ฟื้นฟูกิจการ สอง

เช้าวันรุ่งขึ้นพวกชาวบ้านผู้ชายและผู้หญิงก็ต่างพากันมาที่บ้านของจางเสี่ยวหนิง ทุกคนยังไม่ลงมือตัดไม้ไผ่เพราะไม่เชื่อข่าวลือที่กระจายมาว่าจะแจกข้าวสาลีและปลา

"พวกเจ้าให้พวกข้ามา หลอกมาทำงานล่ะสิไม่ว่า" ป้าฉิงอี้ที่เสนอหน้ามาเป็นคนแรกก็เกณฑ์ชาวบ้านมาเพื่อจะด่าทอจางเสี่ยวหนิงเป็นพิเศษ

"ใครเชิญคนตระกูลอี้มากัน ข้าไม่เคยเอ่ยปากเชิญพวกท่าน โทษของพวกท่านยังไม่ได้ชำระความระวังตัวให้ดีเถิด"หนิงเอ๋อกล่าว

"ไหนล่ะปลา ไหนล่ะข้าวของพวกเจ้า" อี้ซางหลงสามีของนางฉิงอี้ก็กล่าวเสริมทัพขึ้นมา

"ใช่ ๆ เจ้าจะหลอกพวกข้า ให้ทำงานให้ ฟรี ฟรีใช่ไหมล่ะ ข้าไม่น่าเสียเวลาเชื่อพวกเจ้าสองผัวเมียเลย" ชาวบ้านเริ่มวิตกกังวลและไม่อยากมาช่วยงานเพราะคิดว่าโดนหลอก

"ซุ่ยซุ่ยก็ว่าอย่างนั้น ไม่เห็นมีข้าวของเครื่องใช้อะไรเลย แล้วพวกท่านจะมาหลอกใช้งานพวกข้าฟรี ฟรี อย่างนั้นหรือ" ซุ้ยซุ้ยหลานสาวของนาง ฉิงอี้กล่าวเสริมขึ้นมา

"ใจเย็น ๆ พี่น้องทุกท่านหากพวกท่านไม่เชื่อเดี๋ยวไปที่หลังบ้านของข้า ข้าจะให้ทุกท่านได้ดูข้าวสาลีอและปลาจำนวนหนึ่ง ที่ข้าจับมาได้" จางเสี่ยวหนิง พูดออกมาด้วยความมั่นใจ

"แต่ข้าขอพูดไว้ก่อนเลยว่า ข้าไม่อนุญาตให้คนตระกูลอี้ ก้าวเท้าเหยียบเข้ามาในพื้นที่บ้านของข้ากับท่านพี่เด็ดขาด"

หนิงเอ๋อพูดประกาศต่อหน้าทุกคนแม้เธอจะไม่รู้ว่าสิ่งที่สามีพูดนั้นมีจริงหรือไม่หากเธอจะต้องเสียหน้าเธอก็ไม่อายเธอจะปกป้องสามีของเธอจนถึงที่สุด

"โถ่เจ้าอย่ามั่นใจนักเลยหนิงเอ๋อ คนตระกูลอี้ของข้าไม่อยากจะเหยียบมาบ้านคนยากจนอย่างตระกูลจางนักหรอก กะอีแค่มีเนื้อกินไม่กี่วันเจ้าคิดหรือว่าเจ้าจะรอดจากฤดูหนาวนี้ไปได้" ป้าฉิงอี้กล่าว

"ต่อให้ตระกูลจาง จะไม่รอดพ้นไปจากฤดูหนาวพวกข้าก็จะไม่ก้มหัวให้คนที่ตระบัดสัตย์ ผิดคำพูดอย่างตะกูลอี้ของท่านเด็ดขาด" สิ่งที่พวกท่านยังไม่ได้รับคือโทษทัณฑ์ที่ได้รับปากเอาไว้หนิงเอ๋อตะคอกกลับด้วยความโมโห

"ใครพูดอะไร! มีชาวบ้านคนไหนรู้เรื่องบ้าง"ชาวบ้านต่างพากันเงียบไปหมดเพราะได้ทำคำมั่นสัญญาว่าจะรับหัวมันที่ตระกูลอี้เตรียมจะเอาไปแจกให้ในเร็ววัน

"ไม่เป็นไร ถึงไม่มีใครพูดอะไรในวันนี้ ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีใครมาเป็นพยานให้บ้านข้า"หนิงเอ๋อรู้สึกโกรธมากๆ

"ไม่เป็นไร ใครไม่เป็นพยานให้เจ้า ข้าว่านชิงจะเป็นพยานให้เจ้าเอง!" นางว่านชินพูดอย่างไม่เกรงกลัวคนตระกูลอี้

