LOGINShare
บทที่ 3
Last Updated:
2025-12-24 02:01:15เช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่าง
อะธีน่าลืมตาตื่นขึ้นก่อนใครในบ้าน บรรยากาศเงียบสงบ ผิดกับค่ำคืนที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงหัวเราะเมื่อวาน เธอลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว อาบน้ำ แต่งตัวเรียบง่ายในสไตล์ที่คุ้นเคย ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋า วันนี้เธอมีนัดกับเพื่อน ๆ ตั้งแต่เช้า ทั้งเรื่อง งานกลุ่ม ที่ต้องวางแผนกันอย่างจริงจัง และอีกเรื่องหนึ่งที่ดูจะต่างออกไป— มินิคอนเสิร์ตของโซล ไอดอลชื่อดังที่ซัมเมอร์เป็นคนชวน อะธีน่าหยุดคิดเล็กน้อยขณะสวมรองเท้า เธอไม่ใช่แฟนคลับ แต่ก็ยอมรับว่าอยากรู้เหมือนกันว่า คนที่ทำให้เพื่อน ๆ ตื่นเต้นขนาดนั้น… ตัวจริงจะเป็นอย่างไร เสียงมอเตอร์ไซค์คู่ใจดังขึ้นในยามเช้า อะธีน่าขี่ออกจากบ้านด้วยหัวใจที่เบาและเปิดรับ วันนี้อาจเป็นเพียงวันธรรมดา หรืออาจเป็นวันที่นำพาเธอไปพบกับเรื่องราวใหม่ ๆ ที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้ ⸻ อะธีน่ามาถึงห้างย่านสยาม ก่อนจะเดินเข้าไปยังคาเฟ่ที่นัดหมายกันไว้ บรรยากาศภายในร้านอบอุ่น กลิ่นกาแฟหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้ง เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เธอก็เห็น ริวกิ กับ ซัมเมอร์ นั่งรออยู่ก่อนแล้ว “อะธีน่า แกจะไม่ไปจริงเหรอ นี่อาจเป็นการเปิดโลกใหม่ให้แกก็ได้เลยนะเว้ย” ซัมเมอร์เปิดบทสนทนาขึ้นก่อนใคร ดวงตาเป็นประกายอย่างคนตื่นเต้นสุด ๆ อะธีน่าวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ไปซะหน่อย แค่ยังไม่แน่ใจเฉย ๆ” ริวกิที่นั่งจิบชาอยู่เงยหน้าขึ้น “โห ไม่แน่ใจของแกนี่คือเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ไปแล้วนะ ฉันดูออก” พูดจบก็หัวเราะเบา ๆ อย่างรู้ทัน “ใช่ ๆ” ซัมเมอร์รีบเสริม “แกดูไม่ใช่สายติ่ง แต่แกเป็นสายลองของใหม่ต่างหาก เชื่อฉันเถอะ” อะธีน่าหัวเราะออกมาอย่างยอมแพ้ “ก็ได้ ๆ เดี๋ยวฟังรายละเอียดก่อนละกัน ว่ามันเป็นยังไง” ทั้งสามคนนั่งคุยกันต่อท่ามกลางเสียงเพลงเบา ๆ ในร้าน แก้วกาแฟถูกยกขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ ⸻ ไม่นานนัก เพื่อนคนอื่น ๆ ก็ทยอยตามกันมา บรรยากาศในคาเฟ่เริ่มคึกคักขึ้นทันตา เพนนีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส ถัดมาคือลดาที่กำลังคุยโทรศัพท์ ก่อนจะรีบขอโทษแล้วนั่งลง เควินกับพอร์ชเข้ามาพร้อมกันในท่าทางสบาย ๆ ส่วนคชามาถึงเป็นคนสุดท้าย พร้อมประโยคติดปาก “รถติดว่ะ แต่ไม่พลาดแน่นอน” โต๊ะยาวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ซ้อนทับกัน