ยอมจำนนด้วยหลักฐาน

หนิงเอ๋อค่อย ๆ นำเงินออกมา และพลิกกลับด้านตะเข็บถุงเงิน ผลปรากฏว่ามีผ้าสีแดงเย็บติดอยู่ด้านใน อย่างที่นางได้กล่าวเอาไว้จริง ๆ

ชาวบ้านทุกคนที่เห็นต่างพากันด่าทอป้าฉิงอี้อย่างไม่ขาดสาย

"เจ้านี่มันยิ่งกว่าขโมย ทั้งขโมยไข่ของข้า ยังจะขโมยเงินของตระกูลจางและใส่ร้ายลูกชายเขาได้ลงคอ ชั่วช้าทั้งผัวทั้งเมีย!" ป้าว่านชิงตะโกนด่า

หนิงเอ๋อทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความตื้นตันใจและโล่งอก นางรีบคลานไปหาจางเสี่ยวหนิงและกอดขาเขาไว้แน่น

"ใช่ ๆ ชั่วช้าจริง ๆ ชั่วช้าที่สุด" ชาวบ้านพากันกล่าวประณามและด่าทอต่อจากป้าว่านชิง

"ข้าไม่ได้ทำ!”

สองผัวเมียคู่นั้นใส่ร้ายข้ากับท่านพี่ต่างหาก พวกเจ้าไปเชื่อเจ้าคนไร้ประโยชน์อย่างจางเสี่ยวหนิงได้เช่นไร เมื่อก่อนมันเป็นเช่นไรพวกเจ้าลืมแล้วหรือ!" ป้าฉิงอี้ยังคงกล่าวคำถากถางและไม่ยอมรับความผิดของตนเอง

"หุบปากไปเลยป้าฉิงอี้! คนอย่างท่านนี่มันชั่วช้าเกินไปแล้ว" หนิงเอ๋อตวาดใส่นางฉิงอี้ที่ใส่ร้ายสามีของตนและยังขโมยเงินของที่บ้านไป นางรู้สึกผิดจึงหันไปพูดกับสามีว่า

"ท่านพี่... ท่านพี่บริสุทธิ์จริง ๆ! ข้าขอโทษที่สงสัยท่าน..."

หนิงเอ๋อกล่าวขอโทษจางเสี่ยวหนิงพร้อมน้ำตา นางเสียใจที่ไม่ได้เชื่อใจสามีตั้งแต่แรก และรู้สึกผิดมหันต์ที่เกือบทำให้เขาต้องเสียชื่อเสียง

ผู้เฒ่าจางปล่อยมือจากป้าฉิงอี้และเดินเข้ามาตรวจดูถุงเงินด้วยตัวเอง เมื่อเห็นตราประทับเล็ก ๆ ที่เขาทำไว้บนถุงผ้าเพื่อเป็นเครื่องหมายลับ เขาก็หมดข้อสงสัยใด ๆ ทั้งสิ้น

"นางฉิงอี้! แกทำกับครอบครัวข้าได้อย่างไร! เราเป็นเพื่อนบ้านกันมานาน!" ผู้เฒ่าจางตะโกนด้วยความผิดหวังและโกรธแค้นอย่างสุดซึ้ง

สามีของป้าฉิงอี้ทรุดตัวลงกับพื้น เขารู้ว่าความพยายามทั้งหมดได้พังทลายลงแล้ว ส่วนป้าฉิงอี้ยังคงดิ้นรนและพยายามแก้ตัว

"ไม่จริง! เงินนั้น... เงินนั้นข้าพบมันอยู่ข้างถนน! ไม่ใช่ของพวกแก! ข้าแค่จะนำไปคืนให้เท่านั้น!

"โกหก!" จางเสี่ยวหนิงตวาด "เศษผ้าจากชุดของแกที่ติดอยู่ใต้ที่นอนข้า กับกลิ่นยาฉุนในกระเป๋าเครื่องมือของสามีแกเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด! พวกแกวางแผนใส่ร้ายข้าเพื่อให้ข้าถูกขับออกจากตระกูลจางใช่หรือไม่?!"

