บทที่ 6 : มีผู้ใดร้ายกว่าข้าอีกหรือ!

                                                                                    สำนักงานว่าการแคว้นเหยียนเป่ย

    ข่าวลือว่าหวางเฟยคิดวางยาพิษฆ่าคุณหนูรองได้แพร่สะพัดไปทั่วแคว้น แม้ว่าท่านอ๋องรองพยายามปิดบังซ่อนเร้นไว้รัดกุมเพียงใด ทว่ากลับไม่อาจหนีพ้นเงาศัตรูที่หมายคิดร้ายต่อหวางเฟยไว้ได้

     เมื่อเหล่าขุนนางทราบข่าวจึงร้องเรียนเพื่อคืนความเป็นธรรมให้คุณหนูรองหวังปลดตำแหน่งหวางเฟยของเหมยเซียนให้เป็นเพียงอนุภรรยาเท่านั้นหรือไม่เช่นนั้นก็ขับไล่ออกจากจวนท่านอ๋องรองไปเสีย เเกียรติหาวซวนย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าท่านอ๋องรองไม่อาจทำการเช่นนั้นได้ จึงคิดแผนยืนข้อเสนอให้เขาแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้าไว้ แล้วค่อยปรึกษาหารือเพื่อหาวิธีแก้ปัญหากันต่อไป

    "ท่านอ๋องรอง ข้าว่าท่านควรรับคุณหนูหลินฮวาเป็นอนุภรรยาเพื่อลดความขัดแย้งภายในจวนและราชสำนักลง ไม่มีผู้ใดเห็นดีเห็นงามที่ท่านอ๋องรองปล่อยหวางเฟยไปเช่นนี้"ซื่อจือเสินหาวซวนพูดขึ้น

    "ข้าไม่ต้องการรับอนุภรรยาเข้าจวน เจ้าก็รู้ดี" น้ำเสียงอันหนักแน่นเอ่ยตอบ

    "ข้าน้อยรู้ดี แต่เพื่อสยบข่าวลือที่ว่าท่านไร้คุณธรรมไม่อาจลงโทษหวางเฟยได้ เพราะลุ่มหลงสตรีผู้นี้จนโงหัวไม่ขึ้นย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัวท่านอ๋องรอง ข้าน้อยคิดวิธีแก้ต่างไว้เอ่อ..."เขาอ้ำอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง

    "ว่ามาเถอะ!"แววตาเข้มจ้องเขม็งอย่างไม่อาจละสายตาได้

    "ท่านอ๋องรองได้โปรดรับคุณหนุหลินฮวาตบแต่งเป็นอนุภรรยาเถิด เพื่อเป็นการลงโทษหวางเฟยที่เห็นว่าสมควรแล้ว" เขานิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง

    "ข้าน้อยก็เห็นว่าสมควรตามที่ท่านซื่อจือ ท่านอ๋องรองโปรดพิจารณาด้วยเถิด" จินเสียงขุนนางชั้นสองฝ่ายขวาเอ่ยขึ้น

   "พวกเจ้า!"

    ร่างสูงยื่นตัวตรงอย่างขุ่นเคืองใจมือนั้นกำกระบี่คู่กายไว้แน่นอย่างคับแค้นหมายจะฆ่าพวกเหล่าขุนนางให้สิ้นซากไปเสียให้ได้ คิดจะดูหมิ่นเกียรติตนเองยังพอรับได้ ทว่าหมิ่นเกียรติหวางเฟยอันเป็นที่รักของตกมันน่าหนัก ทว่ากลับไม่อาจทำการสิ่งใดได้ดั่งใจหวังมันน่ารังเกียจมากกว่าเสียอีก

