บทที่ 2 :"วาสนาข้ากับท่านสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้"

     หิมะตกหนักจนทุกอย่างปกคลุมด้วยสีขาวโพลน แม้อากาศจะหนาวเหน็บเพียงใดก็ไม่เท่าใจดวงนี้ที่หนาวสะท้านจนเกินความเจ็บปวด อยากเห็นใบหน้านางผู้นั้นเหลือเกินว่างดงามขนาดทำให้เขาผู้นั้นกล้ายื่นใบหย่าให้นางเช่นนี้ แม้ในใจลึกๆ ยังคงหวังว่าเขาจะสำนึกได้ กลับมาขออภัยเพียงเท่านี้ตนก็พร้อมจะยกโทษให้เขา ทว่าผ่านมาสองชั่วยามก็ไร้แม้เงา เหมยเซียนรู้ตัวดีว่าความคิดเช่นนี้มันโง่เขลาสิ้นดี แต่เพียงหวังว่าจะขอรักบุรุษผู้นี้ให้สุดใจ ย่อมรู้ตัวดีว่าเมื่อถูกทำร้ายใจจนเกินขอบเขตของความรัก นางจะจากลาแต่โดยดี

"ฮูหยินเข้าจวนเถอะเจ้าคะ รอท่านอ๋องรองมาสองชั่วยาม หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่า"ปิ่งปิ่ง ข้ารับใช้คนสนิทดูจะหวาดหวั่นใจกลัวนายที่ตนรักจะล้มป่วย

"เจ้าไม่ต้องกังวลใจไป ข้าเป็นถึงบุตรสาวท่านแม่ทัพ ไม่ล้มป่วยง่ายๆ หรอก จริงสิ! หากข้าล้มป่วยไปจริงๆ เจ้าว่าสามีข้าเป็นกังวลเช่นเจ้าไหม?" น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้นเหมือนจะรู้คำตอบ ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายบัดนี้กับว่างเปล่าเหม่อเลยมองออกไปนอกกำแพงจวน 

"ฮูหยิน" ปิ่งปิ่งอยากจะปลอบใจนางทว่ากลับนิ่งไป

"เวลานี้ท่านพ่อท่านแม่จะเป็นเช่นไรบ้าง" เหมยเซียนรู้สึกใจคอไม่ดีมาหลายวันแล้ว วินาทีนี้นางอยากกลับจวนสกุลหยางเหลือเกิน เพื่อกินต้มซุปบัวหิมะซี่โครงไก่ฝีมือท่านแม่ผู้รู้เมนูโปรดของนาง ทว่าหลายวันมานี้แทบไม่มีจดหมายจากท่านแม่ ยิ่งเมื่อตนถามเซินอู๋หลัว เขากลับเปลี่ยนเรื่องซึ่งสร้างความสงสัยให้นางไม่น้อย 

"ปิ่งปิ่ง"

"เจ้าคะฮูหยิน"

"ข้าอยากไปนอกจวน" ดวงตาไร้เดียงสาเบิกโพลงทันที นางรู้ดีว่าเมื่อฮูหยินต้องการทำสิ่งใด ย่อมไม่มีสิ่งมีขวางกลั้นความปรารถนาของนางได้ เว้นเสียแต่อยากสิ้นชีพก่อนวัยอันควร ท่านอ๋องเซินอู๋หลัวไม่น่ารอดชีวิตมาได้ถึงป่านนี้เลย นางทำได้เพียงมโนในใจเท่านั้น

"จะไปนอกจวนได้อย่างไร? ในเมื่อท่านอ๋องกำชับไว้ว่าห้ามออกนอกจวนในเพลานี้" 

"ข้าต้องกลับบ้าน ไม่เยี่ยงนั้นข้าคงนอนไม่หลับ เจ้าไม่คิดว่ามันแปลกไปบ้างเหรอ"

