ภารกิจปลดหนี้หนึ่ง

แสงอาทิตย์สาดส่อง เป็นสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นใหม่ของทุกชีวิต จางเสี่ยวหนิงเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้เอาเรื่องสองผัวเมียตระกูลอี้ที่ได้ขโมยเงินและใส่ร้ายเขา วันนี้เขาตั้งใจจะลงโทษสองผัวเมียตามที่ได้ลั่นวาจาไว้

แต่ดูเหมือนว่าป้าฉิงอี้ ไม่ยอมทำตามคำพูดเมื่อคืนนี้ว่าจะมากล่าวคำขอโทษที่หน้าประตูทุกวันเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน และจะต้องไปตัดฟืน กับหาบน้ำหนึ่งเดือนเช่นกัน

"ท่านพี่! ป้าฉิงอี้ กับสามีอาวุโสอี้หลงซางไม่ยอมมาทำตามคำสั่งขอโทษตระกูลจางของเราเจ้าค่ะรอตั้งแต่เช้าจนถึงเวลานี้ก็ยังไม่เห็นหน้าเลยเจ้าค่ะท่านพี่" หนิงเอ๋อที่ไม่เห็นความจริงใจและสำนึกผิดของตระกูลอี้จึงกล่าวออกมาด้วยความโมโห

"น้องหญิงไม่ต้องกังวล ข้าจะทำให้สองผัวเมียนั่นคลานเข่าเข้ามากราบขอขมาท่านพ่อของข้าและตระกูลจางของเราให้จงได้" จางเสี่ยวหนิงให้คำมั่นสัญญากับภรรยา

ทางด้านครอบครัวของตระกูลอี้ อี้หลงซางสามีที่อายุมากของนางฉิงอี้ กำลังเดินวนไปวนมาเพราะไม่อยากลดศักดิ์ศรีไปหาบน้ำและคุกเข่าขอโทษตระกูลจาง ไหนจะต้องขึ้นไปตัดฟืนเพื่อนำมาให้ตระกูลจางเผาถ่านเป็นการไถ่โทษหนึ่งเดือน

"ความผิดทั้งหมดมันก็เป็นเพราะเจ้า ความโง่เขลาของเจ้า! ข้าไม่ควรมีภรรยาเช่นเจ้าเลย" อี้หลงซางตัดพ้อต่อว่าภรรยาที่โง่เขลาอย่างฉิงอี้

"ท่านพี่จะโทษข้าผู้เดียวได้เช่นไร หากตอนนั้นท่านห้ามข้าอย่างสุดความสามารถ เหตุการณ์มันจะออกมาเป็นเช่นนี้หรือ" นางฉิงอี้ที่ยังคงไม่สำนึกผิด

"เพราะเจ้าโง่เขลาเบาปัญญา แผนการของเจ้าทำให้ตระกูลอี้ของข้าแปดเปื้อน" อี้หลงซางรู้สึกโกรธภรรยามาก

"งั้นเราก็ไม่ต้องไปคำนับ ขอขมาตระกูลจางให้เสียเวลา และก็ไม่ต้องไปตัดฟืนหรือหาบน้ำ ปล่อยมันไป! ถ้าเราไม่ทำซะอย่าง พวกหน้าหนาอย่างตระกูลจางจะมาทำอะไรพวกเราได้" นางฉิงอี้กล่าวอย่างยโสโอหัง

"แต่เจ้าอย่าลืมว่าเมื่อคืนนี้มีชาวบ้านเห็นเหตุการณ์ตั้งเยอะแยะ ถ้าเราไม่ทำ มันอาจจะแจ้งทางการก็ได้" อี้หลงซางหันมาพูดกับภรรยาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"งั้นเอาอย่างนี้สิท่านพี่ เราแบ่งหัวมันที่ใกล้จะเน่าให้ชาวบ้านคนละหัวสองหัว เพื่อปิดปากไม่ให้ใครไปเป็นพยานให้ตระกูลจาง เท่านี้ทุกคนก็ไม่มีใครเข้าข้างตระกูลจางแล้ว ตอนนี้อาหารขาดแคลน มีแต่ผักแต่หญ้า หัวมันเช่นบ้านเราแทบจะหาไม่ได้แล้วนะท่านพี่" นางฉิงอี้กล่าวกับสามี

"แต่มันต้องให้หลายเข่งมากเลยนะ แล้วเราจะกินอะไรกัน หากเจ้าเอาไปแจกจ่ายชาวบ้านจนหมด" สามีของนางฉิงอี้กล่าว

"ท่านพี่อย่าลืมว่ามันใกล้จะเสียแล้ว ถ้าเราเอาไปแจกจ่าย นอกจากเราได้ใจชาวบ้าน เราก็ไม่ต้องทำลายข้าวของที่เสียพวกนี้ด้วย" นางฉิงอี้เสนอความคิด

"ก็จริงอย่างที่เจ้าพูด งั้นก็ไปป่าวประกาศเรียกชาวบ้าน ใครก็ตามที่มาบ้านเราเมื่อคืนนี้ให้มารับหัวมันคนละสองสามหัว แลกกับการที่ไม่ไปเป็นพยานให้กับตระกูลจาง" สามีของนางเห็นด้วยจึงได้ให้ภรรยาไปบอกกับเหล่าแม่บ้านที่รู้จัก

