ภาระกิจปลดหนี้สอง

เมื่อเขาเดินมาถึงห้องนอน เลี้ยวซ้ายมองขวา เขาจึงได้เปิดระบบขึ้นมาอีกครั้ง "ระบบ! ข้าขอดูผลการผลิตทั้งหมดในเวลานี้ ในระบบของข้ามีอะไรบ้าง"

"ระบบกำลังเริ่มประมวลผล เจ้านายกรุณารอสักครู่...

-ไก่ยี่สิบตัวตอนนี้ออกไข่ทั้งหมด ห้าร้อยฟอง ท่านสามารถฟักให้เป็นตัวได้เพียงแค่อัพเกรดระบบไข่ไก่

-หมูตอนนี้ มีทั้งหมดสามสิบตัว แม่พันธุ์คลอดลูกออกมาครอกละสิบตัว ท่านต้องซื้อพื้นที่ในการขยายโรงเลี้ยงหมู

-และวัวไถนา ที่ท่านยังไม่ได้ตัดสินใจซื้อในตอนแรก หากวันนี้ตัดสินใจซื้อพ่อพันธุ์และแม่พันธุ์จำนวนหนึ่งคู่ ระบบจะแถมพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ชั้นดีเป็นวัวนมที่ผลิตน้ำนมได้ทั้งปี

-ตอนนี้ระบบอัพเดทเพิ่มเติมมีพื้นที่สำหรับเพาะปลูกพืชและเลี้ยงปลา มีพันธุ์ข้าวสารี,หัวมัน ท่านจะเลือกซื้อและปลูกสิ่งใดในพื้นที่รางวัลนี้มีหนึ่งไร่

จางเสี่ยวหนิงที่ฟังระบบได้อัพเดท รายละเอียดทั้งหมดให้เขาได้ฟัง เขาถึงกับยิ้มไม่หุบเมื่อเห็นว่าอาหารที่เขาจะได้จัดเตรียมเอาไว้สำหรับฤดูหนาวที่จะมาถึงในอีกสองเดือน มันเพียงพอที่จะให้เขาอยู่ยาวไปถึงปีหน้าก็ยังได้

"ระบบ! ฟักไข่ไก่เป็นตัวสองร้อยตัว และเก็บไข่เอาไว้ ข้าจะนำไปขายที่ตลาด ส่วนหมูขายแลกเป็นเหรียญได้เท่าไหร่"

"ระบบจะเช็คราคาจากตลาด รบกวนรอเวลาประมวลผลสักครู่ค่ะ ..ตี๊ด...ราคาหมูที่หนัก หนึ่งร้อยกิโลกรัมขึ้นไปราคาแลกเป็นเหรียญได้ห้าสิบเหรียญต่อตัว เจ้านายจะทำการแลกเปลี่ยนจำนวนกี่ตัว"

"ช่วยเช็คให้หน่อยว่าหมูที่มีน้ำหนักหนึ่งร้อยกิโลกรัมมีกี่ตัว"

"กรุณารอสักครู่ : หมูที่มีน้ำหนักหนึ่งร้อยกิโลกรัมมีทั้งหมดสิบห้าตัว ส่วนอีกสิบห้าตัวที่เหลือน้ำหนักเพียงแปดสิบกิโลกรัม หากจะขายทั้งหมดตอนนี้ หมูที่น้ำหนักแปดสิบกิโลกรัม จะราคาตกครึ่งหนึ่ง แลกได้เพียงยี่สิบห้าเหรียญต่อหนึ่งตัวเท่านั้น"ระบบได้แจ้งอัตราการแลกเปลี่ยนให้กับเสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงได้รับรู้

"งั้นระบบแลกหมูที่มีน้ำหนักหนึ่งร้อยกิโลกรัมทั้งหมดสิบห้าตัวแลกเป็นเหรียญให้หมด ช่วยเช็คราคาที่ดินวันนี้ด้วยว่าราคาเท่าไหร่"

"ระบบกำลังประมวลผลการแลกหมูที่มีน้ำหนัก หนึ่งร้อยกิโลกรัมขึ้นไปจำนวนสิบห้าตัว แลกได้ราคาห้าสิบเหรียญต่อตัว รวมเป็นเหรียญทั้งหมด เจ็ดร้อยห้าสิบเหรียญ"

