ตอนที่ 3 ชุดออกกำลังกาย หรือชุดว่ายน้ำ?

บรรยากาศภายในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมืองเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่มาลินกลับรู้สึกเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ เธอกำลังยืนอยู่กลางร้านขายอุปกรณ์กีฬาแบรนด์ดังรายล้อมไปด้วยหุ่นโชว์ที่สวมชุดรัดรูปโชว์ซิกแพ็กและกล้ามเนื้อเฟิร์มกระชับ ซึ่งดูช่างห่างไกลจากสภาพความเป็นจริงของเธอราวฟ้ากับเหว

วันนี้มาลินอยู่ในชุดเดรสกระโปรงบานสีพีชปิดเข่าที่ช่วยพรางหุ่นได้ดีระดับหนึ่ง ผมยาวดัดลอนสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบเป็นหางม้าสูงเผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่งแต้มเครื่องสำอางโทนส้มพีชดูสดใส แต่คิ้วเรียวสวยกลับขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นโบ

“ตัวนี้ไม่ได้เหรอ?”

เสียงหวานเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ในมือชูเสื้อยืดคอกลมสีเทาตัวโคร่งไซซ์ XXL ที่น่าจะใส่สบายและระบายอากาศดีให้สองหนุ่มฝาแฝดที่ยืนกอดอกทำหน้าเหมือนกรรมการตัดสินนางงามจักรวาลดู

ดาวเหนือขยับแว่นสายตาเล็กน้อย กวาดตามองเสื้อยืดในมือเธอด้วยสายตาประเมินค่าที่ติดลบ “ไม่ได้ครับ มันหลวมเกินไป”

“หลวมสิดี จะได้ขยับตัวสะดวกไง” มาลินเถียง

“ผิด” ดาวเหนือตอบสวนทันควันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแบบอาจารย์บรรยายฟิสิกส์ “เสื้อผ้าที่หลวมเกินไปจะเป็นอุปสรรคต่อการจัดระเบียบร่างกาย พี่จะมองไม่เห็นว่ากล้ามเนื้อของหลินทำงานถูกต้องไหม ถ้าจัดท่าผิดอาจจะบาดเจ็บได้ เข้าใจไหมครับ?”

เหตุผลร้อยแปดพันประการที่ฟังดูมีหลักการแบบแปลกๆ ทำให้มาลินอ้าปากค้าง เถียงไม่ออก ได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองหน้าแฝดน้องที่ทำหน้านิ่งสนิท ก่อนจะหันไปหาแฝดพี่เพื่อขอความช่วยเหลือ

แต่เดือนหนาวกลับยิ้มเผล่ มือหนาหยิบไม้แขวนเสื้อจากราวอีกฝั่งยื่นมาตรงหน้าเธอแทน

“ต้องแบบนี้สิคะตัวเล็ก ผ้าระบายเหงื่อดี ยืดหยุ่นสูง เหมาะกับคาร์ดิโอหนักๆ”

มาลินก้มมองสิ่งที่เดือนหนาวส่งมาแล้วแทบจะเป็นลม มันคือสปอร์ตบราสีชมพูนมเย็นตัวจิ๋วที่มีสายไขว้หลังเส้นเล็กนิดเดียว กับกางเกงเลกกิ้งสีเดียวกันที่ดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าถ้าใส่เข้าไป ขาเธอคงดูเหมือนแหนมป้าย่นแน่ๆ

“เดือน นี่มันชุดตุ๊กตาหรือเปล่า? ผ้าแค่นี้เอามาทำผ้าเช็ดหน้ายังเล็กไปเลยนะ” มาลินโวยวายหน้าแดง “ถ้าเราใส่ พุงเรามันต้องปลิ้นออกมาทักทายชาวโลกแน่ๆ ไม่เอาอะ อายเค้า”

“ไม่ต้องอาย ใครจะกล้าว่าหลินของพี่” เดือนหนาวพูดเสียงนุ่ม โน้มหน้าลงมาใกล้จนจมูกโด่งแทบจะชนแก้มใส “อีกอย่าง เราเทรนกันในที่ส่วนตัว ไม่มีใครเห็นหรอก นอกจากพวกพี่”

