บทที่ 7 : คืนเข้าห้องหอของเจ้าข้าขอ

หลินฮวานั่งเกี้ยวเจ้าสาวซึ่งทำด้วยไม้เก่าๆ ดูเรียบง่ายไร้ความหรูหราดั่งที่เคยวาดฝันเอาไว้ ช่างไม่สมเกียรตินางสักเท่าไหร่ ทว่าพยายามฝืนใจยอมรับในโชคชะตาเช่นนี้เพื่อความรักที่มีต่อหลงเยว่ฉาน ดวงใจนางนั้นประดุจกระบี่พร้อมทิ่มแทงทุกอย่างที่ขวางทางรักแม้ว่าจะเป็นสิ่งผิดก็ตาม 

เส้นทางมุ่งหน้าไปยังจวนท่านอ๋องรองในยามราตรีอันมืดมิด มีเพียงแสงโคมไฟสลัวๆ คอยนำทางดูแล้วช่างเป็นงานวิวาห์ที่อัปมงคลยิ่งนัก ทว่านางกลับยิ้มหน้าระรื่นมิได้กังวลแต่อย่างใดเพียงขอให้พานพบหน้า และคอยเดินเคียงข้างท่านอ๋องรองตามใจปรารถนาก็นับว่าได้รับชัยชนะไปก้าวหนึ่งแล้ว ไม่มีแม้พิธีกราบไหว้ฟ้าดินแต่อย่างใด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพิธีการต่างๆ 

"ช่างเป็นการส่งตัวที่พอเพียงยิ่ง รอก่อนเถอะเหมยเซียนว่าข้าจะทำเช่นไรกับตำแหน่งหวางเฟยของเจ้า!" หลินฮวาเอ่ยขึ้นด้วยความขุ่นเคืองใจไม่น้อย แต่ไม่อาจส่งข่าวให้เสนาบดีจินเสียงทราบเรื่องในครั้งนี้ได้ มิเช่นงานวิวาห์จะกลับกลายเป็นสงครามในราชสำนักเป็นแน่ 

สตรีในชุดวิวาห์สีแดงราวกับลูกท้อปักด้วยไหมทองอย่างสง่างามนั่งบนเตียงนุ่มปกคลุมด้วยผ้าม่านสีแดงอ่อนที่มัดขึงไว้ทั้งสองด้านอย่างใจเย็นยามนี้ไม่มีสิ่งใดมาขวางทางรักของตนอีกต่อไป ต่อให้เป็นหวางเฟยอดีตแม่ทัพหญิงผู้มากประสบการณ์ถึงจะเก่งกาจห้าวหาญเยี่ยงบุรุษเพียงใด มีหรือจะมาสู้มารยาหญิงเช่นนางได้

"ไยสามีข้ายังไม่มาหาข้าอีก!" นางเอ่ยเสียงเข้มอย่างไม่พอใจ

"ใจเย็นก่อนเถิดคุณหนูรอง  ยามไฮ่นี้คุณหนูรองก็จะกลายเป็นอนุภรรยาจวิ้นอ๋องแล้วเจ้าค่ะ" นางพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นไม่แพ้ผู้เป็นนาย

"ใช่! ข้าจะไยดีหวางเฟยทำไมกัน? นางคงนั่งร้องไห้อยู่ในสักแห่งในจวนเป็นแน่ หึหึ " ใบหน้าลูกท้อภายใต้ผ้าคลุมสีแดงเผยยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ

"ข้าน้อยขอตัวก่อนเจ้าค่ะ" นางรับใช้เอ่ยขึ้น

"อืม" 

ข้ารับใช้คนโปรดก้าวเท้าออกจากห้องหอไปในทันที ความเงียบมาเยือนอีกครั้งหลินฮวาไม่รู้เลยสตรีที่นางกล้าต่อกรด้วยนั้น คือสตรีหมายเลขหนึ่งของแคว้นที่ไม่มีผู้ใดกล้าเตะต้อง! 