"ที่ดินราคาปัจจุบันนี้หนึ่งไร่หกสิบเหรียญ เจ้านายจะซื้อที่ดินเพิ่มหรือไม่"

"ฉันต้องการซื้อที่ดินเพิ่มทั้งหมดห้าไร่ และซื้อวัวไถนาหนึ่งคู่ ขายหมูทั้งหมดสิบตัวที่มีน้ำหนักหนึ่งร้อยกิโลกรัม และจัดการปลูกข้าวสาลีหนึ่งไร่ลงในพื้นที่รางวัล รวมถึงพื้นที่ว่างของข้าทั้งหลังจากแบ่งเลี้ยงปลาทับทิมทองไร่ ให้ทั้งหมดปลูกเป็นข้าวสาลีสลับกับหัวมันทุกๆ สองวัน" จางเสี่ยวหนิงพูดกับระบบ

"ระบบกำลังจัดการตามคำสั่งของเจ้านาย กรุณารอสักครู่ ตี๊ด...ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่ง ตอนนี้สินทรัพย์ของท่านคงเหลือ

-เหรียญ: หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเหรียญ

-ปศุสัตว์: หมูพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ หกตัว, ลูกหมูน้ำหนัก แปดสิบกิโลกรัมอีกสิบห้าตัว, วัวไถนาสองตัว, วัวนมสองตัว

-สัตว์ปีก/ผลผลิต: ไก่ยี่สิบตัว, ไข่ไก่รอฟักเป็นตัวอีกสามร้อยใบ และไข่ไก่คงเหลืออีกสองร้อยฟอง

-ที่ดิน: ซื้อเพิ่มห้าไร่และพื้นที่รางวัลอีกหนึ่งไร่รวมที่ดินตอนนี้มีทั้งหมดเจ็ดไร่ จากพื้นที่รางวัลและพื้นที่ในการซื้อ ข้าวสาลีใช้เวลาในการเติบโตเพียงสองวันก็สามารถเก็บเกี่ยวได้โดยไม่ต้องรดน้ำ

-พื้นที่หนึ่งไร่ทำการเปลี่ยนแปลงสภาพเป็นบ่อปลาและนำพันธุ์ปลาทับทิมทองจำนวนห้าร้อยตัวปล่อยลงไปในบ่อและรอให้เจริญเติบโตใช้ระยะเวลาในการเติบโตหนึ่งอาทิตย์ก็สามารถนำปลาทั้งหมดไปขายได้นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของท่าน"

"ดีมากระบบ เดี๋ยวฉันจะเปิดใช้งานอีกครั้งหลังจากไปที่ตลาด" จางเสี่ยวหนิงหันมาพูดกับระบบและออกไปด้านนอก เพราะหายไปนานมากแล้ว

"ท่านพี่ เข้าไปทำอะไรตั้งนานสองนานเจ้าคะ ท่านป้าว่านชิงนั่งรอท่านอยู่ว่าจะเอาเช่นไรกับสองผัวเมียตระกูลอี้" หนิงเอ๋อภรรยาสาวรีบเข้ามาหาสามีของตนด้วยท่าทีรีบร้อน

"เดี๋ยวเรื่องนี้พี่จัดการเอง ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวข้าจะออกไปที่ต่างหมู่บ้านสักหน่อย บ้านของเรามีพื้นที่สำหรับเพาะปลูกบ้างหรือไม่" จางเสี่ยวหนิงแกล้งถามภรรยา

"จริง ๆ บ้านของเรามีที่สำหรับทำการเกษตรอยู่ทั้งหมดยี่สิบไร่เจ้าค่ะ แต่ว่าท่านพี่เอาไปจำนองที่บ่อนพนันของเถ้าแก่หวังจนหมดแล้ว" หนิงเอ๋อ บอกสามีของนางแล้วเดินไปที่ตู้เก็บของใบใหญ่ หยิบกระดาษหนึ่งแผ่นขึ้นมา ยื่นให้กับสามีจางเสี่ยวหนิง

