บทที่ 5 จุดเริ่มต้นของหวางเฟยตัวร้าย

    เทศกาลโคมไฟฉินหวยเกิดขึ้นได้เพราะราชวงศ์หมิงมีความเจริญถึงจุดสูงสุดของยุค ชาวบ้านต่างแห่กันมาชื่นชมบรรยากาศริมแม่น้ำฉินหวยเพราะมีการแขวนโคมไฟหลากหลายรูปแบบไปทั่วริมแม่น้ำอย่างอลังการ ส่วนกลางแม่น้ำจะปรากฏเรือไฟส่องแสงระยิบระยับสร้างความตื่นตาตื่นใจให้ผู้พบเห็นไม่เว้นแม้แต่เหมยเซียน แม้มือข้างหนึ่งจะถือโคมไฟกระต่ายไว้แน่นแต่ดวงตาเปล่งประกายไม่อาจละสายตาไปได้ ริมฝีปากแดงเผยยิ้มกว้างอย่างลืมตัว 

"ข้าจะไปซื้อขนมกุ้ยฮวา ที่เจ้าชื่นชอบมาให้"

"อืม ข้าจะรอท่านพี่อยู่ที่นี่" ท่านอ๋องรองเผยยิ้มละมุนให้ผู้เป็นภรรยาก่อนจะเดินจากไป นานเท่าไหร่แล้วที่ภรรยาของตนไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้ เมื่อครั้นแต่งเข้าจวนเซินอู่หลัวก็เป็นเพียงนกน้อยในกรงขังไร้ซึ่งอิสรเสรี แม้แต่ช่วงเทศกาลโคมไฟยังไม่เคยได้เชยชมความงดงามเช่นนี้ทว่านางกลับยอมจำนนแต่โดยดีเพียงเพราะรักที่บังตาเมื่อย้อนนึกคราใดเกลียดตัวเองยิ่งนักที่ปล่อยนางไป

"เหมยเซียน เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น ร่างสูงย่างกายเข้ามาใกล้ดวงตาเข้มเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ

"ทำไม ข้าจะมาเที่ยวชมเทศกาลโคมไฟบ้างไม่ได้หรือ " 

"อึก" คำตอบนั้นของนางทำให้เซินอู๋หลัวนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง 

"อ๊ะ"ดวงตาสวยเหลือบมองเห็นลี่หมิงเดินมาแต่ไกล แผนร้ายเลยปรากฏขึ้นมาในสมองราวกับว่ารอคอยโอกาสเอาคืนมานานแสนนานบัดนี้ตนหมายจะแกล้งสะดุดล้มลงกับพื้นเพียงหวังเซินอู๋หลัวจะรับร่างนางไว้ แต่ทันใดนั้นกลับกลายเป็นหลงเยว่ฉานที่รับร่างตนไว้แทน เหมยเซียนตกอยู่ภายในอ้อมกอดเขาอย่างรวดเร็ว

"เหมยเซียน เจ้าบุ่มบ่ามเกินไปแล้ว" แม้การกระทำของท่านอ๋องรองจะดูเป็นห่วงเป็นใยนางจริง ๆ แต่แอบซ่อนความรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของนางไว้เช่นกันเพราะฉะนั้นเหตุใดตนจะปล่อยให้ภรรยาที่รักตกอยู่ในอ้อมแขนบุรุษเห็นแก่ตัวเช่นเซินอู๋หลัว ทุกการกระทำของท่านอ๋องรองที่มีต่อเหมยเซียนทำให้สตรีนางหนึ่งที่ยืนมองเหตุการณ์อย่างเงียบ ๆ ขุ่นเคืองใจไม่น้อย 

"คุณหนูรองหลินฮวานั่นท่านอ๋องรองและฮูหยินเหมยเซียนไม่ใช่หรือ เข้าไปทักทายไหมเจ้าคะ" ข้ารับใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันสดใส นางรู้ดีว่าผู้เป็นนายหญิงหลงรักจวินอ๋องมานานแล้วเป็นจวินอ๋องที่เมินเฉยต่อนางแม้จะรู้ความในใจของหวินฮวาก็ตาม

"ไม่ ข้ามีงานจะให้เจ้าทำ"น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยแต่ดวงตาสวยคู่นั้นแฝงไปด้วยแผนร้าย นางซุบซิบกับข้ารับใช้คนโปรดเพราะไม่เคยแม้จะขัดคำสั่งตนเลยสักครั้ง

