All Chapters of ข้าจะเป็นหวางเฟยตัวร้ายของจวินอ๋อง : Chapter 1 - Chapter 7

รัชสมัยต้าหมิง ปีที่สิบแห่งราชวงศ์หมิง ในช่วงหนึ่งของปี จวนโหวจื้อหยวนได้จัดงานผูกสองชะตาได้ด้วยด้ายแดงมงคลระหว่างบุตรชายจื้อหยวนและคุณหนูรองสกุลหยางซึ่งเป็นฤกษ์หมายอันดีงามระหว่างสองสกุลที่ได้เกิดขึ้นโดยพันธสัญญา ภายใต้มิตรภาพของบิดาที่ได้ร่วมกันวางแผนนำทัพจับศึกสู้รบกับเผ่านอกด่านอย่างเมิ่งกู่ สองพายัพสู้เคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกันยาวนานนับปี แม้ว่าสงครามระหว่างต้าหมิงกับเผ่านอกด่านยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเพราะต้าหมิงไม่ยอมเป็นเมืองขึ้นของเมิ่งกู่อีกต่อไปจึงคิดต่อสู้เพื่อนำเอกราชมาสู่แผ่นดินต้าหมิงอีกครั้ง หยางเหมยเซียน คุณหนูรองของท่านแม่ทัพหยางเฟยหลงและฮูหยินเมิ่งเหยา สตรีผู้งดงามดุจดั่งเซียนดอกเหมยสวยดั่งคำร่ำลือ กลีบปากบางอมชมพูเช่นดอกเหลียนฮวา ดวงหน้าขาวลออเปรียบเสมือนดอกฝูหรง รอยยิ้มของนางนั้นละไมยิ่งกว่าบุปผาแรกแย้ม จนเป็นที่หมายปองของเหล่าบุตรชายผู้สูงศักดิ์ในแคว้นเพราะเป็นสตรีที่ไม่เหมือนผู้ใด หยางเหมยเซียนกับชอบศิลปะการต่อสู้ แขนงการยิงธนูและชอบควบขี่อาชาในสวนหลังวน ดูองอาจห้าวหาญเยี่ยงบุรุษ ในสายตานางนั้นไม่เคยแลเห็นบุรุษใดคู่ควรเข้าประตูวิวาห์กับ

คิมหันตฤดูเข้ามาเยือนพืชผลขาดน้ำ ประชากรอดอยากถึงกระนั้นงานเลี้ยงฉลองในจวนได้เริ่มขึ้นท่ามกลางความทุกข์ระทมของชาวบ้าน ทว่าจักรพรรดิไป่เซ่อได้มีการสร้างอุโมงค์ใต้ดินสำหรับเก็บแผ่นน้ำแข็งเพื่อถนอมอาหารในคิมหันตฤดูนี้ ข้าปลีกตัวออกมาหลังจวนซึ่งเป็นศาลาริมสระบัวสถานที่โปรดในยามผ่อนคลายลมพัดโชยอ่อนๆ ดวงตากลมโตเพ่งมองเงาสะท้อนของตนเองพลางหวนย้อนนึกคำพูดของจวินอ๋อง สายตาคมกริบจับจ้องข้าไม่เคยละไปทางอื่น และคําที่เขาพูดอันหนักแน่นชัดเจนทุกถ้อยคํา เมื่อสิ้นสุดราชโองการสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ “ต่อจากนี้จะไม่มีใครทําร้ายเจ้าได้อีกเป็นหวางเฟยของข้าเถอะ ตําแหน่งนี้ข้ารักษาไว้ให้เจ้าเพียงคนเดียว” แววตาจริงจังของเขาทำให้ข้าหวั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ห้าปีที่ผ่านมานี้ข้าเอาแต่ปิดกั้นตนเองยังคงหวนนึกถึงเซินอู๋หล้วผู้เลวทราม เป็นสตรีที่เก่งในการสู้รบ แต่กลับตกม้าตายเพียงเพราะบุรุษเพียงผู้เดียว ทว่าแววตาเขาวันนี้กลับเปลี่ยนไปทันทีที่ท่านอ๋องรองเอ่ยวาจานั้นออกมา แววตาสิ้นหวังที่ข้าเฝ้ารอมาเนิ่นนานว่าจะได้เห็นมันจากเขา และบัดนี้ก็สมใจแล้ว "เจ้าอยู่ที่นี่เอง"เสียงนุ่มนวลของเขาทำให้นางตื่นจากภวังค์"ท่

