ภารกิจปลดหนี้สาม

"ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง วันนี้เจ้าอยู่บ้านกับท่านพ่อและดูแลลูกให้ดี ข้าจะกลับมาพร้อมกับเงินที่จะไปไถ่ที่ดินและใช้หนี้เถ้าแก่หวัง" จางเสี่ยวหนิงหันมาพูดกับภรรยา

"ท่านพี่ ท่านจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร! บ้านของเราแม้แต่ข้าวจะกรอกหม้อก็ยังไม่มี บางบ้านไม่มีอาหารประทังชีวิต บางบ้านลูกน้อยต้องอดตาย พากันตายยกครอบครัวเพราะไม่มีอาหาร ข้ากลัวเหลือเกินว่าฤดูหนาวที่จะมาถึงนี้พวกเรา..." หนิงเอ๋อไม่กล้าพูดต่อ

"เจ้าไม่ต้องพูดต่อแล้ว ข้าเข้าใจทุกอย่าง ขอให้เจ้าเชื่อใจข้า ข้าจะทำให้พวกเราทุกคนสุขสบายและร่ำรวย ฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง พวกเราจะมีอาหารเพียงพอตลอดสามเดือน ข้าขอสัญญา แต่เจ้าช่วยพาพี่ไปดูที่ดินบ้านเราที่ติดจำนองเถ้าแก่หวังไว้หน่อยได้หรือไม่" จางเสี่ยวหนิงพูดจบก็เดินนำออกจากบ้านไป

"ท่านพี่จำไม่ได้เลยหรือเจ้าคะว่าที่ดินบ้านเราอยู่ตรงไหน?" หนิงเอ๋อรู้สึกแปลกใจกับการกระทำของสามี

"ความจำบางส่วนของข้า ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์โดนพวกอันธพาลโยนลงหน้าผาหลังหมู่บ้าน มันก็เลือนหายไปบ้าง" สิ่งที่เสี่ยวอ้าวไม่เคยบอกภรรยาของจางเสี่ยวหนิงเลย เขาก็ยอมเปิดเผยออกมาเล็กน้อย

"หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ? โยนลงหน้าผาท้ายหมู่บ้าน ท่านพี่หมายความว่าอย่างไร!" หนิงเอ๋อตกใจจนรีบวิ่งเข้ามาดูสามีใกล้ ๆ

"วันที่เจ้าเห็นข้าตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและร่องรอยการถูกทำร้าย เลือดสีแดงฉานเต็มตัว ในวันนั้นข้าโดนพวกอันธพาลลูกน้องของเถ้าแก่หวังรุมทำร้ายจนปางตายในคืนวันฝนพรำ

 มิหนำซ้ำพวกนั้นยังโยนร่างของข้าทิ้งลงไปที่หน้าผาหลังหมู่บ้าน หวังจะให้ฝูงหมาป่าแทะกินข้าทั้งเป็น" เสี่ยวอ้าวในร่างจางเสี่ยวหนิงบอกความจริงกับหนิงเอ๋อ

"โถ่ท่านพี่... สวรรค์ยังมีตาให้ท่านพี่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง น้องไม่ดีเองที่ดูแลบ้านหลังนี้ได้ไม่ดีพอ" หนิงเอ๋อพร่ำโทษตนเองและร้องไห้ด้วยความเสียใจ

"เจ้าอย่าโทษตนเองเลยหนิงเอ๋อ ตอนนี้สวรรค์เมตตาให้ข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง ข้าจะใช้โอกาสครั้งที่สองนี้กลับมาทำให้ชีวิตของทุกคนในครอบครัวมีความสุขและเจริญรุ่งเรือง" เสี่ยวอ้าวในร่างจางเสี่ยวหนิงเข้าไปกอดภรรยาไว้อย่างอ่อนโยน

"เจ้าค่ะท่านพี่ ถ้าเช่นนั้นเราไปดูที่ดินของตระกูลจางกันเถิดเจ้าค่ะ" หนิงเอ๋อเดินนำหน้าจางเสี่ยวหนิง จูงมือสามีของนางไปที่ประตูด้านหลังบ้าน

เสี่ยวอ้าวในร่างจางเสี่ยวหนิงมองทอดออกไปในพื้นที่กว้างใหญ่

('ที่นี่คือ...' สภาพที่เขาเห็นคือดินที่แห้งแล้ง เพาะปลูกอะไรก็คงไม่โต เพราะขาดน้ำและปุ๋ยที่จะมาปรับสภาพดินให้ดีขึ้น)