คำสั่งเครื่องดื่มเพิ่มขึ้นจนพนักงานต้องยิ้มอย่างเอ็นดู ซัมเมอร์ถือโอกาสเปิดประเด็นอีกครั้ง “โอเค ครบทีมแล้วนะ งั้นเข้าเรื่องเลย— มินิคอนเสิร์ตของโซล วันเสาร์นี้!” สายตาหลายคู่หันมาทางอะธีน่า เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างรู้ทัน “ดูเหมือนฉันจะถูกโหวตไปแล้วสินะ” เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ ⸻ อะธีน่ารีบเปลี่ยนเรื่องก่อนบทสนทนาจะไหลไปไกล เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เปิดไฟล์งานแล้ววางไว้กลางโต๊ะ “โอเค ๆ เรื่องคอนเสิร์ตพักก่อน เรามาคุยเรื่อง งานกลุ่ม กันดีกว่า” น้ำเสียงของเธอจริงจังขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศบนโต๊ะเปลี่ยนเป็นโหมดตั้งใจทันที เควิน พอร์ช และเพนนีช่วยกันเสนอไอเดีย ลดาและซัมเมอร์จดโน้ต ริวกิกับคชาช่วยสรุปและจัดระบบ ส่วนอะธีน่าคอยเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ดูเหมือนทุกอย่างจะไปได้สวย… กึก ซัมเมอร์วางแก้วกาแฟลง “โอเค งานกลุ่มเคลียร์แล้วใช่ไหม งั้นกลับมาเรื่องโซลต่อ!” อะธีน่าหลุดหัวเราะ “ซัมเมอร์ แกนี่ไม่ยอมจริง ๆ” “ก็เพราะฉันมั่นใจไงว่าแกต้องไปแน่” ซัมเมอร์ยิ้มกว้าง “ไปกับพวกเรา สนุกขึ้นเป็นสิบเท่า” ริวกิเสริมทันที “เอาจริงนะ ฉันว่ามันเข้าทางแกกว่าที่คิดอีกอ่ะ เท่ ๆ แบบแกเนี่ย” อะธีน่ามองหน้าเพื่อน ๆ ทีละคน ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “ก็ได้… เดี๋ยวลองไปดู” เสียงเฮดังขึ้นรอบโต๊ะ ⸻ ซัมเมอร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรายละเอียด “มินิคอนเสิร์ตของโซล จัดที่ Union Mall วันเสาร์นี้ บัตรราคาไม่แรง แต่ต้องโอนวันนี้เลย บัตรใกล้หมดแล้ว” “ราคาโอเคอยู่นะ” เพนนีว่า “เดินทางสะดวกด้วย” ลดาเสริม สายตาหลายคู่หันมาทางอะธีน่า เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ เดี๋ยวโอนให้” “เยส! ครบทีม!” ซัมเมอร์ส่งเลขบัญชีลงในกลุ่มทันที เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินดังขึ้นทีละคน อะธีน่ามองหน้าจอมือถือ ก่อนจะกดโอนตามเพื่อน ๆ เธอไม่รู้ว่ามินิคอนเสิร์ตครั้งนี้จะเป็นอย่างไร แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกว่า การตัดสินใจในวันนี้ อาจมีค่ามากกว่าราคาบัตรเสียอีก ⸻ เมื่อทุกอย่างเงียบลง บรรยากาศบนโต๊ะค่อย ๆ ผ่อนคลายอีกครั้ง บางคนเอนหลัง บางคนยกแก้วขึ้นจิบ ราวกับเรื่องสำคัญได้ถูกตัดสินไปเรียบร้อยแล้ว อะธีน่านั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองซัมเมอร์ที่ยังยิ้มไม่หุบ “ซัมเมอร์” เธอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจัง “เราขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” “ได้สิ ถามมาเลย” อะธีน่าลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดตรง ๆ “ทำไมแกถึงติ่งโซลขนาดนี้ แค่เพราะเขาหล่อ หรือเพราะอย่างอื่น” โต๊ะเงียบลงเล็กน้อย แม้แต่ริวกิก็ยังเงยหน้าขึ้นมามอง ซัมเมอร์ค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างต่างจากก่อนหน้า “ถ้าแค่หล่อ ฉันคงเปลี่ยนเมนไปนานแล้ว” เธอพูดช้า ๆ “แต่โซลมันมากกว่านั้น” “มากกว่านั้นยังไงอะ” อะธีน่าถาม ซัมเมอร์สูดหายใจเบา ๆ “โซลเป็นลูกของนายกฯ แกก็รู้ใช่ไหม” เพนนีเผลออุทาน “เออ จริงสิ ฉันเคยได้ยินข่าวเหมือนกัน” “ใช่” ซัมเมอร์พยักหน้า “เขามีทุกอย่างพร้อมอยู่แล้ว มีเส้นทางชีวิตที่คนอื่นออกแบบไว้ให้เสร็จสรรพ” คำว่า เส้นทางชีวิตที่ถูกออกแบบไว้ กระทบใจอะธีน่าโดยไม่ตั้งใจ “แต่โซลเลือกจะเป็นไอดอลเอง” ซัมเมอร์พูดต่อ ดวงตาเป็นประกาย “ไม่ใช่เพราะภาพลักษณ์ ไม่ใช่เพื่อการเมือง แต่เพราะเขารักมันจริง ๆ” “ตอนเดบิวต์ใหม่ ๆ ก็โดนด่าเยอะนะ” ริวกิเสริม “หาว่าเส้นใหญ่บ้างอะไรบ้าง” “ใช่” ซัมเมอร์พยักหน้า “แต่เขาไม่เคยเอาชื่อพ่อมาใช้ ซ้อมหนักกว่าใคร รับงานเหมือนคนธรรมดา จนคนยอมรับว่า… เขาอยู่ตรงนั้นเพราะความพยายามของตัวเอง” โต๊ะเงียบลงอีกครั้ง ในหัวอะธีน่ามีภาพบางอย่างซ้อนทับขึ้นมา บ้านหลังใหญ่ งานปาร์ตี้หรู และกรอบที่มองไม่เห็นแต่มีอยู่จริง “ฉันติ่งเขา” ซัมเมอร์พูดเสียงเบาลง “เพราะเขาเลือกเส้นทางของตัวเอง ทั้งที่มันยากและทั้งที่คนคาดหวังให้เขาเป็นอย่างอื่น” อะธีน่าก้มมองแก้วกาแฟ นิ้วมือขยับเล็กน้อย “ฟังดู…” เธอหยุดคำพูดไปครู่หนึ่ง “เหมือนคนที่ต้องสู้กับชีวิตที่คนอื่นกำหนดไว้” ซัมเมอร์ยิ้ม “ใช่เลย นั่นแหละเหตุผล” ริวกิหันมามองอะธีน่า สายตาเหมือนอ่านอะไรบางอย่างออก “ฉันว่าที่แกสนใจเรื่องนี้” เขาพูดเบา ๆ “ไม่ใช่เพราะโซลหรอก” อะธีน่าเงยหน้าขึ้น “แล้วเพราะอะไรล่ะ” ริวกิยักไหล่ “เพราะมันใกล้ตัวแกกว่าที่คิดไง” อะธีน่าไม่ตอบ แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย บางที มินิคอนเสิร์ตครั้งนี้อาจไม่ใช่แค่เรื่องความสนุก แต่อาจเป็น กระจกบานหนึ่ง ที่สะท้อนคำถามบางอย่าง ซึ่งเธอเองก็ยังไม่กล้ามองตรง ๆ และเป็นครั้งแรก ที่ชื่อของ โซล ไม่ได้เป็นเพียงชื่อของไอดอล แต่เป็นชื่อของใครบางคน ที่กำลังจะเข้ามาเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธออย่างช้า ๆ
Latest chapter
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 13
