ตอนที่ 5 วอร์มอัพลิ้น

บรรยากาศภายในห้องกระจกที่ถูกสมมติให้เป็น ‘ยิม’ ส่วนตัวเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา แต่สำหรับมาลินแล้ว เสียงที่ดังที่สุดในตอนนี้คือเสียงหัวใจของเธอเองที่เต้นโครมครามราวกับกำลังรัวกลองชุดอยู่ในอก แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ สวนทางกับอุณหภูมิในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นจนใบหน้าหวานเห่อร้อนไปหมด

เบื้องหน้าของเธอคือดาวเหนือ แฝดผู้น้องที่ถอดแว่นตาทิ้งไปแล้ว เผยให้เห็นดวงตาคมกริบสีเข้มที่ไร้ปราการขวางกั้น เขาใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังไว้เหนือศีรษะเธอ ส่วนอีกข้างวางทาบลงบนเอวคอดที่มีเนื้อปลิ้นนิดๆ ของเธออย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับจมูกรั้นๆ ของเธอ

“ทะ... ท่าบริหารลิ้นเหรอ?” มาลินถามเสียงสั่น พยายามเบียดตัวเข้ากำแพงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “มะ... มันช่วยเบิร์นไขมันตรงไหนอะ เหนือ”

ดาวเหนือไม่ตอบในทันที เขาใช้สายตาไล่มองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่กำลังสั่นระริกของเธอ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้มาลินรู้สึกเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือเขา

“ช่วยบริหารกล้ามเนื้อกราม...” เขาตอบด้วยน้ำเสียงวิชาการที่ฟังดูน่าเชื่อถืออย่างประหลาด “และกระตุ้นอัตราการเต้นของหัวใจให้เข้าสู่โซน Fat Burn โดยไม่ต้องวิ่งให้เข่าเสื่อมไงครับ”

“ห๊ะ จริงดิ?” มาลินกระพริบตาปริบๆ สมองอันน้อยนิดเริ่มประมวลผลตาม “เออ ฟังดูมีเหตุผลแฮะ”

“ใช่ครับ มีเหตุผลมาก” เสียงของเดือนหนาวดังขึ้น พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดที่โอบรัดรอบเอวเธอจากด้านข้าง วงแขนแข็งแรงกอดรัดตัวเธอไว้แน่น ดึงเธอออกห่างจากกระจกให้แผ่นหลังบางมาอิงแอบแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา “และที่สำคัญ มันช่วยลดความเครียดด้วยนะตัวเล็ก”

ยังไม่ทันที่มาลินจะได้ทักท้วงอะไรต่อ ดาวเหนือก็ปิดช่องทางหนีด้วยการประกบริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็วแต่หนักแน่น

“อื้อ!”

มาลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัมผัสแรกที่ได้รับคือความนุ่มหยุ่นแต่ร้อนแรง ริมฝีปากของดาวเหนือไม่ได้แค่แตะ แต่เขากดลงมา บดขยี้ และดูดเม้มกลีบปากล่างของเธออย่างเอาแต่ใจ เหมือนคนหิวกระหายที่เพิ่งได้เจอน้ำกลางทะเลทราย ลิ้นร้อนชื้นค่อยๆ แทรกสอดเข้ามาในโพรงปากของเธออย่างชำนาญ กวาดต้อนลิ้นเล็กๆ ของเธอที่ถอยหนีอย่างไม่ประสีประสา

‘เฮ้ย! นี่มันจูบแบบเฟรนช์คิสไม่ใช่เหรอ ไหนบอกบริหารลิ้น’

มาลินกรีดร้องในใจ มือไม้เกะกะไปหมดไม่รู้จะวางตรงไหน สุดท้ายก็ได้แต่กำเสื้อยืดสีดำของดาวเหนือไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เพราะขาแข้งเริ่มจะอ่อนแรงจนยืนไม่อยู่

ในขณะที่ด้านหน้าถูกรุกราน ด้านหลังก็ไม่น้อยหน้า เดือนหนาวไม่ได้ยืนเฉยๆ เขาใช้โอกาสนี้ซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียนที่โผล่พ้นสปอร์ตบรา กดจมูกสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กที่มาลินชอบใช้ ก่อนจะใช้ริมฝีปากขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ

“หอม...” เดือนหนาวครางงึมงำในลำคอ มือหนาเริ่มไม่อยู่สุข เลื่อนจากเอวขึ้นมาลูบไล้หน้าท้องนุ่มนิ่มผ่านเนื้อผ้า “นุ่มไปทั้งตัวเลยหลิน เหมือนมาชเมลโล่”

สัมผัสวาบหวามจากทั้งสองทางทำให้สมองของมาลินขาวโพลน ความคิดเรื่องลดน้ำหนักหรือหมูกระทะปลิวหายไปหมด เหลือเพียงความรู้สึกเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างเหมือนโดนไฟช็อต

ดาวเหนือถอนริมฝีปากออกช้าๆ ให้เธอได้พักหายใจ แต่สายตายังคงจ้องมองน้ำใสๆ ที่เชื่อมระหว่างปากของทั้งคู่ เขายกนิ้วโป้งขึ้นมาเช็ดมุมปากให้เธออย่างเบามือ

“หายใจทางจมูกสิครับ” เขาดุเสียงพร่า “อย่ากลั้นหายใจ เดี๋ยวหน้ามืด”

“กะ... ก็มันหายใจไม่ทัน” มาลินหอบแฮ่ก หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู “นี่มันวอร์มอัพบ้าอะไรเนี่ย เหนื่อยกว่าวิ่งรอบสนามอีก!”

“เห็นไหม ได้ผล” ดาวเหนือยิ้มมุมปาก “หัวใจเต้นแรงไหม?”

“แรง แรงมาก!” มาลินพยักหน้ารัวๆ ยกมือทาบอกที่กระเพื่อมไหวรุนแรงจนสปอร์ตบราตัวจิ๋วแทบจะระเบิด “จะหลุดออกมาแล้วเนี่ย!”

“ไหนขอหมอตรวจหน่อย” เดือนหนาวอาศัยจังหวะทีเผลอ หมุนตัวมาลินให้หันหน้ามาหาเขา เปลี่ยนตำแหน่งให้เธอยืนพิงหลังกับแผงอกของดาวเหนือแทน แต่เขาไม่ได้แค่จับชีพจร มือซุกซนข้างหนึ่งเอื้อมมาวางทาบลงบนเนินอกอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือของเธอ

“เฮ้ย! เดือนจับอะไรเนี่ย” มาลินสะดุ้ง จะปัดมือออกแต่ก็สู้แรงคนตัวโตไม่ได้

“จับชีพจรไง” เดือนหนาวตอบหน้าตาเฉย ดวงตาแพรวพราววิบวับ “อืม เต้นเร็วมาก สงสัยต้องคูลดาวน์ด้วยการนวด”

“ไม่ต้องเลย ปล่อยนะ!”