บทที่ 8 : หลินฮวา

"ร้ายกาจนัก!! เหมยเซียน!!!" นางในชุดวิวาห์สีแดงกัดฟันกรอดด้วยความขุ่นเคืองใจดั่งไฟที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่งที่ตนเกลียดชังให้มลายหายไป จนหมดสิ้น นางกำมือจนเล็บจิก ดวงตากลมโตอันแดงก่ำเพ่งมองเบื้องหน้าอย่างไร้สติ ก่อนทำลายข้าวของจนกระจัดกระจายเต็มพื้นอย่างสตรีบ้าคลั่ง ในเมื่ออยากดีกลับนางนักบัดนี้นางควรลงเล่นเกมกับเหมยเซียนดูสักครั้ง 

"ใจเย็นๆ เถิดคุณหนู" นางกำนัลคนสนิทพยายามห้ามปรามแต่ไร้ประโยชน์เสมือนว่าตอนนี้นางไม่ใช่หลินฮวาผู้เดิมแล้ว

"ข้าอยากจะฆ่านางให้ตายนัก!"

"หากคุณหนูทำเช่นนั้น ท่านอ๋องรอง คงไม่พอใจเป็นแน่"

"แล้วเจ้าจะให้ข้าอยู่ใต้เท้าเหมยหลินไปชั่วชีวิตหรือไร!!" นางพูดขึ้นก่อนจะลงจิบชาอุ่นๆ อย่างใจเย็นพลันก็คิดหาแผนการที่จะมัดใจท่านอ๋องรองให้ได้ ในที่สุดนางก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นไปนอนบนเตียงตามเดิม 

"วันนี้เข้าป่วยคงไปรินน้ำชาให้ผู้ใดไม่ได้แฮ่รกๆๆ" 

"เจ้าค่ะ" นางข้ารับใช้เผยยิ้มออกมาอย่างแสนรู้

หลินฮวาเป็นบุตรสาวของท่านเสนาบดีฝ่ายขวานามว่า จิภักดีเสียง มีอำนาจไม่น้อยในราชสำนักทั้งยังมีบุตรชายคนโตเป็นถึงซื่อจือ ผดุงความยุติธรรม ไร้มลทิน ทำหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อฮ่องเต้จึงสร้างผลงานความดีในราชสำนักไม่น้อย ต่างจากผู้เป็นพ่อที่ซ่อนการกระทำชั่วไว้มากมายจนหลงเย่วฉานตามสืบเรื่องและรวบรวมกำลังพลมือดีเพื่อวางแผนรวบรวมหลักฐานเอาผิดท่านเสนาบดีจินเสียงเพื่อความยุติธรรมให้เหล่าประชาชนแม้ว่าจะเป็นบิดาของสหายตนก็ตาม

"หลินฮวาได้สายเลือดจากเสนาบดีจินเสียงมาไม่น้อย ทั้งความคิดและการกระทำคล้ายผู้เป็นบิดา แม้ว่าต่อหน้าผู้คนคนนางจะแสร้งเป็นสตรีผู้อ่อนแอและอ่อนโยนแต่กลับซ่อนยาพิษไว้กับตัวไม่น้อย" เหมยเซียนเอ่ยขึ้นเมื่อหลินฮวาปฏิเสธการรินน้ำชาให้นางในเช้านี้ แม้จะอ้างว่าป่วยผู้เรียกร้องความใส่ใจจากหลงเย่วฉาน 

"นางป่วยในวันสำคัญเช่นนี้..."ซีซวนเอ่ยขึ้นพลางมองหน้าผู้เป็นนายหญิงของตนเอง

"ลูกไม้ตื้นๆ เช่นนี้ปล่อยนางไปเถิด เพราะศึกนี้ยังอีกนาน" นางเอ่ยพลางเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดบุรุษเพราะวันนี้นางตั้งใจออกไปด้านนอกตำหนักเพื่อสืบเรื่องราวบางอย่างที่สำคัญกว่า สตรีที่ผ่านการทำสงครามมาแล้วเช่นนางไม่เคยเกรงกลัวต่อสิ่งใดแม้ว่าจะเจ็บช้ำมาจากรักแรกก็ตาม 