ภายในโกดัง เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับนาฬิกาที่นับถอยหลังให้กับทุกชีวิตในนั้นชายทั้งสองยืนถกเถียงกันอยู่ไม่ไกลน้ำเสียงต่ำ เครียด และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยังไม่สงบ“เอายังไงต่อดีวะ”คนหนึ่งถาม พลางเดินไปเดินมา“แค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจเลย”อีกคนสบถเบา ๆ“ใจเย็นก่อน กูขอคิดให้รอบคอบหน่อย”ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไปไกลชายคนแรกก็ทำท่าหงุดหงิดขึ้นมา“ว่ะ… ปวดฉี่ว่ะ เดี๋ยวมา”เขาหันไปมองอีกคน“มึงเฝ้าไว้ก่อน อย่าให้มันหนีได้ล่ะ”“เออ ไม่ต้องห่วง”ชายที่เหลือพยักหน้า พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น“ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ จะไปไหนได้”เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปประตูเหล็กด้านข้างเปิดปิดดัง ครืด—ปังเหลือเพียงชายคนเดียวเฝ้าอยู่หน้าห้องและอะธีน่าที่นั่งนิ่งอยู่กับเสาหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันทีแต่สีหน้ายังคงนิ่งเธอก้มสายตาลงอย่างแนบเนียนและนั่นเอง—เศษแก้วใสชิ้นเล็กสะท้อนแสงไฟวูบวาบอยู่ไม่ไกลจากปลายมือของเธอโอกาส…อะธีน่าขยับตัวช้า ๆให้เหมือนกับแค่เปลี่ยนอิริยาบถกล้ามเนื้อแขนตึงขึ้นจากเชือกที่รัดแน่นชายที่เฝ้าอยู่ปรายตามองมาเพียงครู่ก่อนจะหันกลับไปสนใจหน้าจอมือถืออีกครั้
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 12
สายฝนยังคงเทลงมาไม่หยุดเสียงฟ้าร้องดังครืนอยู่ไกล ๆอะธีน่านั่งอยู่ในรถ เปิดไฟฉุกเฉินไว้สายตากวาดมองถนนที่แทบไม่มีรถผ่านในใจเริ่มคิดว่า ถ้าฝนซาลงเมื่อไร เธอจะลงไปลองซ่อมอีกครั้ง หรือไม่ก็โทรเรียกรถลากและในจังหวะนั้นเอง—ไฟหน้ารถอีกคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นค่อย ๆ ชะลอเข้ามาจอดด้านหลังรถของเธออะธีน่าหันไปมองผ่านกระจกมองหลังหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังพยายามไม่ตื่นตระหนกเธอเปิดกระจกลงนิดหนึ่ง เตรียมจะถามว่าอีกฝ่ายมาช่วยหรือไม่ชายสองคนลงจากรถรูปร่างสูงใหญ่ ท่าทางแข็งกระด้างหนึ่งในนั้นมองเธอด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความหวังดีแม้แต่น้อย“รถเสียเหรอครับ”น้ำเสียงนั้นฟังดูเรียบ แต่แฝงบางอย่างที่ทำให้สัญชาตญาณของอะธีน่าร้องเตือนทันทีเธอกำลังจะตอบ—แต่สายตาของชายอีกคนกลับเปลี่ยนไปเมื่อเขาเห็นใบหน้าของเธอชัดขึ้น ใต้แสงไฟถนนที่สลัวรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากเป็นรอยยิ้มของคนที่ “จำได้”“เฮอะ…”เขาหัวเราะเบา ๆ“เหมือนใครสักคนเลยนะ”อะธีน่าขมวดคิ้วยังไม่ทันจะถอยหนี—มือหยาบกระชากประตูรถเปิดออกอย่างแรงอีกมือคว้าข้อมือเธอทันที“ปล่อยนะ!”อะธีน่าตะโกน เสียงถูกกลืนไปกับเสียงฝน“เงียบซะ!”
