ตอนที่ 1 วาระแห่งชาติของพุงกะทิ

เสียงฉ่าของมันหมูที่สัมผัสกับโดมโลหะร้อนฉ่าดังประสานกับเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนนับร้อยชีวิต กลิ่นควันหอมฉุยของเนื้อย่างหมักซอสสูตรเด็ดลอยคลุ้งไปทั่วเขตบริเวณร้านหมูกระทะชื่อดังย่านมหาวิทยาลัย สำหรับใครหลายคน กลิ่นนี้อาจจะเป็นศัตรูตัวฉกาจที่ฝากรักไว้ตามเสื้อผ้าและเส้นผม แต่สำหรับ ‘มาลิน’ หรือ ‘หลิน’ แล้ว นี่คือน้ำหอมกลิ่นที่เย้ายวนที่สุดในโลก

หญิงสาวร่างอวบอัดในชุดนักศึกษาพอดีตัว หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ เคย พอดีตัวเมื่อเทอมที่แล้ว กำลังจ้องมองชิ้นหมูสามชั้นที่กำลังเปลี่ยนสีจากชมพูอ่อนเป็นสีเหลืองเกรียมสวยอย่างใจจดใจจ่อ ดวงตากลมโตที่ถูกแต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เส้นบางเฉี่ยวดูเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าดาวบนท้องฟ้า แก้มป่องๆ ทั้งสองข้างที่อมชมพูระเรื่อจากไอความร้อนดูน่าหยิกจนใครเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้ ผิวขาวเนียนละเอียดแบบลูกคุณหนูเชื้อสายจีนตัดกับสีเสื้อนักศึกษาที่เริ่มจะตึงเปรี๊ยะช่วงหน้าอกหน้าใจ

“หลิน หมูสุกแล้วนะ ไม่คีบระวังไหม้นะครับ”

เสียงทุ้มนุ่มหูที่เจือไปด้วยความขี้เล่นดังขึ้นจากทางด้านขวา มือหนาที่เห็นเส้นเลือดปูดโปนจางๆ ยื่นตะเกียบมาคีบหมูชิ้นนั้นใส่จานของเธออย่างเอาใจ มาลินหันไปยิ้มตาหยีให้กับเจ้าของเสียง

‘เดือนหนาว’ แฝดผู้พี่นั่งเท้าคางมองเธออยู่ด้วยแววตาแพรวพราวเหมือนลูกหมาโกลเด้นที่กำลังมองเจ้าของ วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวคอกลมสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีแดงที่พับแขนขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นมัดกล้ามแขนที่แน่นตึงจากการออกกำลังกาย ผมสีดำขลับที่เซ็ตมาอย่างดีเริ่มจะยุ่งนิดหน่อยเพราะเจ้าตัวชอบเสยผม แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าหล่อคมคายพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่กระชากใจสาวๆ โต๊ะข้างๆ ก็ยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยม

“ขอบคุณนะเดือน งั้นเราไม่เกรงใจนะ” มาลินตอบเสียงใส ก่อนจะจิ้มหมูชิ้นนั้นลงในน้ำจิ้มสุกี้รสเด็ดแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มกระเพื่อม ความสุขแผ่ซ่านไปทั่วลิ้นจนเธอแทบจะลืมความคับแน่นที่ช่วงเอวไปชั่วขณะ

“กินช้าๆ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก”

เสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบกว่าดังมาจากด้านซ้าย ‘ดาวเหนือ’ แฝดผู้น้องขยับแว่นสายตากรอบเงินเล็กน้อย พลางรินน้ำเปล่าใส่แก้วแล้วเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้าเธออย่างเงียบเชียบ ดาวเหนือแต่งตัวคล้ายกับเดือนหนาวแต่ดูเนี้ยบกว่าด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ติดกระดุมครบทุกเม็ดจนถึงคอปก ทั้งที่อากาศร้อนจะตาย ใบหน้าของเขาเหมือนกับแฝดพี่ราวกับแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน ต่างกันแค่แววตาภายใต้เลนส์แว่นที่ดูดุและจริงจังกว่า เหมือนครูฝ่ายปกครองที่หลุดเข้ามาในดงหมูกระทะ