"เจ้าคะคุณหนูรอง" หลินฮวายิ้มมุมปากเล็กน้อย 

"หากข้าไม่ได้ท่านอ๋องรองอย่าหวังว่าเจ้าจะได้ใช้ชีวิตคู่อย่างสงบสุข เหมยเซียน" แววตาโกรธเคืองเพ่งมองไปยังทั้งคู่ นางเป็นถึงคุณหนูรองจวนจินเสียงไม่ว่านางต้องการสิ่งใดจินเสียงผู้เป็นบิดาของนางก็หามาให้ได้เสมอเว้นแต่การวิวาห์กับท่านอ๋องรองเท่านั้นที่ไม่เป็นผลสำเร็จดั่งใจปรารถนา การที่ซื่อจือเสินหาวซวนมาเจอกับหยูเหยียน และตบแต่งเข้าจวนก็เป็นหนึ่งในแผนการของนางเช่นกันเพื่อให้ได้ใกล้ชิดท่านอ๋องรองมากขึ้น นางยอมแลกทุกอย่างแม้กระทั่งวิงวอนต่อจินเสียงทำอย่างไรก็ได้ให้นางเป็นฮูหยินของหลงเยว่ฉาน แต่ทว่าหลงเยว่ฉานยืนกรานหนักแน่นไม่ว่าอย่างไรก็ไม่วิวาห์กับหลินฮวาแน่นอน สุดท้ายแล้วสตรีที่ครองใจหลงเยว่ฉานกลับเป็นหญิงม่าย สตรีมีตำหนิหาใช่นางอย่างที่หวังไม่

เหมยเซียนเหลือบมองหยูเหยียนที่กำลังกินต้มซุปบัวหิมะซี่โครงไก่ที่นางตั้งใจเข้าครัวทำตั้งแต่รุ่งสาง ด้วยท่าทางเอร็ดอร่อยราวกับเด็กน้อยแม้จะกินเลอะเปื้อนแก้มแดงระเรื่อก็ตาม จนเหมยเซียนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ 

"พี่สะใภ้ เหตุใดท่านจึงมองข้าเช่นนั้นหรือ" นางวางถ้วยซุปลงก่อนจะใช้ผ้าขาวบางเช็ดริมฝีปากอย่างนุ่มนวล

"หยูเหยียนเจ้าต้องการซุปอีกหรือไม่ข้าทำไว้เพียงพอสำหรับทุกคน" เสียงใสเอ่ยถามด้วยแววตาที่อิ่มเอมใจ ใบหน้าที่ดูกังวลก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น

"ไม่แล้ว ๆ ข้าเห็นเจ้าตั้งใจเข้าครัวเลยทานมันเพื่อรักษาน้ำใจอย่าได้คิดเป็นอื่นไป" แววตาไร้เดียงสาทำให้เหมยหลินยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู

"เข้าใจแล้ว ๆ เจ้าเรียกข้าว่าพี่สะใภ้ได้หรือไม่?"

"ไม่ อึก!" ดวงตาสวยเบิกกว้างมองบน

"หยูเหยียน เจ้าเป็นอะไรไป ตามหมอหลวง"น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้น

"เจ้าคะ" 

ท่านอ๋องรองที่ตั้งใจแวะเวียนมาจวนหยูหยวนเพียงเพราะทราบเรื่องว่าเหมยเซียนได้ต้มซุปโปรดของเขาให้หยูหยวนทาน แขนข้างหนึ่งโอบกอดคุณหนูรองไว้ด้วยความหวาดกลัวว่าจะสูญสิ้นน้องสาวไป 

"พี่ใหญ่ขะ...ข้าหายใจ มะ...ไม่...ออก!" สิ้นเสียงหยูเหยียนก็สลบไปในทันที

"หยูเหยียน ๆ เจ้าฟื้นสิ เจ้าเป็นอะไรไป" น้ำเสียงอันสั่นเครือของเหมยเซียนเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ในต้มซุปมีพิษหรือไม่" ทันทีที่หลินฮวาย่างก้าวเข้ามานางเพ่งมองไปยังถ้วยต้มซุปที่หยูเหยียนทานด้วยความสงสัย

"เจ้าใส่ยาพิษลงไปหรือ" แววตาที่ดูผิดหวังของเขาทำให้เหมยเซียนถึงกับส่ายหน้าอย่างไม่น่าเชื่อว่าหลงเยว่ฉานจะเอ่ยถามเช่นนี้กับตน

"หมอหลวงมาแล้วเจ้าคะ" หลงเยว่ฉานอุ้มร่างบางของหยูเหยียนนอนลงบนเตียง ผ่านไปหนึ่งชั่วยามหมอหลวงได้ใช้เข็มจำนวนมาก ขับพิษออกจากร่างกายของหยูเหยียน 

"นางเป็นไรบ้าง!" เสินหาวซวนวิ่งอย่างหน้าตาตื่นเมื่อรู้ภรรยาของตนถูกวางยาพิษ ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองภรรยาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงรากกับผัก ผู้ใดกันช่างกล้าท้าทายตนเช่นนี้ 

"ท่านอ๋องรอง ท่านซื่อจือ คุณหนูหยูเหยียนพ้นขีดอันตรายแล้ว นางได้รับยาพิษที่ว่าเอ่อ..." ท่านหมอหลวงอ้ำอึ่งไปชั่วขณะหนึ่ง

