บทที่ 4 :"หยูเหยียน"

ช่วงเวลาสุขสงบได้สิ้นสุดลง เมื่อการมาเยือนของหยูเหยียนน้องสาวหลงเยว่ฉานที่ได้ตบแต่งกับเสิ่นหาวซวนเป็นฮูหยินของจวนสกุลเสิ่น นางมีหน้าตางดงามราวกับเพชรน้ำหนึ่งทว่านิสัยนั้นช่างดื้อรั้น เอาแต่ใจมาแต่เด็ก หากไม่พอใจผู้ใดแล้วจะตามกลั่นแกล้งคนผู้นั้นแทบไม่มีที่ให้ยืน ท่านอ๋องรองแสนจะหวงแหนหยูเยียนราวกับไข่ในหิน ครั้นเมื่อบิดามารดาสิ้นใจลงหยูเหยียนมักเก็บตัวร้องไห้ ไม่กล้าเผชิญโลกภายนอก มีเพียงหลงเยว่ฉานเป็นพี่ชายคนเดียวที่คอยโอบกอดนางไว้ในยามสิ้นหวัง

บัดนี้ดันมีสตรีม่ายไม่รู้ว่าใช้เล่ห์กลอุบายใดถึงแต่งเข้าจวนได้อย่างง่ายดาย แม้นางจะคัดค้านเพียงใดทว่าหลงเยว่ฉายก็ไม่สนใจ เป็นครั้งแรกที่เขาสู้หัวชนฝากับนางเช่นนี้ 

"นานเท่าไหร่แล้ว ที่ข้าไม่ได้ยืนมองดอกเหมยฮวาต้นนี้" ร่างเล็กเด่นสง่างามใต้ต้นดอกเหมยฮวาสีชมพู หวนคิดถึงวันวานที่นางและหลงเยว่ฉานเล่นกันอย่างสนุกสนานจนลืมเดือนลืมตะวัน 

"หากไม่เทศกาลโคมไฟ เกรงว่าฮูหยินคงไม่อาจยืนอยู่ที่นี่ได้" นางข้ารับใช้คนสนิทแหงนมองต้นเหมยฮวา ตามผู้เป็นนายหญิงของตน

"แม้จะงดงามเพียงใด หากถูกกักขังไว้แต่ในจวนก็ไร้ประโยชน์ เจ้าว่าหรือไม่!" หยูเหยียนพินหลังไปมองที่มาของเสียง สตรีผู้นี้เหรอ...ที่ทำให้พี่ใหญ่เปลี่ยนไปแววตาเรียวมองเหมยเซียนตัวแต่หัวจรดเท้า

"ไม่เท่าไหร่ ข้าคิดว่าฮูหยินของจวนท่านอ๋องรองจะงดงามราวเทพธิดาเสียอีก"นางยิ้มมุมปากจางๆ

"ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า!ว่าน้องสาวของหลงเยว่ฉานจะงดงามรับกับหงส์ฟ้าที่ไหนได้...ขี้เหร่เหมือนเป็ดน้อย"

"เจ้า!" เหมยเซียนยิ้มกว้างจนตาปิดเมื่อเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดอย่างกับเด็กน้อย

"หยูเหยียน" เสียงทุ้มได้ขัดจังหวะประชันริมฝีปากของสตรีทั้งสอง หยูเหยียนวิ่งเข้าสวมกอดหลงเยว่ฉานด้วยความคิดถึง

"พี่ใหญ่ ท่านเป็นเช่นไรบ้าง ตั้งแต่ได้ฮูหยินเข้าจวนท่านก็ไม่ส่งข่าวคราวถึงข้า" น้ำเสียงแผ่วลง ดวงตาเหลือบมองเหมยเซียนเล็กน้อยก่อนจะเชิดหน้าหนี

"โธ่...ข้ามีราชกิจรัดตัวไม่ได้เกี่ยวข้องกับพี่สะใภ้เจ้าแม่แต่น้อย นางก็คงเหงาเช่นเจ้าเหมือนกัน" ดวงตาคมยังคงจ้องมองเหมยเซียนอย่างมีเลขใน 

"เช่นนั้นแล้ว ก็อนุญาตให้นางกลับบ้านเกิดไม่ดีหรือพี่ใหญ่"

"ไม่ดีแน่นอน" น้ำเสียงอันหนักแน่นทำให้หยูเหยียนไม่พอใจ แววตาเกรี้ยวกราดจ้องมองหยูเหยียนราวกับว่าสตรีผู้นี้ทำเรื่องไม่ดีไวง้กับนาง เหมยเซียนไม่เข้าใจว่าเหตุหยูเหยียนถึงไม่ชอบหน้านางหนัก 

"เอาเถอะๆ พี่ใหญ่ ข้าพาสหายที่ท่านรู้จักมาด้วย"