"เอาเถอะถ้าจะไม่พูดมากไปกว่านี้เชิญตัวแทนของแต่ละบ้านที่จะเข้าร่วมการทำงานในครั้งนี้ไปดูสิ่งตอบแทนเถอะ.."หนิงเอ๋อกล่าวเชิญชวนชาวบ้าน

"เชิญพี่น้องทุกท่าน ใครที่อยากจะได้ข้าวสารีและปลาทับทิมทอง ก็ไปทำตามที่ภรรยาของข้าได้แจ้งไปส่งตัวแทนบ้านละ หนึ่งคนเข้าไปดูของที่ข้าเตรียมเอาไว้ด้านหลังบ้านดีกว่า"

บ้านคนจีนสมัยโบราณเป็นรั้วรอบขอบชิดเขาแอบเอาข้าวของไปไว้ทางด้านหลังบ้านจนหมดแล้ว

"ท่านพี่ ท่านลองไปดูซิ ว่าจะมีข้าวสาลีกับปลาทับทิมทองอย่างที่จางเสี่ยวหนิงพูดคุยโม้หรือไม่"นางไป๋ที่ได้ยินมาก็อยากรู้

"ได้เดี๋ยวข้าจะเข้าไปเอง" สามีของนางไป๋รับปากภรรยา

"เอาพวกเจ้าคนอื่น ๆ มีใครจะเข้าไปดูของที่จะจ่ายให้พวกเจ้าหรือไม่" ป้าว่านชิงก็ช่วยโฆษณาให้กับจางเสี่ยวหนิง

"ข้าไปด้วย! ข้าก็ไปด้วย! เอาพวกเราไป ไปเข้าไปดูกันว่ามีจริงหรือไม่ จะได้ไม่ต้องมายืนเถียงกันอยู่ตรงนี้" ชาวบ้านที่เป็นตัวแทนของแต่ละบ้านเริ่มทยอยกันเข้าไปเกือบสิบหลังคาเรือน

เมื่อชาวบ้านตัวแทนเริ่มทยอยเข้าไปด้านหลังบ้านของตระกูลจางทุกคนก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นกระสอบป่านสีน้ำตาลขนาดใหญ่วางเรียงรายอยู่ด้านหลัง

"ในถุงกระสอบป่านสีน้ำตาลนั่น มีข้าวสาลีบรรจุอยู่ด้านในจริงหรือไม่" ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้น

"ข้าขอตรวจดูด้านในสักถุง สามารถแกะออกได้ไหม" สามีของนางไป๋ก็เสริมทัพ

"ได้สิหากพวกท่านอยากจะดู ก็เชิญดูได้" จางเสี่ยวนั้นกล่าวและปล่อยให้ผัวนางไป๋ได้เปิดกระสอบป่านออกหนึ่งกระสอบเพื่อพิสูจน์ว่าเป็นข้าวสาลีจริงหรือไม่

"ทุกคนนี่มันข้าวสาลีจริง ๆ จางเสี่ยวหนิงมีข้าวสาลีมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร" สามีนางไป๋กล่าวด้วยความตกใจเพราะในผืนแผ่นดินนี้แทบจะไม่เหลืออาหารให้คนได้กินแล้ว

"ไหนข้าขอดูหน่อย!" ชาวบ้านอีกคนก็รีบวิ่งเข้าไปสัมผัสและดมกลิ่น "มันเป็นข้าวสาลีจริงๆ ทุกคนมันคือข้าวสาลี"

"ในเมื่อทุกท่านได้เห็นของแล้วข้าจะบอกกติกาการทำงานกับข้า"จางเสี่ยวหนิงกล่าว

"เจ้าพูดมาเลย ว่าจะให้พวกข้าทำอะไร พวกข้าจะทำให้" ผัวนั่งไป๋รีบเสนอตัว

"ทุกคนจะยังไม่ได้ของไป จนกว่าจะทำงานเสร็จข้าจะจ่ายให้วันต่อวันเท่านั้น ทุกบ้านจะได้ปลาทับทิมทองวันละหนึ่งตัว รับจนครบห้าวัน และจะได้ข้าวสาลีในวันสุดท้าย ที่ทำงานครบห้าวันกับข้า ข้ารับจำนวนจำกัดเพียงแค่สิบคนเท่านั้น!"เมื่อสิ้นคำของจางเสี่ยวหนิงชาวบ้านที่เข้ามาก็ต่างพากันยกมือแย่งอยากจะได้งาน

"เอาล่ะ พวกข้าทุกคน พร้อมจะทำงานให้กับเจ้าเจ้าจะให้พวกข้าทำอะไร ก็บอกมา พวกข้าไม่ได้กินเนื้อกินปลาหรือกินข้าว นอกจากซุปผักป่ามาเป็น"ผัวนางไป๋ที่เห็นข้าวสาลีกับปลาทับทิมทองในกะละมังก็ถึงกับลูบท้องไปมา