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 11
สองวันหลังจากที่ชุดทั้งสามถูกเก็บเข้าห้องลับ เช้าวันนี้อะธีน่าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เธออาบน้ำ แต่งตัวเรียบเท่ตามสไตล์เดิม ก่อนจะเปิดห้องลับ และนำหุ่นเสื้อผ้าทั้งสามออกมาอย่างระมัดระวัง ตรวจความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ตะเข็บ ผิวผ้า รายละเอียดเล็กที่สุด—ไม่มีสิ่งใดหลุดสายตา เมื่อทุกอย่างพร้อม อะธีน่าขนหุ่นขึ้นรถ ขับมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยด้วยสีหน้านิ่ง แต่หัวใจเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะนี่คือผลงานที่เธอ “มั่นใจที่สุด” ตั้งแต่เรียนแฟชั่นมา ⸻ ภายในห้องเรียนสตูดิโอแฟชั่น เพื่อน ๆ ทยอยนำงานของตัวเองมาจัดวาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดแบบที่คุ้นเคย จนกระทั่งอะธีน่าเข็นหุ่นเสื้อผ้าทั้งสามเข้ามา เสียงพูดคุยค่อย ๆ เบาลง ก่อนจะกลายเป็นความเงียบชั่วขณะ Modern Greek God : Apollo / Ares / Hermes เส้นสายที่ชัดเจน โครงสร้างที่แข็งแรงแต่ไม่แข็งทื่อ การเลือกผ้าและดีเทลที่สะท้อนตัวตนของแต่ละเทพ โดยไม่หลุดธีม ไม่เยอะเกิน และไม่กลบกันเอง “โห… งานนี้คือเสร็จสมบูรณ์จริง ๆ” เสียงใครคนหนึ่งหลุดออกมา “ดูแพงมากอะ” “นี่มันระดับโชว์แล้วนะ” เสียง
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 10
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ ภายในห้องนอนของอะธีน่าในวันนี้ แทบไม่เหลือเค้าเดิมของห้องพักผ่อนอีกต่อไป โต๊ะเขียนหนังสือถูกดันไปชิดผนัง แทนที่ด้วยโต๊ะตัดผ้า หุ่นโชว์ตั้งเรียงอยู่ใกล้หน้าต่าง ผืนผ้าหลากเฉดสีถูกคลี่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ เข็มหมุด กรรไกร สายวัด และแพตเทิร์นกระดาษ กระจายอยู่รอบตัวเธอ ห้องนี้ กลายเป็น “พื้นที่สร้างสรรค์” อย่างสมบูรณ์แบบ อะธีน่ายืนอยู่กลางห้อง ในเสื้อยืดตัวหลวมและกางเกงสบาย ๆ ผมถูกรวบลวก ๆ ไว้ด้านหลัง สายตาจริงจังจดจ่ออยู่กับแพตเทิร์นตรงหน้า เธอนำไซส์ที่วัดจากพี่ชายทั้งสามคน — บีม แม็กซ์ และแจสเปอร์ — มาปรับใช้กับแบบเสื้อผ้าในธีม Modern Greek God : Apollo, Ares, Hermes ปลายนิ้วลากดินสอไปตามเส้นโค้งของแพตเทิร์น ทุกสัดส่วนถูกคำนวณอย่างละเอียด ไม่ใช่แค่ให้ใส่ได้ แต่ต้อง “สะท้อนตัวตน” ของแต่ละคนออกมาด้วย อพอลโล — ความสมดุล สง่างาม และแสงสว่าง เอเรส — ความแข็งแรง ดุดัน และมีพลัง เฮอร์มีส — ความคล่องตัว อิสระ และทันสมัย จักรเย็บผ้าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงเข็มแทงลงบนผืนผ้า เหมือนจังหวะหัวใจของการทำงาน อะธีน่าแทบไม่ได้มองนาฬิก
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 9
ยามค่ำคืนคลี่คลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ของ ตระกูลพิทักษ์วงศ์ แสงไฟสีอุ่นจากเสาโคมหน้าบ้านส่องสว่างเป็นแนว บรรยากาศสงบ แตกต่างจากความคึกคักของเมืองที่เพิ่งจากมา เวลา 20:30 น. อะธีน่าเดินเท้าเข้ามาทางประตูรั้ว กระเป๋าสะพายข้างหนึ่ง ถุงใส่วัสดุสำหรับ Final Project อีกข้าง การเดินทุกก้าวของเธอนั้นมั่นคง แต่ไม่เร่งรีบ ร่างสูงวัยในชุดพ่อบ้านยืนรออยู่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มคุ้นเคย “คุณหนูเล็กกลับมาแล้วเหรอครับ” ลุงรงค์ เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อะธีน่าหยุดเดิน ยิ้มให้เขาอย่างเป็นกันเอง “ค่ะลุงรงค์ วันนี้กลับค่ำหน่อยนะคะ” ลุงรงค์รับถุงจากมือเธอไปช่วยถือ “ไม่เป็นไรเลยครับ คุณหนู คุณผู้หญิงกำชับไว้แล้วว่า ถ้าคุณหนูกลับมา ก็ให้ดูแลตามปกติ ไม่ต้องเร่ง ไม่ต้องกดดันอะไร” คำพูดเรียบง่ายนั้น ทำให้อะธีน่ารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด “ขอบคุณค่ะลุง” ลุงรงค์พยักหน้า “คุณหนูพักผ่อนเถอะครับ ถ้าต้องการอะไร เรียกลุงได้ตลอดนะครับ” อะธีน่ายิ้ม “ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ” เธอเดินขึ้นบันไดหินอ่อนอย่างเงียบ ๆ เสียงฝีเท้าก้องเบา ๆ ไปตามโถงสูง ก่อนจะหายลับไปยังชั้นบน คืนนี้ ไม่มีคำถา
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 8
อะธีน่ากำลังหยิบเนื้อผ้าที่เลือกไว้ แต่ทันใดนั้นก็พบว่าไม่ได้เตรียมเงินพกมาเพียงพอ โซลซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ยื่นมือเข้ามา “เดี๋ยวครับ ผมช่วยจ่ายเองครับ” ก่อนที่อะธีน่าจะทันปฏิเสธ เขากดจ่ายเงินด้วยรอยยิ้มสุภาพ อะธีน่าหยุดชะงักเล็กน้อย “ขะ… ขอบคุณค่ะ พี่โซล” น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่แฝงความประหลาดใจ โซลพยักหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไร น้องอะธีน่า ถือว่าพี่ช่วยน้องหน่อยละกัน” เขากลับใส่หมวกแก๊ปเหมือนเดิม เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเกินไป อะธีน่ามองนาฬิกา “เดี๋ยวหนูต้องรีบไปแล้วค่ะ เพื่อน ๆ รออยู่ที่คาเฟ่” โซลพยักหน้า “งั้นผมขอเดินตามน้องไปด้วยนะ เผื่อจะช่วยถือของ หรือดูแลอะไรนิดหน่อย” อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องก็ได้ แต่ก็… ขอบคุณนะคะ” ระหว่างทาง โซลพูดขึ้นอย่างสุภาพแต่จริงใจ “พี่รู้ชื่อน้อง เพราะหลังจากมินิคอนเสิร์ต พี่ไปเห็นแฮชแท็กแฟนคลับ แล้วก็หาข้อมูลเพิ่มเติม… และพ่อพี่ก็พูดถึงครอบครัวน้องด้วย” อะธีน่าหยุดฟัง สายตาของเธอสบกับเขา “ออ… แบบนี้เองสินะคะ” โซลยิ้มเล็ก ๆ “ใช่ครับ… พี่อยากรู้จักน้อง แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาอื่น” อะธีน่าเข้าใจน้ำเสียงสุภาพของเขา เธอถอนหายใจเบา ๆ “ค่ะ…
You may also like
