ภารกิจฟื้นฟูกิจการครอบครัว

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปผลผลิตในระบบก็ผลิตมากขึ้นเป็นเท่าตัว ข้าวสาลีที่ปลูกเอาไว้ก็ถูกเก็บแพ็คใส่กระสอบป่านเป็นอย่างดีในระบบทุกวันหมุนเวียนสลับกันปลูกกับหัวมันตอนนี้เขามีข้าวสาลีมากกว่า สามร้อยกระสอบ และหัวมันอีกสองร้อยกระสอบ

ไข่ไก่สองร้อยฟอง แลกหนึ่งร้อยชั่ง จางเสี่ยวหนิง ก้าวออกจากบ้านด้วยความมุ่งมั่น เขามุ่งหน้าไปยังที่ดินที่ของตระกูลจางแม้จะติดจำนองจากเถ้าแก่หวังอยู่แต่ก็ยังไม่ได้ขาดยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนที่จะต้องชำระเงินทั้งหมด

ซึ่งพื้นที่อยู่ด้านหลังบ้านของตระกูลจางชั่งเป็นทำเลที่ดีมากเพียงแค่เปิดประตูหลังบ้านไปก็ติดกับพื้นที่ทำมาหากิน ๆ แต่ชาวบ้านไม่มีวิชาความรู้ที่จะจัดการระบบน้ำและบำรุงดินเมื่อเขาคิดได้ดังนั้น

วันนี้เขาจึงให้หนิงเอ๋อไปขอแรงชาวบ้านผู้ชายตัดไม้ไผ่ใหญ่จากทุกสารทิศเพื่อมาทำท่อประปาทำฝายกั้นน้ำและรองน้ำเอาไว้ใช้มายังบ้านของตนเอง

"แล้วพวกเขา:จะยอมมาแต่โดยดีหรือเจ้าคะท่านพี่ ไม่มีผู้ใดอยากจะใช้แรงงานในเวลานี้แน่นอนเจ้าค่ะ" หนิงเอ๋อกลัวเหลือเกินว่าจะไม่มีใครมาช่วยตระกูลของเธอที่ยากจนใครอยากจะมาใช้แรงฟรีๆ

"เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง พี่ไม่ได้ใช้แรงพวกเขาฟรี ๆ แน่ บอกไปเลยว่าใครตัดไม้ไผ่มาได้บ้านละสองร้อยลำจะให้แลกปลาทับทิมทองห้าตัว และข้าวสาลีบ้านละหนึ่ง กระสอบ"จางเสี่ยวหนิงหันมาบอกกับภรรยา

"แต่ข้าวของพวกนี้ที่บ้านเราไม่มีเลยนะเจ้าคะท่านพี่จะหาจากที่ใด"หนิงเอ๋อรู้สึกประหลาดใจ

"ขอให้เจ้าเชื่อใจข้า และพื้นที่ยี่สิบไร่ของบ้านเราตั้งแต่ประตูรั้วบ้านไปจนถึงภูเขาน้ำตก ข้าจะใช้ไม้ไผ่ที่สูงทุกลำกั้นรั้ว ไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้พื้นที่เพาะปลูกและมองเห็นจากด้านนอกเป็นอันขาดหากใครอยากมาใช้แรงช่วยค่ากั้นรั้วและทำงานแลกข้าวพรุ่งนี้ก็ให้ทุกคนเตรียมตัวมา"

เสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงประกาศให้ภรรยาตนเองได้รับรู้และนำความไปบอกต่อแก่ชาวบ้าน

ดึกคืนนั้นขณะที่ทุกคนในบ้านหลับสนิทเสี่ยวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงได้มาจัดการพื้นที่หลังบ้านด้วยการเนรมิตอุปกรณ์

"ระบบช่วยข้าหน่อย"เสียวอ้าวที่อยู่ในร่างของจางเสี่ยวหนิงได้ปลุกระบบให้ตื่นขึ้นกลางดึก

ระบบกำลังเริ่มงานเจ้านายป้อนข้อมูลคำสั่งที่ต้องการให้ช่วยได้เลยค่ะ

"ฉันต้องการให้พื้นที่ว่างตรงนี้ นำข้าวสาลีที่แพ็คกระสอบเรียบร้อยแล้วทั้งหมดห้าสิบกระสอบและทำเป็นโรงเรือนให้เรียบร้อยต้องจ่ายเงินเท่าไหร่"จางเสี่ยวหนิงถามกับระบบ

"ระบบกำลังประมวลผล เจ้านายกรุณารอสักครู่ ....ตี๊ด..ตี๊ด.. ข้าวสาลีห้าสิบกระสอบเป็นผลผลิตภายในระบบเจ้านายสามารถนำออกมาใช้งานได้ส่วนโรงเรือนทำจากเศษวัสดุเศษไม้จากธรรมชาติมีค่าใช้จ่ายสามสิบเหรียญเจ้านายคงเหลือเหรียญในระบบหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเหรียญจะใช้สร้างเลยหรือไม่"

"งั้นเจ้าช่วยสร้างโรงเรือนสำหรับเก็บข้าวสาลีให้กับข้าเดี๋ยวนี้เลย" จางเสี่ยวหนิงสั่งระบบ

"รับคำสั่ง รอประมวลผลสักครู่" ผ่านไปไม่นานโรงเรือนสำเร็จรูปที่ทำจากเศษไม้ในยุคนั้นก็เสร็จเรียบร้อยไม่มีที่ติพร้อมกับข้าวสารีอีกห้าสิบ กระสอบที่ถูกบรรจุลงในโรงเรือน

