ยอมจำนนด้วยหลักฐาน

หนิงเอ๋อจึงค่อย ๆ นำเงินออกมาและพลิกกลับด้านตะเข็บกระเป๋าเงิน ผลปรากฏว่าเป็นสีแดงเย็บติดด้านใน อย่างที่หนิงเอ๋อได้กล่าวเอาไว้จริง ๆ ชาวบ้านทุกคนได้เห็นต่างพากันด่าทอป้าฉิงอี้อย่างไม่ขาดสาย

"เจ้านี่มันยิ่งกว่าคนขี้ขโมย ทั้งขโมยไข่ของข้า ยังขโมยเงินของตระกูลจาง และใส่ร้ายลูกชายของเขาได้ลงคอ ชั่วช้าทั้งผัวทั้งเมีย!" ป้าว่านชิงตะโกนด่า

หนิงเอ๋อทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความตื้นตันใจและความโล่งอก เธอรีบคลานไปหาจางเสี่ยวหนิงและกอดขาเขาไว้แน่น

"ใช่ ใช่ ชั่วช้าจริง ๆ ชั่วช้าจริง ๆ" ชาวบ้านพากันกล่าวประณามและด่าทอต่อจากป้าว่านชิง

"ข้าไม่ได้ทำ สองผัวเมียคู่นั้นใส่ร้ายข้ากับท่านพี่ต่างหาก พวกเจ้าไปเชื่อเจ้าคนไร้ประโยชน์ จางเสี่ยวหนิงได้เช่นไร เมื่อก่อนจางเสี่ยวหนิงเป็นเช่นไรพวกเจ้าลืมแล้วหรือ" ป้าฉิงอี้ยังคงกล่าวคำถากถางและไม่ยอมรับความผิดของตัวเอง

"หุบปากไปเลยป้าฉิงอี้ คนอย่างท่านนี่มันชั่วช้าเกินไปแล้ว" หนิงเอ๋อตวาดใส่นางฉิงอี้ที่ใส่ร้ายสามีของตนเองและยังขโมยเงินของที่บ้านตนเองมาอีกนางรู้สึกผิดจึงหันไปพูดกับสามีว่า "ท่านพี่... ท่านพี่บริสุทธิ์จริงๆ ! ข้าขอโทษที่สงสัยท่าน..."

หนิงเอ๋อกล่าวขอโทษจางเสี่ยวหนิงพร้อมกับน้ำตาที่ไม่เชื่อใจในตัวสามีของตนตั้งแต่แรกและรู้สึกผิดมหันต์ที่เกือบทำให้เขาต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง

ผู้เฒ่าจางปล่อยมือจากป้าฉิงอี้ และเดินเข้ามาตรวจดูถุงเงินด้วยตัวเอง เมื่อเห็นตราประทับเล็กๆ ที่เขาทำไว้บนถุงผ้าเพื่อเป็นเครื่องหมายลับ เขาก็หมดข้อสงสัยใด ๆ ทั้งสิ้น

"นางฉิงอี้! แกทำกับครอบครัวข้าได้อย่างไร! เราเป็นเพื่อนบ้านกันมานาน!" ผู้เฒ่าจางตะโกนด้วยความผิดหวังและโกรธแค้นอย่างสุดซึ้ง

สามีของป้าฉิงอี้ทรุดตัวลงกับพื้น เขารู้ว่าความพยายามทั้งหมดได้พังทลายลงแล้ว ป้าฉิงอี้ยังคงดิ้นรนและพยายามแก้ตัว

"ไม่จริง! เงินนั้น... เงินนั้นข้าพบมันอยู่ข้างถนน! ไม่ใช่ของพวกแก! ข้าแค่จะนำไปคืนให้!"

"โกหก!" จางเสี่ยวหนิงตวาด "เศษผ้าจากชุดของแกที่ติดอยู่ใต้ที่นอนข้า กับกลิ่นบุหรี่ในกระเป๋าเครื่องมือของสามีแกเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด! พวกแกวางแผนใส่ร้ายข้า เพื่อให้ข้าถูกขับออกจากตระกูลจางใช่หรือไม่?!"