"เอ๊ะ!" ดวงตาคมเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ เหมยเซียนเองก็สงสัยเช่นกันว่าสตรีนิสัยเช่นนาง มีสหายด้วยเหรอ 

"หลงเยว่ฉานไม่เจอกันนานเลยนะ" เสียงหวานละมุนของสตรีรูปร่างระหง ใบหน้าหวานเผยยิ้มสดใสก้าวเท้ามาหยุดตรงหน้าท่านอ๋องรอง ดวงตาทั้งคู่ประสานกันคนตัวสูงเผยยิ้มกว้างตอบรับด้วยท่าทางตื่นเต้น

"หลินฮวา เจ้านี่เอง"เขาโอบไหล่นางไว้โดยลืมไปว่าที่ตรงนี้ไม่ได้มีเพียงเขาทั้งสอง เหมยเซียนผู้ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

"พี่หลินฮวาเคยเป็นคู่หมั้นของพี่ใหญ่" เสียงใสกระซิบพลางยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ หยูเหยียนหลบยิ้มลงทันที เหตุใดท่านอ๋องรองถึงไม่เคยพูดถึงสตรีผู้นี้ให้นางฟังสักครั้ง หรือแท้จริงแล้วจงใจไม่อยากให้นางรู้เรื่องกันแน่ ร่างเล็กเดินเข้าไป นางฝืนยิ้มออกมาทั้งที่ไม่สบายใจเอาเสียเลย

"ข้าฮูหยินเหมยเซียนยินดีที่ได้พบเจ้า" ท่านอ๋องเลิกคิ้วสูงขึ้นในทันที ก่อนโอบเอวบางของเหมยเซียนไว้อย่างไม่ได้ลังเลใจสักนิด ทำให้เหมยเซียนปล่อยวางความไม่สบายใจลง

"คารวะฮูหยินใหญ่ ข้าน้อยหลินฮวา บุตรสาวของจวนสกุลเสิ่น" ใบหน้าของนางเรียบเฉยไร้อารมณ์ เหมยเซียนสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บเข้ากระดูกดำ ราวกับว่าเป็นลางเตือนว่าสตรีเบื้องหน้าตนนี้ไม่ได้มีเจตนาดีต่อนางเป็นแน่ เช่นนั้นนางควรหาวิธีรับมือหยูเหยียน และหลินฮวาไว้บ้างคงดีไม่น้อย 

"เช่นนั้นแล้วข้าขอตัวฮูหยินไปเที่ยวชมเทศกาลโคมไฟ หยูเหยียนเจ้าพาหลินฮวาไปพักเถอะ" น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้น ทว่าดวงตาหวานฉ่ำยังคงจับจ้องฮูหยินของตนอย่างไม่วางตา ราวกับเปิดเผยให้ทุกคนรับรู้ว่านางผู้นี้สำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนกำยำ ใบหน้าแดงก่ำราวลูกท้อทำให้หลงเยว่ฉานมีความสุขเหลือเกิน 

"ปล่อยข้าได้แล้ว" เหมยเซียนยอมรับว่าตนไม่ได้อ่อนแอดังเช่นสตรีอื่น แต่หลงเยว่ฉานมักทำใหันางกลายเป็นสตรีตัวเล็กตัวน้อยทุกครั้งเมื่ออยู่ด้วยกัน หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางอาจกลายเป็นดั่งที่เขาต้องการเข้าสักวัน คนตัวสูงวางนางลงกับพื้นอย่างอ่อนโยนดวงตาสีน้ำตาลอ่อนพองโต เมื่อหลงเยว่ฉานสวมรองเท้าคู่ใหม่สีแดงระเรื่อปักลวดลายดอกเหมยให้นาง

"ถูกใจหรือไม่?" 

"อืม ถูกใจข้ามากๆ " นางเผยยิ้มสดใสให้เขา หลงเยว่ฉานยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ โดยที่นางไม่ทันระวังตัว

"เช่นนั้นแล้วเจ้ารีบมีบุตรชายและบุตรสาวหน้าตาเช่นเจ้าให้ข้าไวๆ เถอะ"

"ท่าน!"

"อ๊ะ!!" กำปั้นน้อยของนางแต่แรงมหาศาลเช่นนั้น ทำให้หลงเยว่ฉานฉุกคิดขึ้นได้ว่าฮูหยินที่ตนรักเป็นถึงท่านแม่ทัพใหญ่ของแคว้น หลงเยว่ฉานเผยยิ้มออกมาจนตาปิด สตรีน้อยวัยเยาว์ผู้นั้นที่เคยช่วยชีวิตตน กลายเป็นฮูหยินผู้งดงามราวกับจันทราที่ไม่อาจทอดทิ้งไปได้