“แล้วถ้าหลินใส่ชุดปิดมิดชิด...” ดาวเหนือพูดเสริมขึ้นมาลอยๆ ขณะหยิบกางเกงเลกกิ้งอีกตัวที่สั้นเสมอหูขึ้นมาพิจารณา “...เหงื่อจะออกยาก การเผาผลาญจะไม่ดี เชื่อเถอะครับ พวกพี่เรียนมา”

สุดท้าย ด้วยสกิลการหว่านล้อมระดับเทพและการตัดบทด้วยการควักบัตรเครดิตจ่ายให้เสร็จสรรพ มาลินจึงต้องจำยอมหอบถุงกระดาษใบใหญ่เดินตามสองหนุ่มต้อยๆ ออกจากร้าน โดยมีสายตาของผู้คนมองตามแผ่นหลังกว้างของสองแฝดที่เดินขนาบข้างสาวอวบตัวเล็กอย่างอิจฉา…

เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกที่ชั้นบนสุด มาลินก็ต้องตื่นตะลึงกับความอลังการของเพนท์เฮาส์ พื้นห้องปูด้วยหินอ่อนสีดำตัดกับเฟอร์นิเจอร์หนังแท้สีน้ำตาลไหม้ดูเท่และดุดัน บ่งบอกรสนิยมของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสสูงจรดเพดาน เผยให้เห็นวิวเมืองกรุงเทพฯ ยามบ่ายแก่ๆ แบบพาโนรามา

“ห้องสวยจัง...” มาลินรำพึงเบาๆ ขณะถอดรองเท้า

“ทำตัวตามสบายนะ คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง” เดือนหนาวเดินมาโอบไหล่เธอพาเดินเข้ามาด้านใน “ห้องเปลี่ยนชุดอยู่ทางขวา เข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ เดี๋ยวพี่เตรียมน้ำไว้ให้”

มาลินพยักหน้าหงึกหงัก คว้าถุงชุดออกกำลังกายแล้วรีบหลบเข้าห้องน้ำไปทันที ภายในห้องน้ำกว้างขวางหรูหราจนนอนได้ มีอ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน แต่ตอนนี้มาลินไม่มีอารมณ์มาชื่นชมสุขภัณฑ์ เพราะเธอกำลังทำสงครามยืดเยื้อกับกางเกงเลกกิ้ง

“ฮึบ เข้าไปสิลูกแม่... ฮึบ!”

เสียงหอบหายใจดังลอดออกมาเบาๆ มาลินกำลังกระโดดดึ๋งๆ เพื่อยัดสะโพกและต้นขาอันอวบอัดของตัวเองลงไปในกางเกงผ้ายืดที่เดือนหนาวเลือกให้ มันรัดแน่นจนเธอรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในถูกจัดระเบียบใหม่ แขม่วพุงจนหน้าเขียวหน้าเหลืองกว่าจะรูดขึ้นมาถึงเอวได้

เมื่อสวมเสร็จ มาลินเงยหน้ามองกระจกแล้วอยากจะร้องไห้

ภาพที่เห็นคือสาวหมวยแก้มป่องในชุดสปอร์ตบราสีชมพูหวานแหววที่ดันหน้าอกหน้าใจจนแทบจะล้นออกมา กางเกงรัดรูปเน้นให้เห็นส่วนโค้งเว้า และส่วนเกินชัดเจนทุกตารางนิ้ว โดยเฉพาะพุงกะทิน้อยๆ ที่โผล่พ้นขอบกางเกงออกมาหายใจ

“เหมือนหมูยอห่อใบตองชัดๆ เลยไอ้หลินเอ๊ย” เธอบ่นอุบอิบกับตัวเอง พยายามดึงชายสปอร์ตบราลงมาปิดพุง แต่มันก็ดีดกลับขึ้นไปที่เดิมทันทีที่ปล่อยมือ “เอาวะ เพื่อหุ่นสวย ท่องไว้มาลิน ท่องไว้ ผอม สวย รวย ผัวหล่อ!”