ทางด้านหลงเยว่ฉานพยายามยื้อเวลาออกไปทว่ากลับไม่สำเร็จอย่างที่ใจหวังไว้ ในใจเขามีเพียงสตรีนางเดียวมาตลอด เหตุใดถึงต้องบีบคั้นให้ตนรับอนุภรรยาเพิ่ม 

"ร้ายกาจ ไร้เมตตา"เขาพึมพำออกมาเบาๆ พลางมองไปยังที่ตำหนักของหวางเฟยแสนรักทว่าดวงใจนางประดุจน้ำแข็ง เพราะด้านในตำหนักนั้นยังคงสว่างเจิดจ้าเสมือนตอกย้ำความอับอายให้เขา 

"ท่านอ๋องรอง" เสียงข้ารับใช้เอ่ยขึ้น

"ข้ารู้!" น้ำเสียงขุ่นเคืองใจทำให้ข้ารับใช้วัยกลางคนก้มต่ำมองดินด้วยความหวาดหวั่น

 เวลาผ่านไปบุรุษร่างสูงสง่าผ่าเผยในชุดวิวาห์สีแดงทว่าใบหน้าเข้มกลับขมวดคิ้วชนกัน เขาก้าวเท้าช้าๆ ยังคงเดินวนไปวนมาหน้าตำหนักหวางเฟยราวกับเด็กน้อย ในใจเขาล้วนตั้งคำถามว่าเหตุใดถึงร้ายกาจได้เพียงนี้ นางวางยาน้องสาวของเขายังไม่พอแต่ยังคิดทำร้ายหัวใจเขาเช่นกัน 

"ท่านอ๋องรองเลยฤกษ์เข้าห้องหอกับอี๋เหนียงเช่นนี้..."ห่าวหรานองครักษ์คนสนิทเอ่ยขึ้นแทนข้ารับใช้

"ข้าคิดกับหลินฮวาเพียงสหายผู้หนึ่ง ข้าบ่ายเบี่ยงงานตบแต่งกับนางมาตลอดทว่าบัดนี้ต้องเข้าหอกับนาง ข้ายิ่งลำบากใจนัก"เขาพูดขึ้น

"ท่านอ๋องรองย่อมรู้ว่าการรักษาหน้าที่ย่อมมาก่อนหัวใจ"เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"เจ้า!" 

"..." นิ้วเรียวชี้ตรงไปยังห่าวหรานอย่างไม่พอใจแต่ห่าวหรานกลับยืนนิ่งไม่ตอบโต้แต่อย่างใด

"ดี ดี ห่าวหรานแม้ว่าเจ้าเป็นสหายข้ามาตั้งแต่เยาว์วัย อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าลงโทษเจ้าที่บังอาจล่วงเกิน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เพราะไม่อาจโกรธเคืองเขาได้ลงก่อนจะตบบ่าเขาเบาๆ อย่างรู้ใจ ห่าวหรานเป็นบุรุษพูดน้อยแต่เน้นการกระทำที่ส่งผลดีต่อเขามาตลอดจึงไม่อาจทำร้ายความหวังดีในครั้งนี้ได้

"เชิญท่านอ๋องรองเดินทาง" ห่าวหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่หนักแน่น

"อืม" เขาไม่อาจฝืนชะตาในครั้งนี้ได้จริงๆ คงต้องแสร้งเขาหอกับหลินฮวาเพื่อไม่ให้มีข่าวลือแพร่สะพัดไปถึงหูท่านเสนาบดีจินเสียง ไม่เช่นนั้นแล้วชีวิตตนอาจไร้ซึ่งความสงบอีกต่อไป ที่สำคัญไปกว่านั้นเหมยเซียนอาจไม่โดยทำร้ายถึงแก่ชีวิตเป็นแน่ แม้จะรู้ว่านางแข็งแกร่งดั่งเหล็กหลอมถึงกระนั้นก็ไม่อาจปล่อยวางจากนางได้เลย