"นี่คืออะไรน้องหญิง" จางเสี่ยวหนิงถามด้วยความสงสัย

"นี่คือสัญญาการจำนองที่ดินเจ้าค่ะ เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือน ที่ท่านพี่จะต้องนำเงินหนึ่งร้อยชั่งไปคืนเถ้าแก่หวัง รวมถึงหนี้อีกยี่สิบชั่งที่ท่านพี่ไปติดเถ้าแก่เอาไว้ ถึงจะได้ที่ดินคืนเจ้าค่ะ" หนิงเอ๋อพูด

"แล้วไอ้เงินร้อยยี่สิบชั่งนี้ พี่จะต้องทำอย่างไรถึงจะมีเงินมากมายขนาดนั้นได้" จางเสี่ยวหนิงถาม

"เราทำงานกันสองปีก็ยังไม่มีเงินเท่านั้นเลยเจ้าค่ะท่านพี่ ทั้งบ้านของเรามีเงินอยู่เพียงสิบชั่งเท่านั้น" หนิงเอ๋อหยิบถุงเงินที่นำกลับมาจากตระกูลอี้วันนั้นให้กับสามี

"แล้วไข่ไก่ ที่นี่เขาขายกันเช่นไร" จางเสี่ยวหนิงถามหนิงเอ๋อภรรยาของเจ้าของร่าง

"ไข่ไก่เป็นของที่แพงมาก สองใบหนึ่งชั่งเจ้าค่ะ เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่ ได้กินแต่ไข่นกป่า นั่นก็เป็นอาหารชั้นเลิศของชาวบ้านที่นี่แล้วเจ้าค่ะ

(ตอนนี้อาหารมันมีค่าดั่งทองคำสินะเสียว) เสี่ยวอ้าวคิดในใจขณะที่ฟังหนิงเอ๋อกล่าวต่อไปว่า

"อย่าว่าแต่ไข่นกป่าเลย แม้แต่ผักป่าก็แทบจะไม่เหลือให้กิน ปีนี้แร้นแค้น เกิดศึกสงครามรอบด้าน ทำให้หมู่บ้านของเรา ที่ห่างไกลจากตัวเมืองแทบจะอดตายกันหมดแล้วเจ้าค่ะ"

"แม้แต่ภายในตัวเมือง ชาวบ้านต่างพากันล้มตาย ไม่มีแม้แต่น้ำหรืออาหารประทังชีวิตในช่วงฤดูแล้งที่ผ่านมาตอนนี้น้ำในแม่น้ำกำลังจะเหือดแห้งเช่นกันเจ้าค่ะท่านพี่ทุกอย่างดูดังเช่นสวรรค์ลงโทษให้มนุษย์ทุกคนที่อยู่บนผืนแผ่นดินนี้ต้องตกทุกข์ได้ยาก" หนิงเอ๋อเล่าทุกอย่างให้กับจางเสี่ยวหนิงฟัง

"งั้นแปลว่า ถ้าข้ามีไข่สองร้อยใบ ขายสองใบหนึ่งชั่ง ก็จะได้เป็นเงินหนึ่งร้อยชั่ง งั้นข้าก็พอมีหวังที่จะเอาที่ดินของตระกูลจางออกมาจากเถ้าแก่หวังแล้วสินะ"

เสี่ยวหนิงที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงพูดกับตัวเองในใจขณะนั้นเขาก็ตั้งใจฟังถึงความทุกข์ยากที่หนิงเอ๋อเล่าให้เขาฟัง ยิ่งฟังยิ่งดูโหดๆช่างเป็นยุคที่โหดร้ายจริงๆ แม้แต่น้ำกับอาหารจะประทังชีวิตก็ยังต้องแย่งชิงกัน

"เงินมากมายเช่นนั้น เราจะหาจากที่ไหนได้ เจ้าคะท่านพี่ เงินที่ตัดฟืน สิบกระสอบยังขายแทบไม่ได้เงินหนึ่งชั่ง เท่าไข่ไก่เลย ตอนนี้อาหารอะไรก็แพงทั้งนั้น ทุกหย่อมหญ้า ทุกคนเดือดร้อน" หนิงเอ๋อบอกกับสามีของนางด้วยสีหน้าเศร้า