"แปลกที่เจ้าว่า...เป็นเช่นไร!" น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเท้ายาวเดินตรงดิ่งมายังนาง ไม่รู้ว่าเซินอู๋หลัวยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่มากแค่ไหนนั้นไม่สำคัญเท่ากับใบหน้าที่ว่างเปล่าราวกับผืนทะเลทราย ร่างบางสวมชุดเป้ยจีนปกเสื้อรวบที่มือแขนเสื้อใหญ่สีแดงผงาดราวกับพญาหงส์

"ข้าต้องกลับจวนสกุลหยาง"นางเอ่ยอย่างไม่อ้อมค้อม

"ข้าเกรงว่าคงไม่ได้"

"เพราะเหตุใดกัน?" 

"เพราะเจ้าต้องเซ็นใบหย่าให้ข้า ถึงจะไปจากจวนสกุลหลี่ได้" และแล้วฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้นลงอย่างแท้จริง 

"วาสนาข้ากับท่านสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้!"ใบหน้าของนางเศร้าสร้อยดุจดอกไม้เหี่ยวเฉาก่อนจะเดินจากไป เขาหลับตาแน่นพยายามระงับความเจ็บปวด มองร่างบางที่ไม่เคยแม้แต่จะโอบกอดนางไว้อย่างที่ใจปรารถนา เซินอู๋หลัวกำลังปกปิดอะไรนางไว้กันแน่

คืนที่สามีข้ายื่นใบหย่าให้เซ็น ฮูหยินคนใหม่ของเขากําลังจะก้าวเข้าประตู ด้านนอกจวนโหวมีพลุสว่างไสวเฉลิมฉลองตลอดทั้งคืน ข้าคลานออกมาจากกองหิมะ นํ้าตาที่ไหลไม่หยุดเย็นจนแข็งเป็นเกล็ดบนแก้ ปิ่งปิ่งไม่อาจติดตามข้าออกมาได้เพราะต้องรับใช้ฮูหยินคนใหม่ซึ่งแท้จริงแล้วนางคือ หลี่หมิงเพื่อนสนิทหนึ่งเดียวของข้า ฟ้าช่างเล่นตลกเสียจริงหากเขาเอ่ยความจริงตั้งแต่แรกคงไม่มีงานมงคลระหว่างเราและยังคงรักษามิตรภาพที่ดีต่อกันได้ ไม่จบสิ้นลงด้วยความโกรธเคืองเคียดแค้นเช่นนี้ "สักวันพวกเจ้าจะได้สัมผัสความรู้สึกที่ถูกคนรักหักหลัง ข้าหยางเหมยเซียนจะมอบบทเรียนครั้งนี้ให้พวกเจ้า จงมีชีวิตที่ดีเถิด"ภายใต้ความเลือนรางเหมือนมีใครผู้หนึ่งยืนมองข้าอยู่เบื้องหน้าก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทลง

ห้าปีต่อมา 

ข้านําทัพหมื่นนายตีโต้ข้าศึกสําเร็จ และควบม้ากลับสู่ราชธานีก่อนที่ข้ากลายเป็นสตรีนำทัพแทนผู้เป็นบิดาในครั้งนี้ได้เพราะมรสุมแห่งชะตากรรมอันเหน็บหนาวมิอาจจบลงเพียงมอบสามีให้สตรีอื่น สิ่งที่เซินอู๋หลัวปกปิดไว้ไม่อนุญาตให้ข้ากลับบ้านตนเองคือบิดาข้าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่สิ้นชีพในระหวางทำศึกกับมองโกล อีกทั้งมารดากลับมาตรอมใจตายในวันถัดมา น้ำตาแห่งทุกข์ระทมไหลรินมานานนับปีร่างบางนอนล้มป่วยเหมือนจะสิ้นใจตามพวกท่านทว่าปณิธานอันแรงกล้ามาพร้อมไฟที่ลุกโชกโชนในใจท่ามกลางความหนาวไม่อาจยอมแพ้ง่ายดาย ข้าต้องฟื้นตัวกลับมาเป็นสตรีกล้าหาญดูแลสกุลหยางแทนพวกเขา และมิอาจทิ้งซูจิ่นเหยาพี่สาวคนเดียวให้เจอชะตากรรมอันโหดร้ายเพียงลำพัง