เทศกาลโคมไฟฉินหวยเกิดขึ้นได้เพราะราชวงศ์หมิงมีความเจริญถึงจุดสูงสุดของยุค ชาวบ้านต่างแห่กันมาชื่นชมบรรยากาศริมแม่น้ำฉินหวยเพราะมีการประดับประดาตกแต่งโคมไฟหลากหลายรูปแบบหลากหลายสีสันชวนให้น่าหลงใหลไปทั่วริมแม่น้ำ ส่วนกลางของแม่น้ำนั้นได้ปรากฏเรือไฟส่องแสงระยิบระยับสร้างความตื่นตาตื่นใจให้ชาวบ้านไม่เว้นแม้แต่เหมยเซียน แม้มือข้างหนึ่งของนางจะถือโคมไฟรูปทรงกระต่ายไว้แต่ทว่าดวงตาที่ทอประกายนั้นไม่อาจละสายตาจากความงดงามในยามราตรีนี้ได้ ยามนี้นางเผยยิ้มกว้างอย่างลืมตัว นานเพียงใดแล้วที่ไม่เคยได้สัมผัสความสุขสมเช่นนี้ "เหมยเซียนเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปนำขนมกุ้ยฮวาของโปรดเจ้ามาให้เจ้ากิน" ท่านอ๋องรองเอ่ยขึ้นเมื่อดวงตาสะดุดเข้ากับร้านขนมกุ้ยฮวาที่หวางเฟยชื่นชอบมากเพราะทุกครั้งที่เขามาเยี่ยมท่านแม่ทัพหยางเฟยหลงก็มักนำขนมกุ้ยฮวาติดไม้ติดมือมาด้วยเสมอ"อืมเช่นนั้นข้าจะรอท่านพี่อยู่ตรงนี้จนกว่าท่านจะกลับมาดีหรือไม่?" "ดี เดี๋ยวข้ามา" ท่านอ๋องรองเผยยิ้มละมุนให้ผู้เป็นภรรยาก่อนจะเดินจากไป นานเท่าไหร่แล้วที่ภรรยาของตนไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้ เมื่อครั้นแต่งเข้าจวนเซินอู๋หลัวก็เป็นเพียงนกน้อยในกรงขังไร้ซึ

หลินฮวานั่งเกี้ยวเจ้าสาวซึ่งทำด้วยไม้เก่าๆ ดูเรียบง่ายไร้ความหรูหราดั่งที่เคยวาดฝันเอาไว้ ช่างไม่สมเกียรตินางสักเท่าไหร่ ทว่าพยายามฝืนใจยอมรับในโชคชะตาเช่นนี้เพื่อความรักที่มีต่อหลงเยว่ฉาน ดวงใจนางนั้นประดุจกระบี่พร้อมทิ่มแทงทุกอย่างที่ขวางทางรักแม้ว่าจะเป็นสิ่งผิดก็ตาม เส้นทางมุ่งหน้าไปยังจวนท่านอ๋องรองในยามราตรีอันมืดมิด มีเพียงแสงโคมไฟสลัวๆ คอยนำทางดูแล้วช่างเป็นงานวิวาห์ที่อัปมงคลยิ่งนัก ทว่านางกลับยิ้มหน้าระรื่นมิได้กังวลแต่อย่างใดเพียงขอให้พานพบหน้า และคอยเดินเคียงข้างท่านอ๋องรองตามใจปรารถนาก็นับว่าได้รับชัยชนะไปก้าวหนึ่งแล้ว ไม่มีแม้พิธีกราบไหว้ฟ้าดินแต่อย่างใด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพิธีการต่างๆ "ช่างเป็นการส่งตัวที่พอเพียงยิ่ง รอก่อนเถอะเหมยเซียนว่าข้าจะทำเช่นไรกับตำแหน่งหวางเฟยของเจ้า!" หลินฮวาเอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคืองใจไม่น้อย แต่ไม่อาจส่งข่าวให้เสนาบดีจินเสียงทราบเรื่องในครั้งนี้ได้ มิเช่นงานวิวาห์จะกลับกลายเป็นสงครามในราชสำนักเป็นแน่ สตรีในชุดวิวาห์สีแดงราวกับลูกท้อปักด้วยไหมทองอย่างสง่างามนั่งบนเตียงนุ่มปกคลุมด้วยผ้าม่านสีแดงอ่อนที่มัดขึงไว้ทั้งสองด้านอย่างใจเย็นยามนี้ไม่มีส