เมื่อหลักฐานปรากฏชัดเจนต่อหน้าต่อตา ทั้งเรื่องถุงเงินที่ถูกซ่อนและการกระทำของสองสามีภรรยาที่พยายามขัดขวางการค้นหา สามีของป้าฉิงอี้ก็เริ่มร้องไห้และสารภาพออกมาอย่างทนไม่ได้

"ข้าขอโทษ... มันเป็นความคิดของนาง นางบอกให้ข้าเอาเงินไปซ่อนแล้วโยนความผิดให้เจ้า เพราะนางอิจฉาที่เจ้ากลับตัวเป็นคนดีแล้ว! นางกลัวว่าตระกูลแกจะรุ่งเรืองเกินหน้าตระกูลนาง!"

สามีของป้าฉิงอี้เมื่อจนมุมจึงหลุดปากสารภาพทุกอย่างต่อหน้าชาวบ้านทุกคน ป้าฉิงอี้หน้าซีดเผือดราวกับศพเมื่อสามีเปิดเผยแผนการทั้งหมดของนาง

"แก! ไอ้แก่ไอ้คนไร้ประโยชน์! เจ้าทำเช่นนี้กับข้าได้เช่นไร ข้าเป็นภรรยาของเจ้านะ ฮือ... ทำไมถึงหักหลังข้า!" ป้าฉิงอี้โกรธสามีของตนจนเข้าไปตบตีเขาต่อหน้าชาวบ้านทุกคน

"โอ๊ยอีแก่! ข้าเจ็บนะ! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตีข้า หยุดนะ!" ป้าฉิงอี้ระบายความโกรธลงที่สามีของตนเองที่ทำให้นางเสียหน้าและโดนจับได้ต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน

"หยุดเถอะค่ะ! ท่านลุง ท่านป้า..." ซุ่ยซุ่ยที่เห็นเหตุการณ์จึงรีบเข้ามาห้ามเพื่อไม่ให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ เธอที่เคยเข้าใจผิดว่าจางเสี่ยวหนิงยังคงเป็นคนเลวเหมือนแต่ก่อน แต่เมื่อเห็นการกระทำของลุงกับป้า เธอก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากจึงหันไปกล่าวขอโทษตระกูลจาง

"พ่อเฒ่าจาง จางเสี่ยวหนิง หนิงเอ๋อ ข้ารู้ว่าลุงกับป้าของข้านั้นผิดมหันต์จนไม่อาจให้อภัย แต่ได้โปรดอย่าจับลุงกับป้าของข้าส่งทางการเลย ให้ลุงกับป้าของข้าทำสิ่งใดเพื่อชดเชยความผิดให้กับตระกูลจางก็ได้" ซุ่ยซุ่ยคุกเข่าลงขอร้องแทนลุงกับป้าของตนเอง

"อย่าคุกเข่าเลยซุ่ยซุ่ย เจ้าไม่ใช่คนที่ทำความผิด ผู้ที่กระทำผิดจะต้องรับผิดชอบผลของการกระทำของตัวเอง" หนิงเอ๋อกล่าวแล้วก้มลงไปประคองร่างของซุ่ยซุ่ยให้ลุกขึ้น

"ซุ่ยซุ่ยไม่ลุก! หากตระกูลจางจะส่งท่านลุงกับท่านป้าไปทางการ ซุ่ยซุ่ยขอคุกเข่าอยู่ตรงนี้ดีกว่า ซุ่ยซุ่ยจะแสดงให้เห็นว่าซุ่ยซุ่ยสำนึกผิดและขอโทษแทนท่านลุงกับท่านป้าของข้าจริง ๆ"

"เอาล่ะ เรื่องราวในครั้งนี้ข้าในฐานะ ลูกชายคนโตของตระกูลจางจะไม่เอาเรื่องพวกเจ้าสองผัวเมีย แต่สิ่งที่ต้องทำเป็นการไถ่โทษคือ...”

