การประกาศความจริง

ขณะที่บรรยากาศหน้าบ้านตึงเครียดถึงขีดสุด บรรดาภรรยาต่างมองสามีด้วยความคาดหวังว่าจะได้ยินคำว่า "โดนหลอก" ออกจากปากพวกเขา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนต้องเงียบกริบ

สามีของนางไป๋ เสียงดังกังวานและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "นางไป๋! เจ้าหยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว! พวกเรา พวกเราทุกคน ไม่ได้โดนหลอก!"

เสียงประกาศนี้ดังก้องไปทั่วจนทุกคนที่หน้าประตูหยุดการซุบซิบ จ้องมองไปยังสามีของนางไป๋ด้วยความงุนงง นางไป๋เองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

สามีของนางไป๋ "ในโกดังหลังบ้านของตระกูลจางนั้น... มีข้าวสาลีจริง! เป็นกระสอบขนาดใหญ่ วางเรียงรายแน่นขนัด! และยังมี ปลาทับทิมทองตัวโต ๆ อยู่ในกะละมัง! มากพอที่จะเลี้ยงดูพวกเราให้รอดพ้นจากความอดอยากได้หลายวัน!"สามีของนางไป๋กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่มีความหวังรวมถึงผู้ชายหลายคนที่เดินตามออกมาก็ต่างพากันฉีกยิ้มกว้าง

ป้าฉิงอี้ รีบแทรกด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว "โกหก! เจ้าโดนจางเสี่ยวหนิงติดสินบนใช่ไหม! เจ้าพวกคนโง่เง่า! ข้าวสาลีมันจะมาจากไหนได้อีกในแผ่นดินที่แห้งแล้งเช่นนี้!"

สามีของนางไป๋ ไม่สนใจป้าฉิงอี้ แต่หันไปพูดกับชาวบ้าน "หากพวกเราทำงานให้ตระกูลจางครบห้าวัน พวกเราจะได้ปลาทุกวัน และในวันสุดท้ายจะได้ข้าวสาลีมาเก็บไว้เป็นเสบียง! ข้าเลือกทำงานแล้ว! ใครที่อยากรอดพ้นฤดูหนาวก็รีบเข้ามารายงานตัว! เขาจำกัดแค่สิบห้าคนเท่านั้น!"

ทันทีที่สิ้นคำ ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ที่เป็นตัวแทนต่างพยักหน้าและเริ่มแสดงความยินดีในความโชคดีของพวกเขา

ชาวบ้านผู้หญิง แตกตื่น "จริงหรือ! ข้าวสาลีจริง ๆ หรือ! ไป๋เอ๋อร์ เจ้าได้สัมผัสข้าวสาลีจริง ๆ หรือไม่!"

สามีของนางไป๋: "จริง! ตอนนี้ถึงเวลาทำงานแล้ว ใครอยู่ใครไปก็ตัดสินใจกันเอง! ส่วนตัวข้าเลือกที่จะทำงานแลกอาหาร ดีกว่ายอมอดตาย"

"ท่านพี่ว่าเช่นไร ข้าเชื่อใจในการตัดสินใจของท่านพี่" นางไป๋กล่าวอย่างสนับสนุนสามีเต็มที่

ทันใดนั้นเอง หนิงเอ๋อก็เดินนำจางเสี่ยวหนิง ออกมาจากประตูบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตานั้นเย็นชาและเด็ดขาด เมื่อชาวบ้านสิบห้าคนแรกถูกเลือกและเริ่มเตรียมตัวไปทำงานแล้ว หนิงเอ๋อก็หันไปเผชิญหน้ากับป้าฉิงอี้และคนตระกูลอี้ที่ยังคงยืนอยู่

หนิงเอ๋อ เสียงชัดเจนและหนักแน่น "เอาล่ะ! ในเมื่อความจริงปรากฏชัดแล้ว ท่านป้าฉิงอี้! ข้าจะขอทวงคืนสิ่งที่ค้างคาเอาไว้!"

ป้าฉิงอี้ ยืดอก "เจ้าจะทวงอะไร! ข้าไม่เคยติดค้างอะไรเจ้า!"

หนิงเอ๋อ"เรื่องคำสัตย์สาบานที่ท่านป้าเคยกล่าวไว้ต่อหน้าฟ้าดินและชาวบ้านทุกคน ที่บ้านของข้า เมื่อครั้งที่ท่านใส่ร้ายสามีข้าว่าเป็นโจร!"

ชาวบ้านที่เคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะได้รับหัวมันจากตระกูลอี้ต่างพากันก้มหน้าหลบตา เพราะพวกเขาได้ทำข้อตกลงลับ ๆ กันไว้

หนิงเอ๋อ หันไปทางป้าว่านชิง "ท่านป้าว่านชิง! ท่านคือพยาน!"

