ภารกิจปลดหนี้สาม

"ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง วันนี้เจ้าอยู่บ้านกับท่านพ่อและดูแลลูกให้ดี ข้าจะกลับมาพร้อมกับเงินที่จะไปไถ่ที่ดินและใช้หนี้เถ้าแก่หวัง" จางเสี่ยวหนิงหันมาพูดกับภรรยาเจ้าของร่าง

"ท่านพี่ ท่านจะทำอะไรได้! บ้านของเราแม้แต่ข้าวจะกรอกหม้อก็ไม่มี บางบ้านไม่มีอาหารประทังชีวิต บางบ้านลูกน้อยต้องอดตาย พากันตายยกครอบครัวเพราะไม่มีอาหาร ข้ากลัวเหลือเกินว่าฤดูหนาวที่จะมาถึงนี้พวกเรา" หนิงเอ๋อไม่กล้าพูดต่อ

"เจ้าไม่ต้องพูดต่อแล้ว ข้าเข้าใจทุกอย่าง ขอให้เจ้าเชื่อใจข้า ข้าจะทำให้พวกเราทุกคนสุขสบายและร่ำรวย ฤดูหนาวที่จะมาถึงพวกเราจะมีอาหารเพียงพอตลอดสามเดือน ข้าให้สัญญา แต่เจ้าช่วยพาพี่ไปดูที่บ้านเราที่ติดจำนองเถ้าแก่หวังได้หรือไม่" จางเสี่ยวหนิงพูดจบก็เดินออกจากบ้านไป

"ท่านพี่จำอะไรไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ? ว่าที่บ้านของเราอยู่ตรงไหน" หนิงเอ๋อรู้สึกแปลกใจกับการกระทำของสามี

"ความจำบางส่วนของข้า ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์โดนพวกอันธพาล โยนลงหน้าผาหลังหมู่บ้าน ก็หายไปบางส่วน" สิ่งที่เสี่ยวอ้าวไม่เคยบอกกับภรรยาเจ้าของร่างจางเสี่ยวหนิงเลยเขาก็เปิดเผยมาเล็กน้อย

"หมายความว่าเช่นใดเจ้าคะ โยนลงหน้าผาท้ายหมู่บ้าน ท่านพี่หมายความเช่นไร" หนิงเอ๋อตกใจจึงรีบวิ่งเข้ามาดู

"วันที่เจ้าเห็นข้า ตัวเต็มไปด้วยบาดแผล และร่องรอยการถูกทำร้าย เลือดสีแดงเต็มตัวในวันนั้นข้าโดนอันธพาล ลูกน้องของเถ้าแก่หวัง รุมทำร้ายจนปางตายในคืนวันฝนพรำ และยังไม่พอใจ พวกนั้นยังโยนร่างของข้า ทิ้งลงไปที่หน้าผาหลังหมู่บ้าน หวังให้ฝูงหมาป่าแทะกินข้าทั้งเป็น"เสียวอ้าวที่อยู่ในร่างของจานเสี่ยวหนิงบอกกับหนิงเอ๋อภรรยาของเจ้าของร่างนี้

"โถ่ท่านพี่.. สวรรค์ยังมีตาให้ท่านพี่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งน้องไม่ดีเอง ที่ดูแลบ้านหลังนี้ดีไม่พอ"หนิงเอ๋อพร่ำโทษตนเองและร้องไห้ด้วยความเสียใจ

"เจ้าอย่าโทษตนเองเลย หนิงเอ๋อ ตอนนี้สวรรค์เมตตาให้ข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง ข้าจะใช้โอกาสครั้งที่สองนี้ กลับมาทำให้ชีวิตของเราทุกคนในครอบครัว มีความสุขและเจริญรุ่งเรือง" เสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงเข้าไปกอดภรรยาของเจ้าของร่างเอาไว้ด้วยความอ่อนโยน

เจ้าค่ะท่านพี่ เพราะฉะนั้นเราไปดูที่ดินของตระกูลจางกันเถิดเจ้าค่ะ หนิงเอ๋อเดินนำหน้าจางเสี่ยวหนิงจูงมือสามีของนางไปที่ประตูด้านหลังบ้าน

เสียวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงมองทอดออกไปในพื้นที่กว้างใหญ่ "

(ที่นี่คือ..."สภาพที่เห็นเป็นดินที่แห้งแล้งเพราะปลูกอะไรก็คงจะไม่โต เพราะขาดน้ำและปุ๋ยที่จะมาปรับสภาพให้ดีขึ้น)

แต่เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง (ต้นไผ่รำสีเหลืองทองอร่าม แตกต่างจากไผ่เขียวทั่วไป ไม้ไผ่เหลืองทอง ที่มีความแข็งแกร่งและทนทานกว่าไม้ไผ่ทั่วไปถึงสามเท่า!

