Share

32. หัวโจกอันธพาล

last update Last Updated: 2026-01-06 17:58:22

เช้าวันต่อมา....

นางเมิงตื่นนอนก่อนทุกคน ยามนี้กำลังวุ้นวายอยู่คนเดียวในครัว เพื่อเตรียมอาหารให้กับคนงาน จนหัวหมุน

โม่เฉินนอนไม่หลับทั้งคืน กว่าจะข่มตาหลับก็เกือบสว่าง หากสังเกตุมองดีๆ ใต้ขอบตาเขามีรอยคล้ำขึ้นมาเล็กน้อย

หญิงชรามองสังเกตุการณ์จากระยะไกล บุรุษคนนี้เหตุใดถึงได้ดูเหม่อลอยต่างจากทุกวัน แต่อาภรณ์ที่สวมใส่วันนี้ ช่างดูโดดเด่น เหมือนกับคุณชายตระกลูผู้ดี นี้คงจะเป็นผลงานของบุตรสาวนางแน่นอน หญิงชราเผยรอยยิ้มออกมาอย่างยินดี เหมือนว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ ดูดูไปก็เหมาะสมกับลูกสาวนางเหมือนกัน...

แสงแดดเริ่มสาดส่องจนร้อนอบอ้าว ตามมาด้วยเสียงคนงานอีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังขนกระเบื้องมาส่ง ตามที่ช่างไม้ฉู่ได้สั่งไปเมื่อหลายเดือนก่อน

ถึงแม้หรงหรงจะหลับสนิท แต่ก็รับรู้และสัมผัสได้ตามสัญชาตญาณของทหารหญิงที่เคยฝึกโหดมา ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตา พร้อมทั้งลุกเดินออกมาจากเพิงพัก ด้วยผมเผ้าที่กระเซอะกระเซิง แล้วมุ่งหน้าไปล้างหน้าบ้วนปากอีกมุมหนึ่ง

เมื่อนางเมิงมองไปเห็นบุตรสาวในสภาพที่กำลังยืนเอามือซ้ายค้ำสะเอว ส่วนมือขวากำลังเกาศรีษะอยู่ ยิ่งดูก็ยิ่งไม่หลงเหลือความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด หญิง
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   36. จัดการได้ดี

    บรรยากาศในยามค่ำคืนอันเงียบสงัด หรงหรงรู้สึกถึงลางสังหรณ์ตะหงิดๆขึ้นในใจ นางนอนพลิกตัวไปมา ก่อนตัดสินใจลุกพรวดออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์เพียงลำพัง สตรีร่างบางใช้วิชาตัวเบาดีดตัวเองให้ลอยขึ้นไปกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งตั้งตระหง่านข้างบริเวณลานบ้าน ในมือนางพลางกัดแอปเปิ้ลไปคำ พร้อมทั้งแหงนหน้ามองไปบนท้องฟ้าในยามค่ำคืน ทิวทัศน์ในยามนี้ช่างแตกต่างในตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง ยามนี้มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร ร้องขับขานประสานเสียงกันขึ้นลงเป็นจังหวะ แววตาสุกสกาวพลันเหลือบไปเห็นถึงความเคลื่อนไหวนอกรั้วบ้าน หากสังเกตุจากมุมของนาง เหมือนจะเห็นเป็นเงาของคนกลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังทำตัวลับๆล่อๆ ในมือเหมือนกำลังถือสิ่งของบางอย่างติดมาด้วย หรงหรงหลับตาฟังเสียงอย่างใจเย็น ลำพังเพียงคนธรรมดาทั่วไปไม่อาจสัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างแน่นอน แต่หรงหรงมีวรยุทธที่ล้ำเลิศ จึงสามารถสัมผัสเสียงในรัศมี