ทว่าเขากลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ('ต้นไผ่ลำสีเหลืองทองอร่าม แตกต่างจากไผ่เขียวทั่วไป! นี่มันไม้ไผ่เหลืองทองที่มีความแข็งแกร่งและทนทานกว่าไม้ไผ่ทั่วไปถึงสามเท่า และในเมืองใหญ่ก็มีตลาดที่ต้องการนำไปทำเครื่องเรือนชั้นดี นี่คือขุมทรัพย์ที่ข้าเพิ่งค้นพบและมันถูกปลูกไว้ในที่ดินของตระกูลข้า!')

เสี่ยวอ้าวคิดในใจและดีใจมากจนยิ้มแก้มปริ ต้นไผ่เหลืองถูกปลูกเรียงรายเหมือนรั้วกั้นไม่ให้คนภายนอกเข้ามาในพื้นที่ทำมาหากิน

หนิงเอ๋อหันมาบอกสามี "ที่นี่คือผืนดินยี่สิบไร่ของตระกูลจางที่แห้งแล้งจนแตกระแหง ใคร ๆ ก็บอกว่าเป็นที่ตกอับ ทำอะไรก็ไม่เจริญงอกงาม นอกจากต้นไผ่สีเหลืองที่ท่านพี่เห็น ท่านพ่อปลูกมานานแล้ว ไม่มีชาวบ้านคนไหนอยากได้ไผ่สีเหลืองเลยเจ้าค่ะ มีเพียงตระกูลจางตระกูลเดียวที่ปลูกไผ่เหลืองเป็นร้อย ๆ ต้นเช่นนี้"

"แหล่งน้ำของเราจะมีก็น้ำตกจากภูเขาในพื้นที่โฉนดบ้าน แต่มันก็ห่างไกลจากที่เพาะปลูกเกือบห้าร้อยเมตรเลยเจ้าค่ะ"

"ไม่เป็นไร พี่จะจัดการทุกอย่างเอง เจ้าเล่าให้ข้าฟังต่อหน่อยซิว่าเราควรทำอย่างไรต่อ" จางเสี่ยวหนิงหันมาถามภรรยาสาว

"ข้ากับท่านพ่อไม่มีวัวสำหรับไถดิน ท่านพ่อเองก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ส่วนตัวข้าก็โง่เขลาเบาปัญญาเกินกว่าจะจัดการกับพื้นที่ตรงนี้ได้เจ้าค่ะท่านพี่" หนิงเอ๋อรู้สึกเศร้าใจทุกครั้งที่มองไปยังพื้นที่แห้งแล้งว่างเปล่าที่ปลูกอะไรก็ไม่เจริญงอกงาม

ป้าว่านชิงที่เดินตามมาเห็นเข้าก็เศร้าใจตามไปด้วย "เจ้าทั้งสองอย่าคิดมากเลย เจ้ายังโชคดีที่ยังมีที่ดินทำกิน หากเป็นชาวบ้านคนอื่นก็แทบจะไม่มีแม้แต่ชีวิตที่จะหาอาหารกินแล้วในยามนี้ ตัวข้าเองก็ยังไม่ได้กินอะไรนอกจากซุปผักป่ามาเกือบอาทิตย์แล้ว"

จางเสี่ยวหนิงได้ฟังความทุกข์ยากของป้าว่านชิง แม้ว่าเมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมจะเคยขโมยไข่หรืออาหารของป้าว่านชิงมา แต่นางกลับไม่เคยถือโทษโกรธจางเสี่ยวหนิงเลยสักครั้ง เพราะรู้ว่าเขาถูกชักใยบงการจากป้าฉิงอี้จอมชั่วร้ายคนนั้น

(เสี่ยวอ้าวคิดในใจว่า จะต้องแบ่งอาหารให้ป้าว่านชิงเป็นลำดับแรก เพื่อให้นางได้มีชีวิตอยู่และมาช่วยงานปลูกผักในพื้นที่ของตระกูลจาง)

"หนิงเอ๋อ รบกวนเจ้านำปลาสองตัว แครอทและหัวผักกาดอย่างละหนึ่งหัว มอบให้ป้าว่านชิงเอาไปประกอบอาหารในมื้อนี้ด้วยนะ" จางเสี่ยวหนิงหันมาบอกภรรยา