ทางด้านตำหนักของอนุภรรยาอย่างหลินฮวาที่กำลังออดอ้อนท่านอ๋องรองแม้ว่าจะใช้มารยาร้อยล้มเกวียนเพียงใด แต่บุรุษที่ใจแข็งดั่งหินผามิเคยหวั่นไหวให้สตรีอื่นใดนอกจากหลินฮวาบุสัตว์เลี้ยงผาที่คงทนทุกฤดูกาล 

"อาการเป็นเช่นไรบ้างหมอหลวง" เขาเอ่ยถาม

"ท่านอ๋องรอง เป็นเพราะชายารองพักผ่อนน้อยเกินไปเลือดลมจึงติดขัดดื่มยาที่ข้าให้ไว้ไม่กี่ชั่วยามอาการดีขึ้น" ชายสูงวัยกล่าวตอบ

"อืม ขอบใจท่านมาก" เขาเอ่ย

"ข้าน้อยขอตัว" ชายสูงวัยเดินจากไปเมื่อหน้าที่ของตนจบลง

"เจ้าพักผ่อนเถอะ เสร็จกิจแล้วข้าจะมาเยี่ยม" เขาเอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นยืนหมายจะเดินออกไปทว่าแขนนั้นกลับถูกนางคว้าไว้อย่างรวดเร็ว

"ท่านอ๋องรองจะมาเยี่ยมข้าจริงๆ ใช่ไหม?" นางเอ่ยถามขึ้นพลางแสร้งทำเป็นอ่อนแอ

"อืม เจ้าวางใจเถอะ" เขาตอบรับอย่างนุ่มนวล ในสายตาตนแล้วหลินฮวาคือน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น การทำหน้าที่อื่นแตกต่างออกไปสร้างความอึดอัดใจให้ตนไม่น้อยทว่าเพื่อรักษาชีวิตเหมยเซียนไว้ต่อให้ฝืนใจมากกว่านี้ตนก็ยอม

ในตลาดผู้คนต่างเดินพลุกพล่านไปมาทั่วท้องถนน  เสียงควบอาชาดั่งขึ้นร่างบุรุษที่องอาจอย่างสง่าผ่าเผย แท้จริงแล้วเหมยเซียนการที่นางปลอมตัวเช่นเพื่อง่ายต่อการสืบสาวหาข้อเท็จจริงกับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับตระกูลของตน ในใจนางเชื่อมั่นเสมอว่าการตายของท่านพ่อท่านแม่ของนั้นเป็นการวางเพลิงเพื่อปิดปาก เพราะเขาเคยพูดกับนางไว้ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เอาผิดคนผู้หนึ่งไว้ได้เกี่ยวกับการหายตัวไปเหล่าสตรีในแคว้น ในช่วงเทศกาลโคมไฟมักพบว่ามีสตรีหายไปอย่างไร้ร่องรอยเสมือนว่าผู้อยู่เบื้องหลังเป็นผู้อำนาจพอๆ กับฮ่องเต้ในแคว้นต้าหมิงเท่ากับว่านางกำลังเล่นกับไฟเหมือนรนหาที่ตาย

"เหมยเซียนอยู่ที่ใด?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

"เรียนท่านอ๋องรอง หวางเฟยต้องการพักผ่อนจึงไปเที่ยวตลาดในตัวเมืองเจ้าค่ะ" ซีซวนตอบ

"ใยเจ้าจึงไม่ตามนางไป" ดวงตาเข้มมองนางกำนัลอย่างสงสัย

"หวางเฟยแจ้งว่าต้องการออกไปเพียงลำพัง ข้าน้อยมิกล้า" นางตอบ

"หากนางกลับมาแล้ว แจ้งนางด้วยว่าข้ามีกิจไปต่างถิ่นฝากนางดูแลหลินฮวาด้วย" เขาพูดแม้จะไม่พอใจที่ไม่ได้เห็นหน้าหวางเฟยแสนรักก่อนไปก็ตาม