“บ่นเก่งจริงพ่อคุณ” มาลินย่นจมูกใส่ดาวเหนือเบาๆ แต่ก็คว้าแก้วน้ำมาดูดอึกใหญ่ “ก็น้ำจิ้มร้านนี้มันอร่อยนี่นา”

“อร่อยก็กินเยอะๆ ครับ ตัวเล็กกินเก่งๆ พี่ชอบ” เดือนหนาวพูดพลางคีบกุ้งที่เขาแกะเปลือกให้เรียบร้อยแล้ววางบนจานของเธออีกตัว “ดูสิ ผอมจนจะปลิวตามลมแล้วเนี่ย”

‘ยิหวา’ เพื่อนสาวคนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับวางตะเกียบแล้วกลอกตามองบนใส่เพดานร้าน “ไอ้เดือน มึงช่วยแหกตาดูเพื่อนนิดนึง คำว่า ‘ผอม’ ของมึงนี่สะกดเหมือนคำว่า ‘อืด’ หรือเปล่า? ดูสิ กระดุมเสื้อไอ้หลินมันร้องขอชีวิตแล้วนั่น”

มาลินสะดุ้งเฮือก รีบยกมือขึ้นปิดช่วงหน้าท้องทันที ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาไม่ใช่เพราะไอหมูกระทะ แต่เพราะความจริงที่เพื่อนพูดมันแทงใจดำมิดด้าม

“ยิหวา พูดเบาๆ สิ!” มาลินประท้วงเสียงงอแง “ช่วงนี้เราแค่บวมน้ำเฉยๆ หรอก ประจำเดือนจะมามั้ง”

“บวมน้ำพริกสิไม่ว่า” ยิหวาสวนกลับอย่างรู้ทัน “ไหนบอกจะลดน้ำหนักตั้งแต่ปีใหม่ นี่มันเดือนสิงหาแล้วนะยะ โปรเจกต์ลดน้ำหนักแกนี่เลื่อนเก่งยิ่งกว่ากำหนดส่งวิทยานิพนธ์อีก”

มาลินเถียงไม่ออก ได้แต่ก้มหน้างุดมองพุงกะทิของตัวเองที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงพลีท เอวที่เคยคอดเว้าตอนปีหนึ่ง ตอนนี้มันเริ่มมีห่วงยางนุ่มนิ่มมาเกาะแกะ ยิ่งเวลานั่งแบบนี้ เธอรู้สึกได้เลยว่าขอบกระโปรงมันรัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก ถ้าปลดตะขอได้เธอคงทำไปนานแล้ว แต่ติดตรงที่ว่านั่งอยู่กลางร้านเนี่ยสิ

“อย่าไปว่าหลินมันดิวะ” เดือนหนาวแก้ต่างให้ แต่สายตากลับไล่มองสำรวจร่างอวบอิ่มของมาลินอย่างเปิดเผย ตั้งแต่ลำคอขาวเนียนที่มีเม็ดเหงื่อเกาะพราว ลงมาที่เนินอกอวบอิ่มที่ดันเสื้อนักศึกษาจนตึงเปรี๊ยะ ไล่ลงมาถึงหน้าท้องที่มีเนื้อมีหนัง “ผู้หญิงมีน้ำมีนวลน่ารักจะตาย กอดอุ่นดีออก”

“ใช่ ของดี” ดาวเหนือเสริมสั้นๆ ประโยคสั้นกุดแต่สายตาที่มองมาทางมาลินนั้นกลับสื่อความหมายลึกซึ้งจนคนถูกมองขนลุกซู่โดยไม่รู้สาเหตุ