าวให้ปลา พวกข้าสองคนผัวเมีย ก็ซึ้งใจและขอบคุณเป็นอย่างมาก" สามีของนางไป๋กล่าวแล้วก็ขอตัวกลับไปทำรั้วไม้ไผ่ต่อ

จางเสี่ยวหนิงออกจากบ้าน เขาจัดการนำไก่ที่ฟักออกมาใหม่สามร้อยตัว ไปปล่อยในพื้นที่ ที่เตรียมไว้เพื่อเลี้ยงดู ตามธรรมชาติ เป็นพื้นที่ระบบจำลอง

ส่วนไข่ไก่สองร้อยฟองที่อยู่ในระบบ เขาจัดการนำออกมาบรรจุใส่ตะกร้าขนาดใหญ่อย่างมิดชิด และปกคลุมด้วยผ้าหนาเพื่อป้องกันการแตก

"เจ็ดร้อยห้าสิบเหรียญในระบบแลกเป็นเงินได้ เจ็ดสิบห้าชั่ง หนี้หนึ่งร้อยยี่สิบชั่ง ขาดอีกสี่สิบห้าชั่ง ไข่ไก่สองร้อยฟอง มูลค่าหนึ่งร้อยชั่ง... แค่ไข่ไก่ก็เพียงพอที่จะไถ่ที่ดินแล้ว" จางเสี่ยวหนิงคำนวณในใจด้วยความตื่นเต้นแต่ตอนนี้เขาแลกซื้อสิ่งของไปหลายอย่างเหรียญในระบบจึงเหลือไม่เยอะแต่เขาก็มีผลผลิตที่มากขึ้น

เขาใช้เวลาไม่นานก็ถึงตลาดหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านมักนำผลผลิตเล็ก ๆ น้อย ๆ มาแลกเปลี่ยนกัน ตลาดวันนี้ซบเซาอย่างเห็นได้ชัด ผู้คนมีสีหน้าซีดเซียวและหิวโหย

จางเสี่ยวหนิงวางตะกร้าไข่ไก่ลงอย่างระมัดระวัง เขาตั้งใจที่จะไม่ขายทุกฟอง แต่จะใช้ไข่เป็นอาวุธในการแก้ปัญหาแรกคือเรื่องหนี้สิน และปัญหาที่สองคือการลงโทษตระกูลอี้

ขณะที่จางเสี่ยวหนิงกำลังจะเริ่มป่าวประกาศขายไข่ไก่ ราวกับถูกกำหนดไว้ ป้าฉิงอี้และสามีก็ปรากฏตัวที่ริมตลาด พวกเขากำลังแจกจ่ายหัวมันเน่าอย่างเปิดเผยให้กับชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์เมื่อคืน เพื่อแลกกับความเงียบและปิดปาก

"เอาเลยพี่น้อง! หัวมันนี้ใกล้จะเสียแล้ว แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรกิน! ใครก็ตามที่ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน ก็มารับไปคนละสองหัวเลย!" ป้าฉิงอี้พูดเสียงดังอย่างอวดดี

ชาวบ้านบางส่วนยอมรับหัวมันด้วยความจำเป็น แต่หลายคนก็มองด้วยความรังเกียจไม่เต็มใจที่จะรับแต่เพราะความอดอยากจึงจำใจเดินเข้าไปดู

จางเสี่ยวหนิงเห็นดังนั้นก็ยิ้มเย็นชาในใจ เขารู้ว่าถึงเวลาแล้วที่จะมอบบทเรียนที่แท้จริง

"หยุดก่อน!" จางเสี่ยวหนิงตะโกนเสียงดังไปทั่วตลาด "นี่คือการติดสินบนพยานอย่างชัดเจน! ป้าฉิงอี้ ท่านคิดว่าหัวมันที่ใกล้จะเน่าของท่านจะเทียบได้กับความยุติธรรมของตระกูลจางงั้นหรือ!"

ป้าฉิงอี้หันมามองด้วยสายตาดูถูก "ไอ้คนไร้ค่า! แกมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินข้า! ในเมื่อทุกคนก็ยอมรับข้อเสนอของข้าแล้ว! แกจะหาใครมาเป็นพยานได้อีก!"

จางเสี่ยวหนิงไม่ตอบโต้ แต่เดินไปที่ตะกร้าไข่ไก่ของเขา และค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมออกอย่างช้า ๆ แสงแดดสาดส่องลงกระทบกับไข่ไก่สีขาวนวลที่วางซ้อนกันเป็นจำนวนมาก

"นี่คือสิ่งที่ข้ามี! ไข่ไก่สองร้อยฟอง!" จางเสี่ยวหนิงประกาศ "ข้าขอเสนอราคาที่ยุติธรรมที่สุดในยุคแร้นแค้นนี้! ไข่ไก่สองฟอง แลกกับการเป็นพยานให้ตระกูลจาง 1 ครั้ง! และสำหรับใครก็ตามที่ไม่ได้รับหัวมันเน่าจากตระกูลอี้ ข้าจะขายในราคาสองฟองหนึ่งชั่ง!"

เมื่อชาวบ้านเห็นไข่ไก่สีขาวสดใหม่จำนวนมหาศาล ทุกคนก็ลืมเรื่องหัวมันเน่าไปสิ้นเชิง ไข่ไก่เป็นอาหารชั้นสูงและเป็นของหายากในช่วงสงคราม

"พระเจ้า! ไข่ไก่จริง ๆ หรือ! มากมายขนาดนี้เชียว!"ชาวบ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาดูแล้วก็ตาลุกวาวเป็นประกาย

"ป้าฉิงอี้แค่ให้หัวมันเน่า แต่จางเสี่ยวหนิงให้ไข่ไก่สด ๆ นานมากแล้วที่พวกข้าไม่ได้เห็นไข่ไก่สีขาวนวลตาเช่นนี้!"