"ท่านแม่ทัพ งานเลี้ยงเริ่มขึ้นแล้ว ท่านอ๋องรอง มาต้อนรับท่านเอง"หลี่เจิ่นทหารมือขวาเอ่ยขึ้น แววตาราบเรียบไร้ซึ่งอารมณ์

"ท่านอ๋องรองเหรอ ข้าไม่ได้ใส่ใจหรอก ว่าแต่คนผู้นั้นมาหรือไม่!"น้ำเสียงของนาง แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้

"ขอรับ เป็นอย่างที่ท่านคาดการณ์ไว้" หลี่เซิ่นทหารมือซ้าย เพ่งมองนายหญิงเพื่อรอคำสั่งด้วยท่าทางจริงจัง

"หึ ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง" สตรีร่างบาง ทว่ามีวิชาการต่อสู้ และเอาตัวรอดเกินที่ใครจะคาดไว้ได้ใบหน้าเรียวรูปไข่ แก้มอมชมพู ดวงตาคู่สวยกลมโตและริมฝีปากบางชมพูในชุดเกาะทหาร คนตัวเล็กมองไปข้างหน้าด้วยสายตาไร้ชีวิตชีวา ใบหน้านางดูเหมือนหุ่นยนต์ไร้อารมณ์ บริเวณจวนโหวที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ประดับประดาด้วยโคมไฟรูปทรงกระต่ายที่นางชื่นชอบ ดวงตาสวยเบิกกว้างอย่างตกตะลึงมีเพียงท่านแม่เท่านั้นที่รู้ 

"เจ้าชื่นชอบหรือไม่"เสียงเข้มเอ่ยขึ้นจากเบื้องหลังนางพินหลังไปมองบุรุษรางสูงกำยำยืนสง่าผ่าเผยราวกับอินทรีย์ ดวงตาเข้มเปล่งประกายขึ้น เผยยิ้มกว้างมาทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นเปล่งประกายอย่างที่นางไม่เคยพานพบบุรุษใดงดงามเช่นนี้มาก่อน ในทั่วหล้ายากนักจะมีใครเทียบเขาได้ ท่านอ๋องรอง ผู้ที่ผู้คนเล่าลือว่า “อาจสิ้นลมได้ทุกเมื่อ” ยืนตัวตรงกลางงานเลี้ยงฉลองชัย

"คาราวะท่านอ๋องรอง" นางแสดงท่าทางเคารพด้วยความนอบน้อม

"ไม่ต้องมาพิธีเจ้าเรียกข้าว่า หลงเยว่ฉานก็พอ"

"ข้าน้อยมิบังอาจ" คำพูดของนางทำให้คนตัวสูงเผยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนดึงนางให้ลุกขึ้นยืน ดวงตาทั้งคู่ปนระสานกันด้วยความบังเอิญ เหมยเซียนจ้องมองแววตาของเขาผู้นี้เหมือนมีความปรารถนาอันแรงกล้าซ่อนอยู่ เหมือนเคยเจอกันมาก่อนทว่านางกลับคิดเท่าไหร่ก็ไม่อาจหาคำตอบได้ 

"ยินดีกับท่านแม่ทัพหญิงด้วย" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้ทั้งคู่ผงะออกจากกัน บุรุษที่นางไม่พานพบมาห้าปีสีหน้าของเขานิ่งสงบเหมือนผิวน้ำนิ่งทุกครั้งที่เจอนางไม่เคยเปลี่ยนไปเลย แต่แววตาของนางที่เคยมองเขาเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งคู่จ้องเขม็งกันเหมือนโดนมนต์ตราโดยไม่ทันสังเกตว่ามีแววตาคู่หนึ่งเหลือบมองอย่างไม่พอใจ