"หวางเฟย!!" เสียงแหลมดังก้องมายังตำหนักหวางเฟย 

"เหมยเซียน" ดวงตาคมเบิกกว้างก่อนวิ่งตรงไปประดุจสายลมแรงด้วยดวงใจที่หวาดหวั่น 

ประตูที่เปิดออกอย่างง่ายดายสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าคือสตรีที่นอนแน่นิ่งใบหน้างดงามซีดเซียวดั่งปุ๋ยเมฆ ดวงตาคมฉายแววเป็นห่วงบ่นสงสัยเหตุใดสตรีที่ร่างกายแข็งแรงดั่งบุรุษถึงล้มป่วยหนักเช่นนี้ได้ ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"พวกเจ้าทั้งหมดออกไป ข้าจะดูแลหวางเฟยเอง"เขาเอ่ยขึ้นพลางยิ้มมุมปากอย่างมีเลคนัย

"เจ้าค่ะ ท่านอ๋องรอง" ข้ารับใช้รวมทั้งองครักษ์ต่างออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงเขาทั้งสองภายใต้แสงไฟจากเปลวเทียน 

"เลิกเล่นละครตบตาข้าเสียเถอะ" เขาเอ่ยอย่างนุ่มนวลก่อนที่นางจะลืมตาจ้องมองเขาอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย เหมยเซียนลุกขึ้นนั่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ไม่สนุกเลย ท่านรู้ได้อย่างไรกัน?" นางวางตัวต่อหน้าเขาราวกับนางร้ายที่ซ่อนเข็มพิษไว้นับร้อย 'ในใจนางตอนนี้คงผิดหวังในตัวข้าเกินจะมองหน้าตรงๆ ได้อีก หากไม่เป็นเพราะต้องการสั่งสอนหลินฮวานางคงไม่อาจย่างกายไปใกล้ข้า แม้เพียงเสี้ยวเดียวก็ตาม'จวิ้นอ๋องมโนในใจอย่างรู้ทันความคิดของนาง

"เฮ่อ...คนล้มป่วยจะมีกำลังลุกขึ้นมากินขนม หึ เศษขนมกุ้ยฮวามันติดตรงมุมปากเจ้าอยู่"

"อึก! " นางเบิกตากว้างเมื่อเขาโน้มตัวใกล้เข้ามาจูบลงบนมุมปากบางชมพูอย่างไม่ทันระวังตัว 

"เรียบร้อย ตอนนี้เจ้าสมเป็นคนป่วยหน่อย" เขายิ้มกว้างออกมาอย่างชอบอกชอบใจ

"ท่าน!!" นางตะโกนด้วยอารมณ์โทสะ

"ในเมื่อหวางเฟยแสนรักของข้าล้มป่วยหนักเช่นนี้ สามีเช่นข้าไม่อาจละเลยต่อหน้าที่ได้ หวางเฟยมีความสำคัญกว่าอนุภรรยา เช่นนั้นแล้วก็จำใจต้องเฝ้าไข้นางเสียก่อน" เขาตะโกนออกไปหมายจะให้ข้ารับใช้ด้านนอกได้ยิน เพื่อนำข่าวไปแจ้งให้หลินฮวาทราบเรื่องดังนั้นเป็นอันว่าพิธีการเข้าห่อของค่ำคืนแรกสิ้นสุดลงในทันที เหมยเซียนยิ้มตรงมุมปากอย่างพอใจโดยไม่ทันสังเกตว่ามีดวงตาคู่หนึ่งแอบจ้องมองนางอย่างไม่วางตา ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างขบขันในความร้ายกาจที่ไม่เที่ยงแท้ของนาง

ยามไฮ่ คือ เวลา 21.00-23.00 น. หรือเรียกอีกอย่างว่า ยามสอง