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   35. ตั้งใจ

    จู่จู่ความทรงจำเจ้าของร่างเดิมพลันผุดขึ้นมาในหัวมากมาย ทำให้สามารถรับรู้ถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เคยเกิดขึ้น ภาพแต่ละเหตุการณ์....มักจะมีลั่วลั่วเกี่ยวพันอยู่ในนั้นเสมอ "อาเฉิน ท่านรอตรงนี้สักประเดี๋ยว ข้าจะเอากระต่ายไปให้ท่านแม่ในครัวก่อน.." "ได้...." หรงหรงถือกระต่าย เดินมุงหน้าเข้าไปในครัว หลังจากกล่าวจบ "ท่านแม่ นางมาทำอะไรที่เรือนหรือเจ้าคะ...? หญิงชราเข้าใจว่าบุตรสาวกำลังหมายถึงใคร... "นางบอกว่ามาเยี่ยมแม่ และอาสาจะช่วยงานในเรือน แต่แม่กลัวว่าชุดที่นางใส่มาจะสกปรก เลยให้นางนั่งดูอยู่เฉยๆก็พอ...." นางเมิงหันไปกล่าวแล้วก้มลงหั่นผักต่อ "หึ...มาเยี่ยม หลายปีไม่เคยคิดที่จะเสนอหน้ามา ดูท่าคงจะมาเพราะคำสั่งของท่านย่าแน่ๆ หากไม่รู้...ลูกคงคิดว่า นางตั้งใจแต่งตัวมาอ่อยผู้ช

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   34. ญาติผู้พี่

    เมื่อเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนของนางเมิง ลั่วลั่วแอบถือวิสาสะกวาดสายตามองเข้าไปภายในเรือนซ้ายทีขวาที ราวกับตนเองเป็นเจ้าของเรือน เมื่อมองเห็นหญิงชราจากอีกมุมหนึ่ง นางจึงเรียกออกไป ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ท่านน้า ท่านน้าเมิงเจ้าคะ..." หญิงชราที่กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมทำอาหารมื้อกลางวัน นางรีบหยุดชะงักวางทุกอย่างในมือลง แล้วหันไปมองทางต้นเสียงที่ตะโกนเรียกชื่อนาง "นั้นใคร...? นางเมิงตะโกนถามกลับออกไปอย่างสงสัย เมื่อได้ยินเสียงเด็กสาวที่ไม่คุ้นหู "ข้าเองเจ้าคะท่านน้า ข้าคือลั่วลั่ว...." "ลั่วลั่วรึ...? นางเมิงคิดชื่ออยู่สักพัก ไม่นานนางจึงนึกขึ้นมาได้ "สวัสดีเจ้าคะท่านน้า....ไม่เจอกันเสียนาน สบายดีหรือไม่เจ้าคะ....? ลั่วลั่วรีบกล่าวทักทาย ถามสารทุกข์สุกดิบราวกับคนคุ้นเคยกันมานานแสนนาน *.......* หญิงชราถึงกับงุนงง ปกติลั่วลั่วแทบจะไม่เคยมาเหยียบที่เรือนหลังนี้ และไม่เคยมาพูดคุยกับหญิงชราเลยสักครั้ง เหตุใดวันนี้ถึงได้โผล่หน้ามา.... "น้าสบายดี ไม่เจอกันนานดูสิโตเป็นสาวแล้ว ว่าแต่มาหาน้าครั้งนี้มีธุระอะไรหรือป่าว...? นางเมิงรีบถามเข้าประเด็นทันที เมื่อเห็นหน้าหลานสาว

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   33. แผนการล้มเหลว

    เพียงเวลาไม่นาน บรรยากาศทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง.... "พวกเขากลับไปหมดแล้ว เริ่มลงมือทำงานกันต่อเถอะท่านลุงฉู่...." โม่เฉินหันไปบอกช่างไม้ฉู่และลูกมือทุกคน เมื่อได้ยินโม่เฉินกล่าวออกมาเช่นนั้น ช่างไม้ทุกคนก็ค่อยๆโผล่หัวออกมาจากการหลบซ่อนทีละคน ทุกสายตายังคงมองไปรอบๆบริเวณลานบ้านอย่างหวาดระแวง แต่กลับไม่เหลือแม้แต่เงาใครเลยสักคน ช่างน่าแปลกใจยิ่งนัก "เอ่อ...เสี่ยวเฉิน อันธพาลพวกนั้นกลับกันไปหมดแล้วจริงๆหรือ.....? นางเมิงรีบโผล่หน้าออกมาจากเพิงพัก พร้อมทั้งหันไปถามโม่เฉินให้แน่ใจ ตอนนี้นางยังรู้สึกหวาดกลัวไม่หายกับเหตุการณ์ที่พึ่งจะเกิดขึ้น "ไปหมดแล้วขอรับ...." โม่เฉินตอบกลับสั้นๆ " ห้ะ แปลกจัง อันธพาลพวกนั้นกลับไปง่ายๆแบบนี้จริงๆนะหรือ....? " ใช่แล้ว" หญิงชราสังเกตุดูโม่เฉิน ไม่มีรอยขีดข่วนจากการถูกทำร้ายเลยสักนิด นางจึงรีบถามเขาออกไปอย่างแคลงใจอีกครั้ง "เมื่อครู่ข้าเห็นพวกเขาถืออาวุธครบมือมาด้วย แถมยังยกโขยงมากันตั้งหลายคน...ดูก็รู้ว่าไม่ได้มาดี...พวกเขาไม่ได้ทำร้ายเจ้าสักนิดเลยรึ....? นางเมิงยังคงถามย้ำอย่างข้องใจ สายตายังคงมองหาร่องรอยการต่อสู้ แต่ก็ไม่พบสิ่งใ