นางว่านชิง เดินออกมาอย่างกล้าหาญ "ข้าจำได้! เมื่อสามวันก่อน ท่านป้าฉิงอี้ได้กล่าวต่อหน้าทุกคนว่า... หากจางเสี่ยวหนิงไม่ได้เป็นโจร นางจะต้องอาบน้ำตัดไม้ทั้งผัวและเมียจะต้องมาคำนับที่หน้าประตูตระกูลจางเป็นระยะเวลาสามวันหากไม่ทำจะแจ้งในอำเภอกู้ให้มาจับและโบยแทน"ป้าว่านชิงกล่าวกล้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ป้าฉิงอี้ หน้าซีด "นั่นมันแค่คำพูด! ใครจะไปจริงจัง! พวกข้าก็พูดอยู่ว่าพวกข้าก็แค่เก็บได้จะนำไปคืนเจ้าของแต่พวกเจ้าไม่"

หนิงเอ๋อ ก้าวไปข้างหน้า "ตระบัดสัตย์ต่อหน้าฟ้าดินถือเป็นบาปมหันต์! หากท่านไม่ทำตามคำพูด โทษทัณฑ์จะย้อนกลับไปที่ลูกหลานของท่าน! ท่านยอมรับหรือไม่ว่าสามีข้า ไม่ได้เป็นโจร และทรัพย์สินที่ท่านป้าเห็นเมื่อครู่นี้ จางเสี่ยวหนิงหามาด้วยความสามารถของตนเอง!"

อี้ซางหลง สามีของป้าฉิงอี้ ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวคำสาปแช่งและโทษทัณฑ์จากสวรรค์ แต่ป้า ฉิงอี้ยังคงดื้อรั้นและไม่ยอมรับผลของการกระทำนั้นนางยังคงยืนยันหัวรั้นว่าจะไม่มาคุกเข่าคำนับและหาบน้ำตัดฟืนอย่างแน่นอน

ป้าฉิงอี้ "ข้าไม่เชื่อ! เจ้าต้องขโมยมา! ข้าไม่ยอม!"

จางเสี่ยวหนิง ที่เงียบมานานกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "หากท่านไม่ยอม ข้าจะไปที่ที่ว่าการอำเภอในวันนี้! นอกจากที่ดินและเครื่องเรือนแล้ว ข้าจะให้ท่านชดใช้ค่าเสียหายและทำให้อำเภอกู้บันทึกชื่อตระกูลอี้ของท่านไว้ในทะเบียนของคนตระบัดสัตย์ เพื่อให้ลูกหลานของท่านต้องอับอายไปตลอดกาล!"

คำขู่ของจางเสี่ยวหนิงได้ผลอย่างรุนแรง เพราะการถูกบันทึกในทะเบียนคนตระบัดสัตย์นั้นน่ากลัวกว่าความยากจนเสียอีก อี้ซางหลงรีบดึงแขนป้าฉิงอี้ทันที

"ข้าไม่สนใจคนไร้ค่าอย่างพวกเจ้าหรอก เรากลับบ้านของเรากันเถอะท่านพี่" นางฉิงอี้กล่าวออกมาโดยท่าทีหยิ่งยโส ซึ่งความจริงนั้นใจสั่นมือสั่นไปหมดแล้วแต่ก็ยังคงทำปากแข็งเชิดหน้าชูคอราวกับตนนั้นกล้าหาญ

"นางแก่ฉิงอี้ แกจะให้ตระกูลของข้าล่มสลายเพราะเป็นคนตระบัดสัตย์เช่นนั้นหรือ ทุกอย่างมันเป็นเพราะเจ้า! เพราะเจ้าคนเดียว!" สามีของนางฉิงอี้กล่าวด้วยความโกรธ

"ท่านพี่จะมาโทษข้าเช่นนี้ก็ไม่ถูก หากข้าไม่ยอมท่านไม่ยอม พวกมันก็ทำอะไรไม่ได้หรอก คนไร้ค่าไร้ความสามารถ อย่างจางเสี่ยวหนิงเต็มที่ก็ได้แค่เห่า"นางสิงอี้พูดกับสามี

สามีนางฉิงอี้ "ข้าไม่รู้ด้วยแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นเจ้าจะต้องรับผิดชอบการกระทำของเจ้าเอง ข้าจะคอยดู"

"โถ่ท่านพี่ ท่านเชื่อข้าเถอะนะ แต่ข้าอยากรู้จริงๆ เลยนะว่ามันมีข้าวสาลีกับปลาทับทิมทองได้อย่างไร มันมาจากไหน"ด้วยความสอดรู้สอดเห็นเป็นทุนเดิมนางฉิงอี้จึงเกิดความสงสัยใคร่รู้

"เจ้าไม่ต้องไปอยากรู้ อยากเห็น เรื่องของผู้อื่นหรอก เจ้าเอาเวลาไปหาเก็บเสบียงในป่ากับข้าดีกว่า อีกแค่สามเดือน เจ้าจะเก็บเสบียงได้ทันหรือหัวมันก็เน่าจนจะหมดแล้ว ข้าวสารกรอกหม้อก็เหลืออีกแค่กระสอบเดียว" สามีของนางไม่สบอารมณ์นัก

"รู้แล้วน่า...! ท่านพี่นี่ช่างพูดเสียจริง ที่เวลาอยู่ต่อหน้าตระกูลจาง ไม่เห็นพูดแบบนี้เลย" นางฉิงอี้ที่เดินกระแทกเท้ากลับเข้าไปในบ้านของตระกูลอี้ด้วยความโมโห...