"ได้เจ้าค่ะท่านพี่ น้องจะจัดการให้เดี๋ยวนี้" หนิงเอ๋อพูดจบก็เดินหายเข้าไปในครัว ทิ้งให้จางเสี่ยวหนิงยืนดูพื้นที่อยู่กับป้าว่านชิง

"หนิงเอ๋อไม่ต้อง! จางเสี่ยวหนิง เจ้าไม่ต้องให้อะไรข้าหรอก ครอบครัวเจ้ายังมีอีกหลายปากท้องที่ต้องดูแล ข้าเป็นเพียงหญิงหม้ายแก่ชราที่ไม่เหลือลูกหลานแล้ว จะตายไปก็ไม่เป็นไร" ป้าว่านชิงกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

"งั้นที่บ้านของป้าว่านชิงที่เก่าและทรุดโทรม ก็ไม่มีใครให้ต้องเป็นห่วงแล้วใช่ไหมครับ" จางเสี่ยวหนิงถาม

"ไม่มีแล้ว เหลือเพียงตัวข้าที่แก่ชรา พร้อมจะตายไปทุกเมื่อโดยไม่มีใครเห็นศพ แม้แต่ลูกหลานที่จะฝังข้าในสุสานก็ยังไม่มีเลย" ป้าว่านชิงกล่าว

"งั้นข้าขอเป็นลูกบุญธรรมของป้าว่านชิงได้หรือไม่ ป้าย้ายมาอยู่กับข้าและหนิงเอ๋อเถิดนะ" จางเสี่ยวหนิงรู้สึกสงสารหญิงชราจับใจ

"เจ้าพูดอะไรของเจ้า เจ้าอยากจะหาภาระมาเพิ่มในชีวิตอย่างนั้นหรือ?" ป้าว่านชิงกล่าวทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

"ท่านป้าอย่าคิดมากเลย หากป้าว่านชิงรับข้าเป็นลูกบุญธรรม ท่านก็ทิ้งบ้านหลังเก่าหลังนั้น แล้วมาอยู่ที่นี่กับข้าเถิด บ้านหลังนี้ไม่ได้คับแคบ ถึงแม้จะยากจนแต่บ้านหลังนี้ก็เป็นมรดกตกทอดของตระกูลจางที่สร้างมาหลายชั่วอายุคน" จางเสี่ยวหนิงพูดกับป้าว่านชิง

หนิงเอ๋อที่จัดเตรียมของเรียบร้อยเดินออกมาจากครัวพอดี นางได้ยินทุกคำพูดของสามี และไม่เคยคิดเลยว่าสามีนางนอกจากจะเปลี่ยนการกระทำแล้ว ยังกลายเป็นคนจิตใจดีโอบอ้อมอารีเช่นนี้ นางถึงกับน้ำตาซึม

"ข้าเตรียมข้าวของที่ท่านพี่สั่งเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ!" หนิงเอ๋อแกล้งตะโกนเสียงดังออกมาจากครัวเพื่อให้คนทั้งสองหยุดคุยเรื่องเครียด

"ท่านป้าลองไปคิดข้อเสนอของข้าดูก่อน หากท่านตกลง ข้าจะให้หนิงเอ๋อไปรับท่านที่บ้านในวันพรุ่งนี้" จางเสี่ยวหนิงรับของจากมือภรรยาและยื่นให้ป้าว่านชิง

"ขอบใจเจ้าทั้งสองมาก เจ้าทั้งสองช่างดีกับข้าเหลือเกิน" ป้าว่านชิงมองการกระทำของจางเสี่ยวหนิงด้วยความชื่นชมที่เขาพยายามกลับตัว

แต่หนี้สินตั้งหนึ่งร้อยยี่สิบชั่ง จะหาเงินที่ไหนไปจ่ายเถ้าแก่หวังหน้าเลือดคนนั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งดูไม่มีความหวังเอาเสียเลย นางจึงเข้าไปปลอบหนิงเอ๋อ

"หนิงเอ๋อ ข้าเข้าใจว่าจางเสี่ยวหนิงพยายามทำเพื่อตระกูลจาง แต่หนี้สินที่เจ้าพูดมานั้นมันมากมายเหลือเกิน ในฤดูที่อดอยากเช่นนี้ แม้แต่หัวมันเน่า ๆ ที่ตระกูลอี้เอามาแจก ชาวบ้านยังแย่งกันราวกับเป็นทองคำล้ำค่าเลย" ป้าว่านชิงกล่าวด้วยความเวทนา