ชาวบ้านหลายสิบคนที่เพิ่งรับหัวมันเน่าจากป้า ฉิงอี้ไป รีบวางหัวมันลงกับพื้น และวิ่งกรูเข้ามาหาจางเสี่ยวหนิงอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวหนิง! ข้าเป็นพยานให้เจ้า! เมื่อคืนข้าเห็นป้าฉิงอี้พยายามขัดขวางการค้นหาเงิน!"

"ข้าก็เห็น! ข้าก็เห็นกับตาว่าถุงเงินของเจ้ามีผ้าสีแดงเย็บอยู่ด้านใน! ข้าขอไข่ไก่สองฟอง!"

ป้าฉิงอี้และสามีตะลึงงันกับภาพที่เกิดขึ้น พวกเขามองดูหัวมันเน่าที่ถูกทิ้งกองอยู่กับพื้นอย่างไม่ไยดี และชาวบ้านที่ยอมแลกความอัปยศเล็กน้อยกับการได้ไข่ไก่มาประทังชีวิต

"พวกแก! พวกแกมันพวกกลับกลอก!" ป้า ฉิงอี้กรีดร้อง

จางเสี่ยวหนิงหันไปมองป้าฉิงอี้ด้วยสีหน้าเหนือกว่า

"ป้าฉิงอี้! ท่านเห็นแล้วใช่ไหม! ความยุติธรรมไม่ได้ถูกซื้อได้ด้วยหัวมันเน่า! แต่ความจริงจะถูกเปิดเผยด้วยสิ่งที่ผู้คนต้องการมากที่สุด! ข้าจะให้ทุกคนเป็นพยานว่าท่านไม่ทำตามคำสัญญาในการไถ่โทษ!"

จางเสี่ยวหนิงใช้ไข่ไก่ห้าสิบฟอง แลกกับคำยืนยันจากชาวบ้านยี่สิบห้าคน ว่าตระกูลอี้ไม่ยอมมาขอโทษและไม่ยอมไปหาบน้ำ/ตัดฟืนตามสัญญา

ส่วนไข่ที่เหลือหนึ่งร้อยห้าสิบฟอง เขาก็ขายออกไปในราคาสองฟองฟนึ่ฃชั่ง (75 ชั่ง) ให้กับชาวบ้านที่รวบรวมเงินมาซื้อได้

เขาได้เงินสดมาเจ็ดสิบห้าชั่ง ซึ่งบวกกับเงินที่มีอยู่ก่อนหน้าสิบชั่ง ทำให้ตอนนี้เขามีเงินในมือแปดสิบห้าชั่ง

"ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความยุติธรรมกับตระกูลจาง! ข้าสัญญาว่าต่อจากนี้ไปตระกูลจางจะนำความรุ่งเรืองมาสู่หมู่บ้านนี้!" จางเสี่ยวหนิงกล่าวเสียงดังก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเมืองกู้เพื่อทำภารกิจที่ใหญ่กว่า

ป้าฉิงอี้ทรุดตัวลงกับพื้น นางสูญเสียทุกอย่าง ทั้งเงิน ชื่อเสียง และอำนาจในการควบคุมชาวบ้าน ส่วนสามีของนางก็รีบเข้ามาฉุดนางให้ลุกขึ้น

"อีแก่! แกเห็นหรือยัง! จางเสี่ยวหนิงมันเปลี่ยนไปแล้ว! เราต้องไปหาบน้ำและตัดฟืนเดี๋ยวนี้ ก่อนที่มันจะแจ้งทางการจริง ๆ!"

นางฉิงอี้กล่าว "ข้ายังไม่ยอมแพ้หรอก!"

"แล้วเจ้าจะทำยังไง ข้าไม่เอากับเจ้าด้วยแล้ว" สามีของนางสิ่งที่อี้หลงซางกลัวจนแทบลมจับ

"ข้ายังไม่รู้ท่านพี่ แต่มันยังไม่ใช่เวลานี้"นางยังคงคิดหาแผนชั่วร้ายที่จะ สู้กลับจางเสี่ยวหนิงแต่ยังไม่ใช่เวลานี้นางจึงลากสามีกลับไปที่บ้าน

จางเสี่ยวหนิงได้จัดการป้าข้างบ้านอย่างนางฉิงอี้ไปหนึ่งขั้น แม้จะยังไม่เด็ดขาดแต่ก็ถือว่าปูทางเอาไว้ค่อนข้างดีเลย

จางเสี่ยวหนิงได้ปล่อยให้สองผัวเมียนี้ใช้ชีวิตไปก่อนเขาไปทำภารกิจสำคัญ คือ มุ่งหน้าไปยังเมืองกู้ด้วยเงินแปดสิบห้าชั่งในมือ และความมั่นใจเต็มเปี่ยมในการเผชิญหน้ากับเถ้าแก่หวังเจ้าหนี้หน้าเลือดในไม่นาน

พรุ่งนี้เขาจะกลับมาหาเงินที่ตลาดแห่งนี้อีกวันนี้เขาจะรีบกลับไปดูรั้วบ้านที่ชาวบ้านมาช่วยเขาทำส่วนเรื่องสองผัวเมียตระกูลอี้เขาจะไปร้องในอำเภอกู้ในอีกไม่นาน.....