"ว่ามา!" เสียงแข็งกร้าวของหลงเยว่ฉานทำให้หมอหลวงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองเหมยเซียนอย่างหวาดหวั่น

"ในต้มซุปที่คุณหนูทานมียาพิษอยู่จริง" สิ้นประโยคหลงเยว่ฉานกระชากแขนเหมยเซียนสุดแรงต่อหน้าทุกคน ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำใสสบตาคู่นั้นจากแววตาที่เคยมองนางด้วยความรักกลับกลายเป็นแววตารุ่มร้อนดั่งไฟ 

"ท่านอ๋องรองข้าน้อยผิดไปแล้ว" คนรับใช้ข้างกายหยูเหยีนยคุกเข่าลงด้วยท่าทางสำนึกผิด

"เจ้าหมายความเช่นไร?" หลงเยว่ฉานเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย มองข้ารับใช้ที่ตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว

"ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากฮูหยิน ให้ใส่ยาพิษลงไปในต้มซุปเจ้าคะ"

"เจ้าโกหก!" เหมยเซียนสุดจะทนอีกต่อไป นางหมายจะเข้าไปหาข้ารับใช้ผู้นั้นเพื่อเอ่ยถามอีกครั้ง ทว่าหลงเยว่ฉานรั้งกายนางไว้ทัน

"ดูสิ!นางคิดจะปิดปากข้ารับใช้ ชั่วร้ายเหลือเกิน"หลินฮวาเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ เหมยเซียนรับรู้ได้ทันทีว่าแผนชั่วเช่นนี้แท้จริงแล้วหลินฮวาได้อยู่เบื้องหลังแน่นอน

"เจ้ากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร" หลงเยว่ฉานขบกรามแน่น สีหน้าของเขาบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ

"ท่านเชื่อว่าข้ากล้าทำร้ายหยูเหยียนได้ลงคอหรือ?" ริมฝีปากของนางสั่นระริกด้วยความเสียใจ

"เช่นนั้นแล้วผู้ใดกันที่กล้าทำร้ายนางได้ หากไม่ใช่เจ้า!" สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความผิดหวังอันสุดซึ้ง ภาพที่เหมยเซียนยืนคุยกับเซินอู๋หลัวได้สร้างความไม่พอใจให้ตนมากมายนักยิ่งการที่นางคิดแผนการหวังจะให้เซินอู๋หลัวพยุงตัวไว้ ตนก็พยายามอดทนอดกลั้นมาตลอดเพราะไม่รู้ว่าสตรีผู้นี้ในใจนั้นคิดเช่นไรกันแน่หรือคิดว่าเขาเป็นหมากตัวหนึ่งในแผนการแก้แค้นนี้มาตลอด มาบัดนี้ยังกล้าวางยาน้องสาวเพียงหนึ่งเดียวของเขา ความอดทนที่เก็บซ่อนไว้ได้สิ้นสุดลงแล้วในเมื่อนางอยากเล่นเกมแก้แค้นนี้หนักหนา เขาเองจะลงเล่นเกมนี้ด้วยตามที่นางต้องการ ไม่คิดว่าสตรีที่ตนรักหมดใจจะโหดร้ายถึงเพียงนี้ ตลอดเวลาที่เขาทุ่มเททั้งกายและใจที่แท้กลับไร้ค่า หากนางจงใจกระทำเช่นนี้เพียงเพื่อให้เขายื่นใบหย่าให้เซ็นอีกครั้งเช่นนั้นแล้วมันย่อมไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอน

"เมื่อท่านต้องการให้ข้าเป็นหวางเฟยที่ชั่วร้ายนัก ใช่ข้าจงใจวางยาพิษหยูเหยียนเอง" ดวงตาฉายแววเกรี้ยวกราดขึ้น ท่านอ๋องรองผู้เป็นทั้งผู้ช่วยชีวิตนางและสามีในครั้งเดียวกัน ในเมื่อเขาต้องการให้นางเป็นเช่นไรนางก็จะเป็นเช่นนั้นดั่งที่เขาปรารถนา

"เหมยเซียน เจ้า!" นางเก่งนักเรื่องยั่วโมโหให้เขาร้อนรนใจเช่นนี้ 

"เมื่อข้าได้เป็นหวางเฟยตัวร้ายในสายตาจวินอ๋องแล้ว ข้ายิ่งไม่หยุดคิดบัญชีกับผู้ที่ป้องร้ายข้า ตั้งตารอไว้เถอะว่าข้าจะกระทำเช่นไรต่อไป" สีหน้าของนางเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็งก่อนจะเผยยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ดวงตาคู่สวยคู่นั้นสบตาดวงตาคมสีดำสนิททำให้หลงเยว่ฉานหวาดหวั่นเล็กน้อยเกรงว่าจะรับมือภรรยาตนเองไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้เสียแล้ว