    "ท่านอ๋องรองโปรดพิจารณาด้วยเถิด" เสียงดังก้องไปทั่วท้องพระโรงในสำนักงานว่าการ

   "ข้าเห็นด้วย!!" ร่างบางระหงเดินอย่างสง่างามด้วยชุดสีแดงทรงพลังราวกับพญาอินทรี แววตาว่างเปล่าทว่าอ่านเกมออกเผยยิ้มมุมปาก ในโลกใบนี้ยังผู้ใดร้ายกาจไปกว่านาง ในเมื่อบีบคั้นให้นางต้องร้ายอย่างมีชั้นเชิงมีหรือจะพลาดโอกาสทองเพื่อเอาคืนให้สาสม 

    "เหมยเซียน" คนตัวสูงยืนนิ่งแววตาเปล่งประกายขึ้น

    "คำนับหวางเฟย" เหล่าขุนนางทำความเคารพหวางเฟย

    "ไม่ต้องมากพิธี" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงและแววตาดุดัน 

    แม้ว่าทุกคนทำความเคารพเสมือนว่าจงรักภักดีต่อตน แต่แท้จริงหมายจะลอบกัดทำร้ายนางหลับหลังทั้งสิ้น เพราะล้วนต้องการให้บุตรสาวของตนเองเข้าวิวาห์กับท่านอ๋องรองเพื่อสนองอำนาจของตนเองทั้งสิ้น มีหรือที่ผู้มากประสบการณ์รู้กลยุทธ์ในสนามรบเช่นนางจะมองเกมการเมืองเช่นนี้ไม่ได้ 

     'สตรีนางหนึ่งอยากครอบครองสามีข้า บุรุษกลุ่มหนึ่งหมายปองอำนาจของสามีข้า หึ น่าขันสิ้นดี'

    "หวางเฟย..." น้ำเสียงสั่นๆ ของเสนาบดีจินเสียงเอ่ยขึ้น

    "ข้ายินดีรับโทษตามที่พวกท่านเสนอมา มันย่อมดีกว่าการกรอกยาพิษเข้าปากให้สิ้นชีพ พวกท่านว่าจริงหรือไม่" ดวงตาคู่สวยอันว่างเปล่าเหลือบมองท่านอ๋องรองเล็กน้อย

   "หวางเฟย!" เขาเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธเคืองในความดื้อรั้นของนางไม่น้อย

   "ท่านอ๋องรองไม่ต้องพูดสิ่งใดอีก ข้าทำความพิษอันใหญ่หลวงนัก ทว่ากลับได้รับความเมตตาจากพวกเหล่าขุนนางให้รับโทษสถานเบาเช่นนี้ นับว่าต่อโชคชะตาให้ข้าอีกไม่น้อย เช่นนั้นแล้วท่านอ๋องรองโปรดเข้าวิวาห์ รับตัวคุณหนูตระกูลเสินเป็นอนุภรรยาเถิด" น้ำเสียงอันนุ่มนวลแฝงไปด้วยความหนักแน่นทางใจราวกับพญาหงส์ที่ชูคอในเพลิงร้อนระอุทว่ามิอาจเผาผลาญตัวนางได้เลย

    "เห็นด้วยๆ" เสียงดังฮือฮาลั่นในสำนักงานว่าการพร้อมรอยยิ้มอย่างปีติยินดี

    "ถึงกระนั้นข้ามีข้อเสนอหนึ่งข้อ"

    "เชิญหวางเฟยว่ามา" เสนาบดีจินเสียเอ่ยยิ้มแก้มปริ

    " ณ เพลานี้แคว้นประสบความเดือดร้อน พืชผลล้วนแห้งแล้ง เหล่าราษฎรล้วนอดอยากปากแห้ง เมื่อไม่นานฮ่องเต้มีราชโองการให้ขุนนางทั้งหลายใช้ชีวิตอย่างพอเพียงเพื่อเห็นแก่เหล่าราษฎรที่กำลังทุกข์ได้ยาก ท่านทั้งหลายทราบดีหรือไม่?"