"ได้ท่านพี่ น้องจะจัดการทุกอย่างเอง"

นางฉิงอี้ที่คิดมาอย่างรอบคอบแล้ว จึงได้ไปป่าวประกาศกับภรรยาของชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่นางรู้จักและสนิทด้วย ว่าไม่ต้องมาเป็นพยานให้กับตระกูลจาง และนางก็ไม่อยากที่จะต้องมานั่งตัดฟืน อยากให้ทุกคนทำราวกับว่าไม่มีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น

"นี่พวกเจ้าทั้งสอง เมื่อคืนนี้ข้าจำได้ว่าพวกเจ้าอยู่ในเหตุการณ์บ้านข้าด้วยใช่หรือไม่" ป้าฉิงอี้หันมาถามเพื่อนบ้านทั้งสองคน

"ใช่ ข้าอยู่ในเหตุการณ์และก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วย เหตุใดวันนี้เจ้าจึงไม่ไปคำนับคุกเข่าขอโทษตระกูลจางดังเช่นที่ลั่นคำเอาไว้" แม่บ้านทั้งสองหันมาถามป้าฉิงอี้

ป้าฉิงอี้จึงกระซิบกระซาบกับแม่บ้านทั้งสองถึงข้อเสนอดี ๆ ผ่านไปเพียงครู่เดียวแม่บ้านทั้งสองถึงกับทำตาโต

"เจ้าจะตกลงทำตามข้อเสนอของข้าหรือไม่ หากตกลงก็ไปเอาหัวมันที่บ้านของข้า ตอนนี้มีอยู่สองสามเข่งจะแจกให้บ้านละสามหัวเลย หากเจ้าช่วยเหลือข้า" ป้าฉิงอี้ถามภรรยาของชาวบ้านสองคนนี้ที่เห็นเหตุการณ์

"ได้ ข้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น พวกข้าไปเอาหัวมันที่บ้านเจ้าได้หรือยัง" แม่บ้านคนนึงพูด

"ได้สิ ได้ ได้ เจ้าไม่รู้ไม่เห็นอะไร ดีมาก ดีมาก" ป้าฉิงอี้พูดอย่างมีความสุข

ทางด้านจางเสี่ยวหนิงและหนิงเอ๋อภรรยาของเขาที่เฝ้าคอยการมาของสามีภรรยาตั้งแต่เช้าจนเกือบจะเที่ยงวัน ก็ไม่เห็นสองสามีภรรยามาทำตามที่ลั่นวาจาเอาไว้

"ท่านพี่! สองคนนั้นต้องมีแผนการร้ายอะไรแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ" หนิงเอ๋อกล่าวกับสามีของนาง

ยังไม่ทันที่จางเสี่ยวหนิงจะพูดอะไร ป้าว่านชิงก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มองไปที่หนิงเอ๋อและจางเสี่ยวหนิงราวกับมีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องพูดเดี๋ยวนี้

"ป้าว่านชิง มีอะไรหรือเปล่า" หนิงเอ๋อรีบวิ่งเข้าไปประคองหญิงสูงอายุผู้นี้

"มีสิ! ก็นางฉิงอี้กับสามีของนาง กำลังจะแจกจ่ายหัวมันที่ใกล้จะเน่าแล้วให้กับชาวบ้าน ตอนนี้อาหารขาดแคลน ชาวบ้านเลือกที่จะเก็บกินทุกอย่างที่กินได้"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับตระกูลของข้า" หนิงเอ๋อพูดอย่างไม่เข้าใจ

"ก็ตระกูลอี้จะติดสินบนชาวบ้านพวกนั้น ที่เห็นเหตุการณ์เมื่อคืน ไม่ให้เป็นพยานให้เจ้า รวมถึงสองสามีจอมเจ้าเล่ห์นั้น จะไม่ทำตามคำที่สัญญาเมื่อคืนนี้"

ป้าว่านชิงที่โมโหสองสามีภรรยาเจ้าเล่ห์ที่ทั้งขโมยไข่ไก่ของนางขโมยข้าวของของนางโดยหลอกใช้จางเสี่ยวหนิงเป็นเครื่องมือ จึงอยากจะเอาคืนให้สาสม จึงได้รีบมาแจ้งข่าวนี้แก่ตระกูลจาง

"เจ้าเล่ห์จริง ๆ เลยสองผัวเมียคู่นี้ ท่านพี่จะจัดการเช่นไรเจ้าคะ" หนิงเอ๋อกล่าวอย่างเป็นกังวลและเดินไปหาสามีของตนเอง หนิงเอ๋อกลัวว่าตระกูลของสามีนางจะไม่ได้รับความยุติธรรม

"ถ้าอย่างนั้นขอเวลาสักหน่อย เจ้าไปเอาชามารับรองป้าว่านชิงก่อนเถอะ" จางเสี่ยวหนิงกล่าวแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเพียงลำพังไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวน....