ตอนที่ 2 วาระแห่งชาติของพุงกะทิ

มาลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางตะเกียบลงอย่างจำยอม ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ “เฮ้อ แต่ยิหวาก็พูดถูกนะ เราอึดอัดตัวเองจะตายอยู่แล้ว เสื้อผ้าเก่าๆ ก็เริ่มใส่ไม่ได้ ต้องซื้อใหม่ยกตู้ เปลืองเงินพ่อแม่อีก แถมนี่ยังเหนื่อยง่ายด้วย เดินขึ้นบันไดตึกเรียนแค่สามชั้นก็หอบแฮ่กแล้วอะ”

เธอบ่นพึมพำพลางเอามือจับแก้มยุ้ยๆ ของตัวเอง “อยากผอมอะ แต่ขี้เกียจออกกำลังกาย ยิมก็แพง อาหารคลีนก็จืดชืด ทำไมพระเจ้าถึงสร้างหมูกระทะมาให้อร่อยขนาดนี้ด้วยนะ”

ทันใดนั้น บรรยากาศรอบโต๊ะก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แฝดนรกสบตากันข้ามศีรษะมาลิน รอยยิ้มมุมปากของเดือนหนาวกว้างขึ้นอีกนิด ในขณะที่ดาวเหนือขยับแว่นอีกครั้งเป็นการส่งสัญญาณ

“ถ้าหลินอยากลดจริงๆ” เดือนหนาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงดูจริงจังขึ้นมานิดหน่อยแต่ยังเจือความขี้เล่น “...สนใจมาเทรนกับพวกเราไหมล่ะ?”

“หืม เทรนเหรอ?” มาลินหันขวับ ดวงตาเป็นประกาย “พวกแกจะเทรนให้เราเหรอ?”

“อื้ม ก็พวกเราเข้ายิมกันประจำอยู่แล้วนี่” เดือนหนาวเบ่งกล้ามโชว์เล็กน้อย พอให้เห็นมัดกล้ามสวยๆ ใต้เสื้อเชิ้ต “เทรนเนอร์ฟรี ความรู้แน่น สถานที่พร้อม อุปกรณ์ครบ สนไหมครับคุณหนู?”

“ฟรีเหรอ!” คำว่า ‘ฟรี’ กระแทกใจสาวงกเข้าอย่างจัง แต่เธอก็ยังลังเล “แต่... พวกแกโหดอะ เวลาเล่นกีฬาจริงจังกันจะตาย เรากลัวโดนดุ”

“ไม่ดุหรอก” ดาวเหนือพูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงราบเรียบทุ้มลึกเจือความนุ่มนวลที่หาได้ยาก “เดี๋ยวพวกเราดูแลเป็นพิเศษ รับรองว่า เบิร์น ดีแน่นอน”

คำว่า ‘เบิร์น’ ของดาวเหนือฟังดูแปลกหูชอบกล แต่คนมองโลกในแง่ดีแบบมาลินก็ตีความไปว่าคงหมายถึงการเผาผลาญไขมัน เธอมองหน้าแฝดพี่ทีแฝดน้องที สลับกับมองจานหมูกระทะตรงหน้า ถ้ามีคนเทรนให้ฟรีๆ แถมเป็นเพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้ (มั้ง) ก็น่าลองดูไม่ใช่เหรอ?

“แต่เราขี้เกียจนะ บอกไว้ก่อน ถ้าให้วิ่งลู่วิ่งเป็นชั่วโมงเราตายแน่” มาลินออกตัวล้อฟรี

“ไม่ต้องวิ่งเยอะหรอก เน้น... บอดี้เวท” เดือนหนาวหัวเราะในลำคอ หึๆ ดวงตาพราวระยับ “เน้นกระชับสัดส่วนทุกส่วน โดยเฉพาะช่วงล่าง กับแกนกลางลำตัว”

“ใช่ คาร์ดิโอแบบเข้มข้น” ดาวเหนือเสริม “เหนื่อยหน่อย แต่สนุก รับรองว่าหลินจะติดใจจนไม่อยากหยุดเลย”

ยิหวามองบทสนทนานี้ด้วยสายตาหวาดระแวง เธอมองออกทะลุปรุโปร่งว่าไอ้แฝดคู่นี้มันไม่ได้คิดจะพาเพื่อนไปยกเวทธรรมดาแน่ๆ รังสีความหื่นมันแผ่ออกมาจนจะกลบกลิ่นควันหมูกระทะอยู่แล้ว แต่พอจะอ้าปากเตือน เพื่อนสาวตัวดีก็ชิงตอบตกลงไปเสียก่อน

“โอเค ดีล!” มาลินตบโต๊ะดังปัง “เริ่มเมื่อไหร่ดี พรุ่งนี้เลยไหม เราอยากกลับไปใส่กางเกงยีนตัวโปรดได้เร็วๆ แล้ว”

เดือนหนาวและดาวเหนือยิ้มออกมาพร้อมกัน เป็นรอยยิ้มที่ทำให้สาวๆ โต๊ะอื่นใจละลาย แต่สำหรับคนที่รู้จักกันดีอย่างยิหวา มันคือรอยยิ้มของหมาป่าที่เห็นลูกแกะเดินเข้าถ้ำเองโดยไม่ต้องออกแรงต้อน

“ได้สิครับ พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน ไปเจอกันที่คอนโดพวกเรานะ” เดือนหนาวพูดเสียงหวานหยด เอื้อมมือไปลูบหัวมาลินเบาๆ อย่างเอ็นดู “เตรียมชุดที่คิดว่าขยับตัวสะดวกที่สุดไปนะ หรือจะไม่เตรียมไป พวกพี่ก็มี ชุด เตรียมไว้ให้”

“อื้อ ได้เลย!” มาลินยิ้มกว้างอย่างมีความหวัง จินตนาการถึงหุ่นนางแบบเอวเอสที่จะได้มาครอง โดยหารู้ไม่ว่า ‘การออกกำลังกาย’ ที่พวกเขาวางแผนไว้นั้น มันต้องใช้เสียงร้องและเหงื่อมากกว่าการวิ่งรอบสนามฟุตบอลเสียอีก

“กินต่อเถอะครับ เดี๋ยวหมูเย็นหมด” ดาวเหนือคีบหมูชิ้นใหญ่ใส่จานให้มาลินอีกครั้ง “กินให้อิ่มนะ เพราะหลังจากนี้ หลินอาจจะไม่มีแรงกินข้าวไปอีกหลายวัน”

มาลินหัวเราะร่า คิดว่าเพื่อนแค่ขู่เรื่องโปรแกรมโหด เธอคีบหมูเข้าปากอย่างมีความสุข ท่ามกลางสายตาของสองเสือซ่อนเล็บที่มองเธอเหมือนเป็นอาหารจานหลักที่น่ากินกว่าหมูกระทะตรงหน้าเป็นร้อยเท่า

คืนนี้ปล่อยให้ลูกแกะกินให้อิ่ม พรุ่งนี้ค่อยถึงเวลาที่หมาป่าจะ ‘กิน’ บ้าง

ยิหวาถอนหายใจเฮือกที่สามของวัน พึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะคีบผักบุ้งเข้าปาก “โชคดีนะนังหลิน งานนี้เสียเหงื่อแน่ แต่ไม่ใช่เหงื่อแบบที่แกคิดหรอก สาธุ”