และมีตลาดในเมืองใหญ่ที่ต้องการนำไปทำเครื่องเรือนชั้นดี นี่คือ ต้นแบบ ที่ข้าเพิ่งค้นพบและนำมาปลูกไว้ที่ดินของตระกูลข้า!")

เสียวอ้าวคิดอยู่ในใจและเขาดีใจมากจนยิ้มแก้มปริต้นไผ่เหลืองถูกปลูกเรียงรายเหมือนรั้วกั้นไม่ให้คนไทยนอกเข้ามาในพื้นที่ทำมาหากิน

หนิงเอ๋อหันมาบอกสาทมี "ที่นี่คือพื้นดินยี่สิบไร่ของตระกูลจางที่แห้งแล้งจนแตกระแหงใคร ๆ ก็บอกว่า เป็นที่ตกอับทำอะไรก็ไม่เจริญงอกงาม นอกจากต้นไผ่สีเหลืองที่ท่านพี่เห็น ท่านพ่อปลูกมานาน ไม่มีชาวบ้านคนไหนอยากได้ไผ่สีเหลืองเลยเจ้าค่ะ มีเพียงตระกูลจาง ตระกูลเดียวที่ปลูกไผ่เหลืองเป็นร้อย ๆ ต้นเช่นนี้"

แม่บ้านของเราจะมีแหล่งน้ำตกจากภูเขาในพื้นที่โฉนดบ้านแต่ก็ห่างไกลจากทางเพาะปลูกเกือบห้าร้อยเมตรเจ้าค่ะ

"ไม่เป็นไรพี่จะจัดการทุกอย่างเองเจ้าเล่าให้ข้าฟังต่อหน่อยซิว่าเราจะทำอย่างไรต่อ"จางเสี่ยวหนิงหันมาถามภรรยาสาว

"ข้ากับท่านพ่อไม่มีวัวสำหรับไถดิน ท่านพ่อก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงส่วนตัวข้าก็โง่เขลาเบาปัญญาที่จะจัดการกับพื้นที่ตรงนี้ได้เจ้าค่ะท่านพี่" หนิงเอ๋อรู้สึกเศร้าใจทุกครั้งที่มองไปยังพื้นที่แห้งแล้งว่างเปล่าปลูกอะไรก็ไม่เจริญงอกงาม

ป้าว่านชิงที่เดินตามมาเห็นแล้วก็เศร้าใจตามไปด้วย "เจ้าทั้งสองอย่าคิดมาก เจ้ายังโชคดีที่ยังมีที่ดินทำกินหากเป็นชาวบ้านคนอื่นก็แทบจะไม่มีแม้แต่ชีวิตที่จะหาอาหารกินแล้วยามนี้ ตัวข้าเองก็ยังไม่ได้กินอะไรนอกจากซุปผักป่าเป็นเวลามาเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว"

จางเสี่ยวหนิงที่ได้ฟังความทุกข์ยากของป้าว่านชิงแม้ว่าเมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมจะเคยขโมยไข่หรืออาหารของปลาวาฬชิงมานางกลับไม่เคยถือโทษโกรธจางเสี่ยวหนิงเลยสักครั้งเพราะถูกชักใยบงการจากป้าฉิงอี้จอมชั่วร้ายคนนั้น

(เสี่ยวอ้าวคิดในใจว่าจะต้องแบ่งอาหารให้กับป้าว่านชิงเป็นลำดับถัดไปเพื่อให้นางได้มีชีวิตและมาช่วยงานปลูกผักในพื้นที่ของตระกูลจาง)

"หนิงเอ๋อ ถ้ารบกวนเจ้านำปลาสองตัวแครอทหัวผักกาดอย่างละหนึ่งหัวให้กับป้าว่านชิงได้ไปประกอบอาหารกินในมื้อนี้ด้วย"จางเสี่ยวหนิงหันมาบอกับหนิงเอ๋อ

"ได้เจ้าค่ะท่านพี่น้องจะจัดการให้เดี๋ยวนี้" หนิงเอ๋อพูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัวทิ้งให้จามเสี่ยวหนิงยืนดูพื้นที่อยู่กับป้าว่านชิง

"หนิงเอ๋อไม่ต้อง จางเสี่ยวหนิง เจ้าไม่ต้องให้อะไรกับข้าหรอก ครอบครัวของเจ้ามีอีกหลายปากท้องที่ต้องดูแล ข้าเป็นเพียงหญิงหม้ายแก่ชราที่ไม่เหลือลูกหลานแล้วจะตายไปก็ไม่เป็นอะไร" ป้าว่านชิงกล่าวกับหนิงเอ๋อและจางเสี่ยวหนิงด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย

"งั้นที่บ้านของป้าว่านชิง ที่เก่าและทรุดโทรมก็ไม่เหลือใครให้เป็นห่วงแล้วใช่ไหม" จางเสี่ยวหนิงหันมาถามป้าว่านชิง

"ไม่มีแล้ว เหลือเพียงตัวข้าที่แก่ชรา พร้อมจะตายไปทุกเมื่อโดยที่ไม่มีใครเห็นศพ แม้แต่ลูกหลานที่จะฝังข้าในสุสานก็ยังไม่มี" ป้าว่านชิงหันมากล่าวกับจางเสี่ยวหนิง

"งั้นข้าขอเป็นลูกบุญธรรมของป้าว่านชิงได้หรือไม่ ป้าย้ายมาอยู่กับข้าและหนิงเอ๋อได้ไหม" จางเสี่ยวหนิงรู้สึกสงสารหญิงชราจับใจ

"เจ้าพูดอะไรของเจ้า เจ้าอยากจะหาภาระมาเพิ่มในชีวิตของเจ้าเช่นนั้นหรือ" ป้าว่านชิงกล่าวทั้งน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

"ท่านป้าอย่าคิดมาก หากป้าว่านชิงรับข้าเป็นลูกบุญธรรม ท่านก็ทิ้งบ้านหลังเก่าหลังนั้นแล้วมาอยู่ที่นี่กับข้าเถิด บ้านหลังนี้ไม่ได้คับแคบถึงแม้จะยากจนแต่บ้านหลังนี้ก็เป็นมรดกตกทอดของตระกูลจางที่สร้างมาลายชั่วอายุคน" จางเสี่ยวหนิงหันมาพูดกับป้าว่านชิง

หนิงเอ๋อที่จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยเดินออกมาจากครัวได้ยินทุกคำพูดของสามี นางไม่เคยคิดเลยว่าสามีของนาง นอกจากจะเปลี่ยนการกระทำยังกลายเป็นคนจิตใจดีโอบอ้อมอารีเช่นนี้นานถึงกับน้ำตาซึม

"ข้าเตรียมข้าวของที่ท่านพี่ให้เตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ เอ๋อแกล้งตะโกนดังออกมาจากครัวเพื่อให้คนทั้งสองหยุดการพูดคุยกัน

"ท่านป้าลองไปคิดข้อเสนอของ ข้าดูก่อนหากท่านตกลง ข้าจะให้หนิงเอ๋อไปรับท่านจากที่บ้านในวันพรุ่งนี้"จ้างเสี่ยวหนิงรับของจากมือของภรรยาและยื่นให้กับป้าว่านชิง

"ขอบใจเจ้าทั้งสองมาก เจ้าทั้งสองช่างดีกับข้าวเหลือเกิน" ป้าว่านชิงที่เห็นการกระทำของจางเสี่ยวหนิงก็รู้สึกชื่นชม ที่พยายามจะกลับตัว

แต่หนี้สินตั้ง หนึ่งร้อยยี่สิบชั่ง จะหาเงินที่ไหนไปจ่ายเถ้าแก่หวังหน้าเลือดเช่นนั้น ยิ่งฟังก็ดูไม่มีความหวังเอาเสียเลย นางจึงเข้าไปปลอบหนิงเอ๋อ

"หนิงเอ๋อ ข้าเข้าใจว่าจางเสี่ยวหนิงพยายามทำเพื่อครอบครัวของตระกูลจาง แต่หนี้สินที่เจ้าพูดมานั้นมันช่างมากมายเหลือเกิน ฤดูที่อดอยากเช่นนี้ หัวเผือกหัวมันเน่าอย่างที่ตระกูลอี้เอามาแจกชาวบ้านยังแย่งกันราวกับทองคำที่มีค่า"ป้าว่านชิงกล่าวด้วยความเวทนา.....