"ใช่ ๆ เจ้าช่วยแบ่งอาหาร ให้พวกข้าด้วยเถอะเผื่อพวกข้าจะรอดพ้นฤดูหนาวที่แสนเร็วร้ายที่จะมาถึงในอีกสามเดือนข้างหน้า" ชาวบ้านผู้ชายต่างพากันพูดกล่าวเสริมเพราะอยากจะเก็บเสบียงกักตุนเอาไว้ยามฤดูหนาว

"ข้าต้องการให้ทุกท่าน ตัดไม้ไผ่เขียวจากด้านนอกทำเป็นรั้วล้อมรอบหลังต้นไผ่ของตระกูลข้าและปลูกไผ่เขียวหลังรั้วอีกจำนวนหนึ่งเพื่อเป็นด่านฝ่าฟันไม่ให้ผู้ใดเข้ามาในพื้นที่ของตระกูลค่านับจากวันนี้เป็นต้นไป นี่คืองานแรกพวกท่านพร้อมจะลงมือทำหรือไม่"

ชาวบ้านทุกคนต่างงงในการกระทำของจางเสี่ยวหนิง เพราะปกติพื้นที่ทำกินไม่มีใครล้อมรั้วหรือปลูกต้นไผ่ล้อมรอบ ปิดทางเข้าออกเหลือเพียงทางเดียวคือบานประตูต้อนรับของตระกูลจางและเปิดประตูด้านหลังบ้านเพื่อที่จะได้เห็นพื้นที่ทำกิน

"เจ้าจะทำเช่นนี้ไปทำไม แปลกเสียจริง"สามีของนางไป๋ถามขึ้นด้วยความสงสัย ชาวบ้านทุกคนก็ต่างพากันฉงนแต่ก็ไม่ได้ถามมากความทุกคนพร้อมและเต็มใจที่จะเริ่มภารกิจแรกให้กับตระกูลจางเพื่อแลกอาหาร

เหล่าตัวแทนผู้ชายของแต่ละครอบครัวหลังจากไปตรวจสอบด้านหลังบ้านของตระกูลจางก็พากันทยอยออกมาแล้วยืนที่หน้าประตูบ้านอีกครั้ง

"เป็นไงบ้างล่ะ ตระกูลจางโกหกพวกเจ้าละสิคงจะหลอกให้พวกเจ้าทำงานให้ฟรีๆ" พวกเจ้ามันหน้าโง่ นางฉิงอี้กล่าวพร้อมกับเบะปากใส่ชาวบ้านที่เข้าไปตรวจของ

"สงสัยจะจริงอย่างที่ป้าฉิงอี้พูดแน่เลย" นางไป๋ที่เห็นสีหน้าของสามีก็เข้าใจผิดจึงได้พูดขึ้น

"ใช่ ๆ ดูหน้าสามีของพวกเราสิ! เดินออกมาแต่ละคน ดูสีหน้าผิดหวัง" บรรดาภรรยาต่างพากันซุบซิบนินทาทั้งที่ยังไม่ได้ยินความจริงจากปากของสามีพวกนางเลย

"หนิงเอ๋อ สามีของเจ้าช่างชั่วช้าเสียจริง หลอกให้พวกข้ามาที่บ้านของตระกูลจางที่ยากจน เพื่อจะหลอกใช้งานสามีของพวกข้าฟรี ๆ ใช่ไหมล่ะ" นางไปหันมาต่อว่าหนิงเอ๋อ

"ก่อนที่ท่านป้าไป๋ จะกล่าวหาตระกูลของข้า เหตุใดจึงไม่รอฟังความจากปากของสามีท่านป้าก่อน แล้วค่อยตัดสินว่า ข้ากับสามีหลอกท่านป้าหรือไม่" หนิงเอ๋อจึงตอบกลับนางไป๋

"ก็ด้าย...! ข้าจะรอฟังความจากสามีของพวกข้าพวกเจ้าดูเอาไว้นะ หากสามีของเราที่เดินมาใกล้จะถึงแล้ว บอกว่าตระกูลจางพูดจาหลอกลวงโป้ปดข้านางไป๋จะไปฟ้องนายอำเภอกู้ให้มาจับตระกูลจางข้อหาหลอกลวง" นางไป๋ยังคงแสดงท่าทีไม่เป็นมิตรกับตระกูลจาง

"ก็ได้! เอาตามที่ท่านป้าเห็นสมควรเถิดเจ้าค่ะ"

หนิงเอ๋อพยายามเก็บซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ภายใต้ใบหน้าสวยเธอก็ไม่เข้าใจสามีของตนเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องแบ่งอาหารที่มีให้กับชาวบ้านพวกนี้หรือต่อให้ไม่มีจะหลอกชาวบ้านพวกนี้มาทำไม....