เมื่อหลักฐานปรากฏชัดเจนต่อหน้าต่อตา ทั้งเรื่องถุงเงินที่ถูกซ่อน และการกระทำของสองสามีภรรยาที่พยายามขัดขวางการค้นหา สามีของป้าฉิงอี้ก็เริ่มร้องไห้และสารภาพออกมาอย่างทนไม่ได้

"ข้าขอโทษ... มันเป็นความคิดของนาง นางบอกให้ข้าเอาเงินไปซ่อน แล้วโยนความผิดให้เจ้า เพราะนางอิจฉาที่เจ้ากลับตัวเป็นคนดีแล้ว! นางกลัวว่าตระกูลแกจะรุ่งเรืองเกินหน้าตระกูลนาง!"

สามีของป้าฉิงอี้เมื่อจนมุมจึงหลุดปากและสารภาพทุกอย่างมาต่อหน้าชาวบ้านทุกคน

ป้าฉิงอี้หน้าซีดเผือดราวกับศพ เมื่อสามีเปิดเผยแผนการทั้งหมดของนางต่อหน้าทุกคน

"แกไอ้แก่ ไอ้คนไร้ประโยชน์! เจ้าทำเช่นนี้กับข้าได้เช่นไร ข้าเป็นภรรยาของเจ้านะ ฮือ..ฮื่อ ทำไมถึงหักหลังข้า!" ป้าฉิงอี้โกรธสามีอาวุโสของตัวเองจนเข้าไปตบตีเขาต่อหน้าชาวบ้านทุกคน

"โอ๊ยอีแก่! ข้าเจ็บนะ! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตีข้า อย่านะ!" ป้าฉิงอี้ระบายความโกรธลงที่สามีของตัวเองที่ทำให้นางเสียหน้าและโดนจับได้ต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน

"หยุดเถอะ! ท่านลุง ท่านป้า..."

ซุ้ยซุ้ยที่เห็นเหตุการณ์ จึงรีบเข้ามาห้ามเพื่อไม่ให้เหตุการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ เธอที่เข้าใจผิดว่าจางเสี่ยวหนิง ยังคงเป็นคนเลวเหมือนสมัยก่อน แต่เมื่อเห็นการกระทำของลุงกับป้าเธอก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากจึงหันไปกล่าวขอโทษตระกูลจาง

"พ่อเฒ่าจาง จางเสี่ยวหนิง หนิงเอ๋อ ข้ารู้ว่าลุงกับป้าของข้านั้นผิดมหันต์ จนไม่อาจให้อภัย แต่ได้โปรด อย่าจับลุงกับป้าของข้าส่งทางการเลย ให้ลุงกับป้าของข้าทำสิ่งใด ที่จะสามารถชดเชยความผิดให้กับตระกูลจางได้บ้าง" ซุ่ยซุ่ยคุกเข่าลงขอร้องแทนลุงกับป้าของตนเอง

"อย่าคุกเข่าเลยซุ้ยซุ้ย เจ้ามิใช่คนที่ทำความผิด ผู้ที่กระทำความผิดจะต้องรับผิดชอบผลของการ กระทำของตัวเอง" หนิงเอ๋อกล่าวแล้วก้มลงไปประคองร่างของซุ่ยซุ่ยให้ลุกขึ้น

"ซุ้ยซุ้ยไม่ลุก! หากตระกูลจางจะส่งท่านลุงกับท่านป้าไปที่ทางการ ซุ่ยซุ่ยขอคุกเข่าอยู่ตรงนี้ดีกว่า ซุ่ยซุ่ยจะแสดงให้เห็นว่า ซุ้ยซุ้ยสำนึกผิดและรู้สึกขอโทษแทนท่านลุงกับท่านป้าของข้า"