“พวกเจ้าต้องหาบน้ำมาใส่โอ่งบ้านข้าให้เต็มทุกใบเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน และต้องไปตัดฟืนจากภูเขามาให้ข้าเพื่อใช้ทำอาหารอีกหนึ่งเดือน ห้ามผู้ใดช่วยโดยเด็ดขาด" จางเสี่ยวหนิงประกาศออกมา

"นี่! ไอ้คนไร้ค่าจางเสี่ยวหนิง แกกล้าหรือ!" ป้าฉิงอี้ชี้ไม้ชี้มือเตรียมจะด่าทอจางเสี่ยวหนิงอีกครั้ง

"ท่านก็เลือกเอาแล้วกันป้าฉิงอี้ ว่าสองผัวเมียอย่างท่านจะยอมติดคุกแล้วโดนโบยคนละห้าสิบไม้ หรืออาจจะถึงหนึ่งร้อยไม้ เต็มที่ก็แค่กระดูกแตก เดินไม่ได้ กลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต" จางเสี่ยวหนิงเริ่มอธิบายผลที่จะตามมา

"ข้ายอม! ข้ายอมแล้ว เดี๋ยวข้าจะตัดฟืนกับหาบน้ำให้พวกเจ้าตามสัญญา" สามีของนางฉิงอี้คุกเข่าลงต่อหน้าพ่อเฒ่าจางและยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตนถูกจับส่งทางการ

จางเสี่ยวหนิงกอดภรรยาที่กำลังร้องไห้ไว้แน่น แล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้เฒ่าจางที่กำลังยืนตัวสั่น "ท่านพ่อ ท่านเห็นแล้วใช่ไหม? ข้าไม่ได้กลับไปเป็นไอ้ขี้เมาคนเดิมแล้ว"

ผู้เฒ่าจางเดินเข้ามาหาลูกชาย เขาวางมือลงบนไหล่ของจางเสี่ยวหนิงด้วยความอ่อนโยนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

"เสี่ยวหนิง... พ่อขอโทษ... พ่อขอโทษจริง ๆ ที่ไม่เชื่อเจ้า เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เจ้าคือความภาคภูมิใจของพ่อ" ผู้เฒ่าจางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดและความโล่งใจไหลอาบแก้ม

ในคืนนั้น จางเสี่ยวหนิงตัดสินใจไม่นำเรื่องไปถึงทางการเพื่อรักษาสันติสุขของหมู่บ้าน แต่บังคับให้ป้าฉิงอี้และสามีสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับตระกูลจางอีก และสั่งให้พวกเขาขอโทษต่อหน้าทุกคนในหมู่บ้านในวันรุ่งขึ้น

เมื่อกลับถึงบ้าน หนิงเอ๋อทำแผลให้สามีอย่างเงียบ ๆ ความรักและความเชื่อใจที่เคยแตกสลายได้กลับมาเติมเต็มในดวงตาของเธอแล้ว

"ท่านพี่..." หนิงเอ๋อจับมือของจางเสี่ยวหนิงไว้ "ขอบคุณที่ท่านสู้เพื่อความยุติธรรม ข้าเชื่อท่านอย่างสุดหัวใจแล้วเจ้าค่ะ"

จางเสี่ยวหนิงกุมมือภรรยาตอบ เขาไม่ต้องใช้พลังระบบใด ๆ ก็รู้ได้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างครอบครัวใหม่ที่แข็งแกร่งและมีความสุข

"หนิงเอ๋อ... ต่อไปนี้ข้าจะใช้ชีวิตนี้เพื่อพวกเจ้าและลูก ๆ ข้าจะไม่อ่อนแออีกแล้ว ข้าสัญญา"

เสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงให้คำมั่นสัญญากับภรรยาของเจ้าของร่าง เขาตั้งใจจะดูแลหนิงเอ๋อให้ดีและสร้างความรุ่งเรืองให้แก่ตระกูลจาง เมื่อฟ้าส่งให้เขากลับมาเกิดอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาเป็นอันขาด...