"ข้าต้องการให้ด้านข้างโรงเรือน ขุดเป็นบ่อปลาทับทิม ไม่ต้องใหญ่มาก เหมาะสำหรับการเลี้ยงปลาทับทิมจำนวนหนึ่งร้อยตัว ต้องการบ่อปลา กว้างขนาดสามเมตร ลึกสามเมต วนเป็นวงกลมล้อมรอบโรงเก็บข้าวสาลี" จางเสี่ยวหนิงออกคำสั่งกับระบบทันที

"ระบบรับคำสั่งกำลังประมวลผล การขุดพื้นที่ล้อมรอบโรงเก็บข้าวสาลีตามคำสั่งต้องจ่ายยี่สิบ เหรียญส่วนปลาทับทิมเป็นผลผลิตพลอยได้สามารถนำมาใช้ได้เลยเจ้านายจะให้สร้างเลยหรือไม่"

"สร้างได้เลย" ระบบสิ้นคำสั่งของจางเสี่ยวหนิง บอกน้ำก็ผุดขึ้น ล้อมรอบโรงเก็บข้าวสาลี ที่ถูกยกสูงเป็นใต้ถุนด้านล่างมีปลาทับทิมสีส้มสดใสว่ายวนไปเวียนมาอยู่

"ขอบใจมากระบบ ข้าจะเอาผลผลิตไปแลกเปลี่ยนเอาไว้ใช้จ่ายอีก ก่อนที่ข้าจะปิดระบบเจ้าช่วยเปิดระบบพรางตาบ่อปลาและโรงเก็บข้าวสาลีห้ามให้ใครเห็นนอกจากข้าคนเดียว ทำให้เป็นพื้นที่ว่างเปล่า"

"ระบบเก็บของทุกอย่างกลับเข้าที่ นำมาไว้ในพื้นที่ต่างมิติเรียบร้อย เพียงแค่ในท่านดีดนิ้วหนึ่ง ครั้ง ทุกอย่างก็จะกลับคืนออกไปด้านนอกตามปกติ" ระบบแจ้งผ่านความคิดของจานเสี่ยวหนิง

"ดีมาก! งั้นวางข้าวสาลีไว้ตรงนี้สิบกระสอบและถังปลาทับทิมใส่เอาไว้ในกะละมังอีกสามสิบตัว" พูดจบจางเสี่ยวหนิงก็ปิดระบบและเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตนเองและหนิงเอ๋อแจ้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หนิงเอ๋อวันนี้ได้ทำตามคำบอกกล่าวของสามีจางเสี่ยวหนิง ว่าจะมีข้าวสาลีและปลาทับทิมทองแจกทุกบ้านหากใครยอมมาช่วยงานที่บ้านของตระกูลจาง ข่าวนี้ก็ไม่รอดพ้นหูหรือสายตาของตระกูลอี้ของนางชิงอี้ที่จ้องแต่จะชิงดีชิงเด่นกับตระกูลจางอยู่ตลอดเวลา

เมื่อใดที่ตระกูลจางตกต่ำได้นางจะมีความสุขที่สุดราวกับว่าได้เหยียบหัวของตระกูลจาง นางกินไม่ได้นอนไม่หลับเมื่อได้ยินข่าวนี้ แต่นางคิดว่าคนไร้ค่าอย่างจางเสี่ยวหนิงจะมีปัญญาที่ไหนที่จะเอาข้าวสาลีกับปลาทับทิมทองอย่างที่พูดมาแจกชาวบ้านได้จริงๆ

"ท่านพี่ได้ยินข่าวหรือไม่ว่าตระกูลประกาศรับคนช่วยงานตัดไม้ไผ่ล้อมรั้วพื้นที่การเกษตรของตระกูลจาง พวกนั้นจะแจกปลาทับทิมทองกับข้าวสาลีด้วยนะเจ้าคะ"นางฉิงอี้กล่าวกับสามีอี้หลงซางด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความอิจฉาริษยาอย่างชัดเจน

เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกสนใจคนตระกูลจางเสียทีเรื่องเก่าก็ยังไม่เคลียร์เลยหัวมันที่เจ้าบอกจะแจกชาวบ้านเจ้าจะเริ่มแจกพวกมันเมื่อไหร่ก่อนที่ของมันจะเสื่อมสลายอีหลงซางกล่าวกับภรรยาด้วยความหมดอะไรตายอยากกับความคิดที่แสนจะพิลึกพี่ลั่นของภรรยาตน

"โถ่ท่านพี่...เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าเตรียมของ แล้วค่อยเอาออกไปแจกวันมะรืนก็ยังทัน ชาวบ้านพวกนี้มันไม่มีอะไรจะกินกันอยู่แล้ว หัวมันที่ใกล้เน่าแต่ยังไม่เน่า ยังไงพวกมันก็ต้องคว้าเอาไว้ก่อน ดีกว่าอดตาย ท่านพี่ไม่เชื่อน้องหรือเจ้าคะ" นางฉิงอี้พูดด้วยความมั่นใจ

"ข้าจะคอยดู เจ้าคิดการทีไร พังพินาศทุกที ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้วไปนอนดีกว่า" อี้หลงซางพูดจบก็เดินทิ้งภรรยาของตนแล้วกลับเข้าห้องนอน

คอยดูเถอะตระกูลจางข้าจะทำให้พวกเจ้าล่มจมยิ่งกว่าเก่า ถ้าจะให้เถ้าแก่หวังมาดึงลูกชายที่ไร้ประโยชน์ของแกไปเล่นการพนันอีกครั้งให้จนได้นางฉิงอี้คิดในใจ....