"เอาล่ะ เรื่องราวในครั้งนี้ข้าในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลจาง จะไม่เอาเรื่องพวกเจ้าสองผัวเมีย แต่สิ่งที่ต้องทำเป็นการไถ่โทษ จะต้องหาบน้ำมาใส่ไว้ในโอ่งบ้านข้าให้เต็มทุกใบ เป็นระยะเวลา หนึ่งเดือน และตัดฟืนจากภูเขาลงมาให้ข้าเพื่อเผาทำอาหารหนึ่งเดือน ห้ามผู้ใดช่วยเด็ดขาด" จางเสี่ยวหนิงกล่าวออกมา

"นี่! ไอ้คนไร้ค่าจางเสี่ยวหนิง แกกล้าหรือ!" ป้า ฉิงอี้ชี้ไม้ชี้มือแล้วจ้องจะด่าทอจางเสี่ยวหนิง

"ท่านก็เลือกเอาแล้วกันป้าฉิงอี้ ว่าสองผัวเมียอย่างท่านจะยอมติดคุกแล้วโดนโบยคนละห้าสิบไม้ หรือไม่ ก็อาจจะโบยสักหนึ่งร้อยไม้ เต็มที่ก็แค่กระดูกแตก! เดินไม่ได้พิการตลอดชีวิต.." จางเสี่ยวหนิงเริ่มอธิบายและบอกถึงผลที่จะตามมา

"ข้ายอม ข้ายอมแล้ว เดี๋ยวข้าจะตัดฟืนกับแบกน้ำให้พวกเจ้าตามสัญญา" สามีอาวุโสของนางฉิงอี้คุกเข่าลงต่อหน้าพ่อเฒ่าจางและยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตนถูกจับส่งทางการ

จางเสี่ยวหนิงกอดภรรยาที่กำลังร้องไห้ไว้แน่น แล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้เฒ่าจางที่กำลังยืนตัวสั่น "ท่านพ่อ ท่านเห็นแล้วใช่ไหม? ข้าไม่ได้กลับไปเป็นไอ้ขี้เมาคนเดิมแล้ว"

ผู้เฒ่าจางเดินเข้ามาหาลูกชาย เขาวางมือลงบนไหล่ของจางเสี่ยวหนิงด้วยความอ่อนโยนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

"เสี่ยวหนิง... ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษจริง ๆ ที่ไม่เชื่อเจ้า เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เจ้าคือความภาคภูมิใจของข้า" ผู้เฒ่าจางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดและความโล่งใจไหลอาบแก้ม

ในคืนนั้น จางเสี่ยวหนิงตัดสินใจที่จะไม่นำเรื่องไปถึงทางการเพื่อรักษาสันติสุขของหมู่บ้าน แต่บังคับให้ป้าฉิงอี้และสามีสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับตระกูลจางอีก และสั่งให้พวกเขาขอโทษต่อหน้าทุกคนในหมู่บ้านในวันรุ่งขึ้น

เมื่อกลับถึงบ้าน หนิงเอ๋อทำแผลให้สามีอย่างเงียบ ๆ ความรักและความเชื่อใจที่เคยแตกสลายได้กลับมาเติมเต็มในดวงตาของเธอแล้ว

"ท่านพี่..." หนิงเอ๋อจับมือของจางเสี่ยวหนิงไว้ "ขอบคุณที่ท่านสู้เพื่อความยุติธรรม ข้าเชื่อท่านอย่างสุดหัวใจแล้วเจ้าค่ะ"

จางเสี่ยวหนิงกุมมือภรรยาตอบ เขาไม่ต้องใช้พลังระบบใด ๆ เพื่อรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างครอบครัวใหม่ที่แข็งแกร่งและมีความสุข

"หนิงเอ๋อ... ต่อไปนี้ ข้าจะใช้ชีวิตนี้เพื่อพวกเจ้าและลูก ๆ ข้าจะไม่อ่อนแออีกแล้ว ข้าสัญญา"

เสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงได้ให้คำมั่นสัญญา กับภรรยาเจ้าของร่าง เขาตั้งใจจะดูแลหนิงเอ๋อให้ดี และพัฒนาความร่ำรวยของตระกูลจาง เมื่อฟ้าส่งให้เขากลับมาเกิดอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา.....