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   32. หัวโจกอันธพาล

    เช้าวันต่อมา.... นางเมิงตื่นนอนก่อนทุกคน ยามนี้กำลังวุ้นวายอยู่คนเดียวในครัว เพื่อเตรียมอาหารให้กับคนงาน จนหัวหมุน โม่เฉินนอนไม่หลับทั้งคืน กว่าจะข่มตาหลับก็เกือบสว่าง หากสังเกตุมองดีๆ ใต้ขอบตาเขามีรอยคล้ำขึ้นมาเล็กน้อย หญิงชรามองสังเกตุการณ์จากระยะไกล บุรุษคนนี้เหตุใดถึงได้ดูเหม่อลอยต่างจากทุกวัน แต่อาภรณ์ที่สวมใส่วันนี้ ช่างดูโดดเด่น เหมือนกับคุณชายตระกลูผู้ดี นี้คงจะเป็นผลงานของบุตรสาวนางแน่นอน หญิงชราเผยรอยยิ้มออกมาอย่างยินดี เหมือนว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ ดูดูไปก็เหมาะสมกับลูกสาวนางเหมือนกัน... แสงแดดเริ่มสาดส่องจนร้อนอบอ้าว ตามมาด้วยเสียงคนงานอีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังขนกระเบื้องมาส่ง ตามที่ช่างไม้ฉู่ได้สั่งไปเมื่อหลายเดือนก่อน ถึงแม้หรงหรงจะหลับสนิท แต่ก็รับรู้และสัมผัสได้ตามสัญชาตญาณของทหารหญิงที่เคยฝึกโหดมา ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตา พร้อมทั้งลุกเดินออกมาจากเพิงพัก ด้วยผมเผ้าที่กระเซอะกระเซิง แล้วมุ่งหน้าไปล้างหน้าบ้วนปากอีกมุมหนึ่ง เมื่อนางเมิงมองไปเห็นบุตรสาวในสภาพที่กำลังยืนเอามือซ้ายค้ำสะเอว ส่วนมือขวากำลังเกาศรีษะอยู่ ยิ่งดูก็ยิ่งไม่หลงเหลือความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด หญิง

  • ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว   31.จูบแรก

    "อาเฉิน....ดูสิข้าซื้อชุดใหม่มาให้ ลองดูว่าชอบหรือไม่......? หรงหรงพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ สรุปคือ นางไม่ยอมบอกความจริงกับเขา..... "หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ....? โม่เฉินยังคงถามย้ำ "โถ้...ไม่ต้องไปสนใจเรื่องอื่นหรอก ท่านเองก็ยังไม่ได้กินข้าวมิใช่หรือ เรารีบกินข้าวกันก่อนเถอะ....? หรงหรงตักข้าวขึ้นมาเคี้ยวกิน นางพลางหลบสายตาโม่เฉินอยู่เป็นครั้งคราว โม่เฉินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า แต่เมื่อคิดได้ว่านางเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวัน จึงปล่อยให้นางเติมพลังให้อิ่มท้องไปก่อน บรรยากาศเช่นนี้ ดูอึดอัดขึ้นมาเป็นอย่างมาก หรงหรงรู้สึกได้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ นางจะบอกเขาออกไปดีหรือไม่ ตอนนี้รสชาติอาหารในปาก แทบจะไม่รู้รสชาติ เพราะนางมันแต่คิดถึงเรื่องอื่น "ช่างเถอะ หากไม่อยากพูด ก็ไม่เป็นไร..." คำพูดเขา ทำให้หรงหรงถึงกับหยุดชะงักทุกการกระทำ ราวกับโดนไฟฟ้าช็อต "รอข้าอาบน้ำเสร็จก่อน ประเดี๋ยวข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่ตอนนี้ต้องรีบกินข้าวกินยา...." กล่าวจบหรงหรงก็ตักกับข้าวใส่จานให้โม่เฉิน "ได้..." โม่เฉินเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาจึงเปลี่ยนสีหน้าราวกับคนละคน นางแทบอย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status