    "ใช่ๆ" เหล่าขุนนางพยักหน้ารับพร้อมกัน

    "เช่นนั้นแล้ว...เพื่อไม่ให้ขัดกับราชโองการของฮ่องเต้ การรับคุณหนูหลินฮวาเข้าจวนจึงไม่ต้องมาพิธีการใด ท่านอ๋องรองว่าเช่นไร?" นางเอ่ยถามขึ้น 

    "เจ้า!! ย่อมได้!"

    น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกร้อนดั่งเพลิงลุกโชนลุกเดินจากไปโดยไม่พินหลังแม้แต่จะกลับมามองนางสักนิด ทว่าการยอมรับข้อเสนอครั้งนี้ของนางมักมาพร้อมแผนร้ายเสมอ ในเมื่อหลินฮวาอยากเล่นเกมสงครามรักกับนางมากนัก เช่นนั้นแล้วก็ควรแสดงให้นางรู้ว่าตัวนางมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เพราะโชคชะตาฟ้าลิขิตเท่านั้น! 

    ทางด้านจวนเสนาบดีจินเสียงข้ารับใช้เดินกันอย่างขวักไขว่เพื่อจัดเตรียมสินสมรสไปพร้อมกับการส่งตัวคุณหนูหลินฮวาเข้าห้องหอในคืนนี้ นางนั่งยิ้มกรุ้มกริ่มหน้ากระจกบานใหญ่อย่างผู้ชนะ ถึงแม้ว่าจะแอบเสียดายอยู่ไม่น้อยที่ไม่มีการจัดพิธีวิวาห์ต้อนรับอันใหญ่โตอย่างที่เคยวาดหวังไว้ แต่อย่างน้อยตนก็ตกเป็นชายาท่านอ๋องรองทั้งกายและใจในอีกไม่กี่ชั่วยาม เพียงเท่านี้ก็สุขอุรายิ่งแล้ว 

     "ยินดีกับคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ" นางรับใช้คนโปรดเอ่ยขึ้น 

     "หึ! ล้วนเป็นความดีความชอบของเจ้าทั้งสิ้น" นางยื่นถุงกำมะหยี่สีแดงให้นางรับใช้คนโปรดในนั้นมีเงินจำนวนมากพอที่จะซื้อที่ดินสักแปลงได้

    "ขอบพระคุณเจ้าค่ะ คุณหนู เอ๊ะ!ไม่สิ ชายาท่านอ๋องรอง" น้ำเสียงหวานประจบเอ่ยอย่างเอาอกเอาใจ

    "อิอิ เจ้าก็...หวางเฟยช่างโง่เขลายิ่งนัก ปล่อยเจ้ามาเท่ากับฆ่าตัวตายเพราะข้ายังมีงานให้เจ้าทำอีกมากมาย เพราะตำแหน่งหวางเฟยต้องเป็นของข้าหลินฮวาผู้นี้เท่านั้น! อิอิ ข้างดงามงามหรือไม่?" นางยืนขึ้นเผยให้เห็นชุดวิวาห์สีแดงสดประดับทองไปทั่วดั่งเทพธิดา

     "งดงามที่สุดเจ้าค่ะ!"นางตอบเอาใจผู้เป็นนายอย่างสุขล้นไม่แพ้กัน

     นางรับใช้รอดจากลงโทษมาได้เพราะหวางเฟยข้อร้องท่านอ๋องรองไว้ ทว่านางมิได้สำนึกในบุญคุณแต่อย่างใด เพราะในใจล้วนมีให้คุณหนูหลินฮวาแต่เพียงผู้เดียว โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทั้งคู่กำลังหลงเข้าไปในกับดักของเหมยหลินที่รอเชือดพวกนางอย่างช้าๆ ให้ตายทั้งเป็น เพื่อให้สาสมในการคิดจะเข้ามาหมายจะเป็นศัตรูกับท่านแม่ทัพหญิงผู้องอาจกล้าหาญยิ่งกว่าบุรุษเช่นนาง