LOGINShare
บทที่ 2
Last Updated:
2025-12-24 01:15:05อิสระในช่วงเวลาสั้น ๆ
เวลาล่วงเลยจนถึง 19:00 น. ทั้งสี่พี่น้องเพิ่งรับประทานอาหารเสร็จ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย เรียบง่าย และเป็นกันเอง แตกต่างจากความหรูหราอลังการของงานปาร์ตี้ที่บ้านอย่างสิ้นเชิง แม็กซ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิด ไลฟ์สดผ่าน TikTok ทันที “โย่ว ๆ ทุกคน~ วันนี้อยู่กับครอบครัวนะครับ” เพียงไม่กี่วินาที ยอดผู้ชมก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว คอมเมนต์ไหลรัวจนแทบอ่านไม่ทัน อะธีน่านั่งจิบน้ำอยู่ข้าง ๆ พอรู้ตัวว่าเข้ากล้อง ก็รีบเอียงหน้าเลี่ยงทันที “อย่าถ่ายฉันนะพี่ เดี๋ยวแฟนคลับพี่แตกตื่นกันพอดี” แม็กซ์หัวเราะเบา ๆ “ไม่ทันแล้วน้อง ผู้ชมขอเห็น ‘น้องสาวสุดเท่’ กันใหญ่เลย” บีมเหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “อย่าให้เกินขอบเขตล่ะ เดี๋ยวพ่อเห็นเข้า” แจสเปอร์พิงเก้าอี้อย่างสบาย ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “ปล่อยเขาไปเถอะ วันนี้วันสบาย ๆ ของครอบครัว” เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางบทสนทนา ผสมกับคอมเมนต์จากแฟนคลับที่ยังคงหลั่งไหลไม่หยุด ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ทั้งสี่พี่น้องเลือกใช้ อิสระเล็ก ๆ ที่มี เพื่ออยู่ด้วยกัน พูดคุย หัวเราะ และเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง ⸻ ในไลฟ์สด หน้าจอไลฟ์ของแม็กซ์เต็มไปด้วยคอมเมนต์ “พี่บีมหล่อมากกก CEO ตัวจริง!” “แจสเปอร์คือพระเอกซีรีส์ชัด ๆ” “แม็กซ์วันนี้หล่อกว่าปกติหรือคิดไปเอง 😍” และแน่นอน… มีไม่น้อยที่พูดถึงอะธีน่า “น้องสาวแม็กซ์สไตล์ดีมาก เท่สุด ๆ” “ผู้หญิงอะไร ทั้งสวยทั้งคูล” “เสื้อขาวยีนส์น้ำเงินคือโดนใจมาก” ไม่นาน คอมเมนต์จากฝั่งผู้ชายก็เริ่มโผล่ขึ้นมา “ขอไอจีได้ไหมครับ” “น้องอะธีน่าโสดหรือเปล่า ขอจีบได้มั้ย 😳” “สวยแบบนี้ใจละลายเลยครับ” อะธีน่าเห็นแล้วถึงกับชะงัก ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างเขิน ๆ แต่แม็กซ์ที่อ่านคอมเมนต์อยู่ กลับเลิกคิ้วขึ้นทันที “เฮ้ ๆ ใจเย็นกันหน่อยนะครับทุกคน” เขาพูดเข้ากล้องด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาจริงจัง “นั่นน้องสาวผมเองครับ หวงมากระดับสิบ ใครคิดจะจีบ… ต่อคิวพี่ชายก่อนนะครับ” แจสเปอร์หัวเราะ ก่อนจะตบไหล่แม็กซ์เบา ๆ อย่างแซว บีมส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ส่วนอะธีน่าก็ถอนหายใจ พร้อมยิ้มอย่างปลง ๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและคอมเมนต์ที่ยิ่งคึกคัก บรรยากาศในไลฟ์สดเต็มไปด้วยความอบอุ่น และสายสัมพันธ์ของพี่น้องที่ใครเห็นก็อดอิจฉาไม่ได้ ⸻ เวลาผ่านไปจนถึง 20:00 น. ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ เลือนหายไป “กลับกันเถอะ เดี๋ยวโดนพ่อว่าเอา” บีมหันไปบอกน้อง ๆ น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความเป็นห่วง แม็กซ์พยักหน้าทันที ก่อนหันกลับไปที่หน้าจอ “โอเคครับทุกคน ได้เวลากลับบ้านแล้ว ขอบคุณที่มาอยู่ด้วยกันนะครับ ไว้เจอกันไลฟ์หน้า บ๊ายบาย~” เขากดจบไลฟ์ ทิ้งไว้เพียงคอมเมนต์อำลาที่ยังคงไหลขึ้นไม่หยุด แจสเปอร์และอะธีน่าเตรียมหมวกกันน็อก หยิบกุญแจมอเตอร์ไซค์อย่างคล่องแคล่ว ทั้งสองสบตากันแล้วพยักหน้า เป็นสัญญาณพร้อมออกเดินทาง บีมขึ้นรถส่วนตัว โดยมีแม็กซ์นั่งไปด้วย ส่วนแจสเปอร์และอะธีน่าต่างขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจของตัวเอง ไม่นาน รถทั้งสามคันก็เคลื่อนตัวออกจากสนามกอล์ฟ มุ่งหน้ากลับบ้านไปพร้อมกัน แม้คืนนี้จะสั้น แต่ช่วงเวลาของอิสระ ความสนุก และความอบอุ่นระหว่างพี่น้อง ยังคงก้องอยู่ในใจของอะธีน่าไม่จางหาย ⸻ ในที่สุด ทั้งสี่พี่น้องก็มาถึงบ้าน พร้อมกันในเวลาที่กำหนด เมื่อก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ เสียงดนตรีเบาลง แขกบางส่วนเริ่มทยอยลากลับ บรรยากาศของงานปาร์ตี้หรูหรากำลังเข้าสู่ช่วงท้าย เพชร ผู้เป็นพ่อ หันมาเห็นลูก ๆ พอดี เขากวักมือเรียกด้วยท่าทีสุภาพแต่จริงจัง “มากันแล้วเหรอ มานี่หน่อย มาช่วยพ่อทักทายแขกก่อน แล้วค่อยขึ้นไปพัก” ทั้งสี่พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตามพ่อไป บีมเริ่มต้นพูดคุยอย่างเป็นทางการ แม็กซ์ยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร แจสเปอร์พูดคุยอย่างสุภาพแต่เป็นกันเอง ส่วนอะธีน่ายืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางเรียบง่าย แต่มั่นใจในตัวเอง แม้จะเป็นช่วงท้ายของงาน แต่สายตาของแขกหลายคนก็ยังจับจ้องมายังลูก ๆ ทั้งสี่ ต่างชื่นชมในความสามารถ บุคลิก และความสง่างามที่แตกต่างกันไป หลังจากทักทายแขกเรียบร้อย เพชรพยักหน้าให้ลูก ๆ เป็นสัญญาณว่าเสร็จสิ้นหน้าที่แล้ว คืนนี้อาจเป็นคืนของสังคมชั้นสูง แต่สำหรับพวกเขา มันยังคงเป็นเพียงอีกหนึ่งวันของครอบครัว ⸻ อะธีน่ากลับขึ้นมาที่ห้องของตัวเอง จัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว อาบน้ำ แปรงฟัน ทาครีม ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ๆ อย่างหมดแรง ตรู้ด ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น เธอเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาอ่าน เป็นข้อความจากกลุ่มเพื่อนในมหาวิทยาลัย มี ริวกิ, ซัมเมอร์, เพนนี, ลดา, เควิน, พอร์ช และคชา ข้อความล่าสุดเด้งขึ้นมา ซัมเมอร์: “ทุกคน ๆ เสาร์นี้มีมินิคอนเสิร์ตของ โซล นะ! ใครว่างไปด้วยกันมั้ย 🖤✨” อะธีน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ชื่อ โซล เธอเคยได้ยินผ่านหูมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเป็นแฟนคลับ เธอเลื่อนอ่านข้อความต่อ ริวกิกรี๊ดกร๊าด เพนนีกับลดาคุยกันเรื่องบัตร ส่วนฝั่งผู้ชายในกลุ่มก็ตอบรับอย่างคึกคัก อะธีน่ามองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ในใจเธอเริ่มชั่งน้ำหนัก ระหว่างการใช้คืนวันหยุดไปกับความสบายของตัวเอง หรือการเปิดรับประสบการณ์ใหม่ ที่อาจนำพาใครบางคน… หรืออะไรบางอย่าง เข้ามาเปลี่ยนชีวิต เธอพิมพ์ข้อความค้างไว้ แต่ยังไม่กดส่ง ค่ำคืนนี้ยังอีกยาว และการตัดสินใจของเธอ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบทใหม่ก็เป็นได้
Latest chapter
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 13
ภายในโกดัง เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับนาฬิกาที่นับถอยหลังให้กับทุกชีวิตในนั้นชายทั้งสองยืนถกเถียงกันอยู่ไม่ไกลน้ำเสียงต่ำ เครียด และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยังไม่สงบ“เอายังไงต่อดีวะ”คนหนึ่งถาม พลางเดินไปเดินมา“แค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจเลย”อีกคนสบถเบา ๆ“ใจเย็นก่อน กูขอคิดให้รอบคอบหน่อย”ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปไกลชายคนแรกก็ทำท่าหงุดหงิดขึ้นมา“ว่ะ… ปวดฉี่ว่ะ เดี๋ยวมา”เขาหันไปมองอีกคน“มึงเฝ้าไว้ก่อน อย่าให้มันหนีได้ล่ะ”“เออ ไม่ต้องห่วง”ชายที่เหลือพยักหน้า พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น“ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ จะไปไหนได้”เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปประตูเหล็กด้านข้างเปิดปิดดัง ครืด—ปังเหลือเพียงชายคนเดียวเฝ้าอยู่หน้าห้องและอะธีน่าที่นั่งนิ่งอยู่กับเสาหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันทีแต่สีหน้ายังคงนิ่งเธอก้มสายตาลงอย่างแนบเนียนและนั่นเอง—เศษแก้วใสชิ้นเล็กสะท้อนแสงไฟวูบวาบอยู่ไม่ไกลจากปลายมือของเธอโอกาส…อะธีน่าขยับตัวช้า ๆให้เหมือนกับแค่เปลี่ยนอิริยาบถกล้ามเนื้อแขนตึงขึ้นจากเชือกที่รัดแน่นชายที่เฝ้าอยู่ปรายตามองมาเพียงครู่ก่อนจะหันกลับไปสนใจหน้าจอมือถืออีกครั้
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 12
สายฝนยังคงเทลงมาไม่หยุดเสียงฟ้าร้องดังครืนอยู่ไกล ๆอะธีน่านั่งอยู่ในรถ เปิดไฟฉุกเฉินไว้สายตากวาดมองถนนที่แทบไม่มีรถผ่านในใจเริ่มคิดว่า ถ้าฝนซาลงเมื่อไร เธอจะลงไปลองซ่อมอีกครั้ง หรือไม่ก็โทรเรียกรถลากและในจังหวะนั้นเอง—ไฟหน้ารถอีกคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นค่อย ๆ ชะลอเข้ามาจอดด้านหลังรถของเธออะธีน่าหันไปมองผ่านกระจกมองหลังหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังพยายามไม่ตื่นตระหนกเธอเปิดกระจกลงนิดหนึ่ง เตรียมจะถามว่าอีกฝ่ายมาช่วยหรือไม่ชายสองคนลงจากรถรูปร่างสูงใหญ่ ท่าทางแข็งกระด้างหนึ่งในนั้นมองเธอด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความหวังดีแม้แต่น้อย“รถเสียเหรอครับ”น้ำเสียงนั้นฟังดูเรียบ แต่แฝงบางอย่างที่ทำให้สัญชาตญาณของอะธีน่าร้องเตือนทันทีเธอกำลังจะตอบ—แต่สายตาของชายอีกคนกลับเปลี่ยนไปเมื่อเขาเห็นใบหน้าของเธอชัดขึ้น ใต้แสงไฟถนนที่สลัวรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากเป็นรอยยิ้มของคนที่ “จำได้”“เฮอะ…”เขาหัวเราะเบา ๆ“เหมือนใครสักคนเลยนะ”อะธีน่าขมวดคิ้วยังไม่ทันจะถอยหนี—มือหยาบกระชากประตูรถเปิดออกอย่างแรงอีกมือคว้าข้อมือเธอทันที“ปล่อยนะ!”อะธีน่าตะโกน เสียงถูกกลืนไปกับเสียงฝน“เงียบซะ!”
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 11
สองวันหลังจากที่ชุดทั้งสามถูกเก็บเข้าห้องลับ เช้าวันนี้อะธีน่าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เธออาบน้ำ แต่งตัวเรียบเท่ตามสไตล์เดิม ก่อนจะเปิดห้องลับ และนำหุ่นเสื้อผ้าทั้งสามออกมาอย่างระมัดระวัง ตรวจความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ตะเข็บ ผิวผ้า รายละเอียดเล็กที่สุด—ไม่มีสิ่งใดหลุดสายตา เมื่อทุกอย่างพร้อม อะธีน่าขนหุ่นขึ้นรถ ขับมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยด้วยสีหน้านิ่ง แต่หัวใจเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะนี่คือผลงานที่เธอ “มั่นใจที่สุด” ตั้งแต่เรียนแฟชั่นมา ⸻ ภายในห้องเรียนสตูดิโอแฟชั่น เพื่อน ๆ ทยอยนำงานของตัวเองมาจัดวาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดแบบที่คุ้นเคย จนกระทั่งอะธีน่าเข็นหุ่นเสื้อผ้าทั้งสามเข้ามา เสียงพูดคุยค่อย ๆ เบาลง ก่อนจะกลายเป็นความเงียบชั่วขณะ Modern Greek God : Apollo / Ares / Hermes เส้นสายที่ชัดเจน โครงสร้างที่แข็งแรงแต่ไม่แข็งทื่อ การเลือกผ้าและดีเทลที่สะท้อนตัวตนของแต่ละเทพ โดยไม่หลุดธีม ไม่เยอะเกิน และไม่กลบกันเอง “โห… งานนี้คือเสร็จสมบูรณ์จริง ๆ” เสียงใครคนหนึ่งหลุดออกมา “ดูแพงมากอะ” “นี่มันระดับโชว์แล้วนะ” เสียง
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 10
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ ภายในห้องนอนของอะธีน่าในวันนี้ แทบไม่เหลือเค้าเดิมของห้องพักผ่อนอีกต่อไป โต๊ะเขียนหนังสือถูกดันไปชิดผนัง แทนที่ด้วยโต๊ะตัดผ้า หุ่นโชว์ตั้งเรียงอยู่ใกล้หน้าต่าง ผืนผ้าหลากเฉดสีถูกคลี่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ เข็มหมุด กรรไกร สายวัด และแพตเทิร์นกระดาษ กระจายอยู่รอบตัวเธอ ห้องนี้ กลายเป็น “พื้นที่สร้างสรรค์” อย่างสมบูรณ์แบบ อะธีน่ายืนอยู่กลางห้อง ในเสื้อยืดตัวหลวมและกางเกงสบาย ๆ ผมถูกรวบลวก ๆ ไว้ด้านหลัง สายตาจริงจังจดจ่ออยู่กับแพตเทิร์นตรงหน้า เธอนำไซส์ที่วัดจากพี่ชายทั้งสามคน — บีม แม็กซ์ และแจสเปอร์ — มาปรับใช้กับแบบเสื้อผ้าในธีม Modern Greek God : Apollo, Ares, Hermes ปลายนิ้วลากดินสอไปตามเส้นโค้งของแพตเทิร์น ทุกสัดส่วนถูกคำนวณอย่างละเอียด ไม่ใช่แค่ให้ใส่ได้ แต่ต้อง “สะท้อนตัวตน” ของแต่ละคนออกมาด้วย อพอลโล — ความสมดุล สง่างาม และแสงสว่าง เอเรส — ความแข็งแรง ดุดัน และมีพลัง เฮอร์มีส — ความคล่องตัว อิสระ และทันสมัย จักรเย็บผ้าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงเข็มแทงลงบนผืนผ้า เหมือนจังหวะหัวใจของการทำงาน อะธีน่าแทบไม่ได้มองนาฬิก
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 9
ยามค่ำคืนคลี่คลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ของ ตระกูลพิทักษ์วงศ์ แสงไฟสีอุ่นจากเสาโคมหน้าบ้านส่องสว่างเป็นแนว บรรยากาศสงบ แตกต่างจากความคึกคักของเมืองที่เพิ่งจากมา เวลา 20:30 น. อะธีน่าเดินเท้าเข้ามาทางประตูรั้ว กระเป๋าสะพายข้างหนึ่ง ถุงใส่วัสดุสำหรับ Final Project อีกข้าง การเดินทุกก้าวของเธอนั้นมั่นคง แต่ไม่เร่งรีบ ร่างสูงวัยในชุดพ่อบ้านยืนรออยู่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มคุ้นเคย “คุณหนูเล็กกลับมาแล้วเหรอครับ” ลุงรงค์ เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อะธีน่าหยุดเดิน ยิ้มให้เขาอย่างเป็นกันเอง “ค่ะลุงรงค์ วันนี้กลับค่ำหน่อยนะคะ” ลุงรงค์รับถุงจากมือเธอไปช่วยถือ “ไม่เป็นไรเลยครับ คุณหนู คุณผู้หญิงกำชับไว้แล้วว่า ถ้าคุณหนูกลับมา ก็ให้ดูแลตามปกติ ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องกดดันอะไร” คำพูดเรียบง่ายนั้น ทำให้อะธีน่ารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด “ขอบคุณค่ะลุง” ลุงรงค์พยักหน้า “คุณหนูพักผ่อนเถอะครับ ถ้าต้องการอะไร เรียกลุงได้ตลอดนะครับ” อะธีน่ายิ้ม “ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ” เธอเดินขึ้นบันไดหินอ่อนอย่างเงียบ ๆ เสียงฝีเท้าก้องเบา ๆ ไปตามโถงสูง ก่อนจะหายลับไปยังชั้นบน คืนนี้ ไม่มีคำถา
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 8
อะธีน่ากำลังหยิบเนื้อผ้าที่เลือกไว้ แต่ทันใดนั้นก็พบว่าไม่ได้เตรียมเงินพกมาเพียงพอ โซลซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ยื่นมือเข้ามา “เดี๋ยวครับ ผมช่วยจ่ายเองครับ” ก่อนที่อะธีน่าจะทันปฏิเสธ เขากดจ่ายเงินด้วยรอยยิ้มสุภาพ อะธีน่าหยุดชะงักเล็กน้อย “ขะ… ขอบคุณค่ะ พี่โซล” น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่แฝงความประหลาดใจ โซลพยักหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไร น้องอะธีน่า ถือว่าพี่ช่วยน้องหน่อยละกัน” เขากลับใส่หมวกแก๊ปเหมือนเดิม เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเกินไป อะธีน่ามองนาฬิกา “เดี๋ยวหนูต้องรีบไปแล้วค่ะ เพื่อน ๆ รออยู่ที่คาเฟ่” โซลพยักหน้า “งั้นผมขอเดินตามน้องไปด้วยนะ เผื่อจะช่วยถือของ หรือดูแลอะไรนิดหน่อย” อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องก็ได้ แต่ก็… ขอบคุณนะคะ” ระหว่างทาง โซลพูดขึ้นอย่างสุภาพแต่จริงใจ “พี่รู้ชื่อน้อง เพราะหลังจากมินิคอนเสิร์ต พี่ไปเห็นแฮชแท็กแฟนคลับ แล้วก็หาข้อมูลเพิ่มเติม… และพ่อพี่ก็พูดถึงครอบครัวน้องด้วย” อะธีน่าหยุดฟัง สายตาของเธอสบกับเขา “ออ… แบบนี้เองสินะคะ” โซลยิ้มเล็ก ๆ “ใช่ครับ… พี่อยากรู้จักน้อง แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาอื่น” อะธีน่าเข้าใจน้ำเสียงสุภาพของเขา เธอถอนหายใจเบา ๆ “ค่ะ…
You may also like
ขย้ำรักเลขา NC-20
C354.6K viewsยัยตัวร้ายกับนายแบดบอย NC18++
Me'JinJIn46.9K viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat42.9K viewsเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C85.1K viewsทาสรักนายหัวเถื่อน
ฝ้ายสีคราม177 viewsเส้นรัก 0 เซนติเมตร
พริมริน225 viewsสามีป้อนรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์280 viewsหวนรักคุณหมอไร้หัวใจ
คณานางค์99 views
