Se connecterPartager
บทที่ 5
Date de publication:
2025-12-24 19:22:19เสียงดนตรีพุ่งทะลุผ่านลำโพงทั่วฮอลล์
แฟนคลับกรี๊ดลั่น สลับกับแสงไฟสีสันสดใสที่สาดส่องไปทั่ว อะธีน่านั่งอยู่ในแถวใกล้เวทีรอง ดวงตากวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของโซลบนเวที แม้ไม่ใช่แฟนคลับตัวจริง แต่ความตั้งใจและพลังของเขากลับดึงดูดเธออย่างไม่น่าเชื่อ เพลงแรกจบลง แสงไฟปรับเป็นสีอุ่น เสียงแฟนคลับโห่ร้องดังกึกก้อง และแล้วจังหวะเพลงช้าเริ่มขึ้น โซลเดินลงมาที่ด้านข้างเวทีรอง ใกล้กับที่อะธีน่านั่ง สายตาของเขามองไปรอบ ๆ และทันใดนั้น… สายตาของโซลสะดุดเข้ากับอะธีน่า อะธีน่าหยุดหายใจเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงและอึดอัดเล็กน้อย แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะสบตากับเขาอย่างไม่ตั้งใจ ความรู้สึกแปลกใหม่ผสมผสานระหว่างความตื่นเต้นและความประหลาดใจ ซัมเมอร์ที่นั่งข้าง ๆ กระซิบเบา ๆ “อะธีน่า… แกเห็นไหม เขามองแกอยู่” อะธีน่าพยักหน้า แต่ไม่ได้ตอบอะไร หัวใจเต้นแรงจนแทบลืมทุกอย่างรอบตัว เพลงช้าเบาลงจนแฟนคลับได้โฟกัสกับโซล แต่แม้เพลงเร็วเริ่มขึ้น ความกระตือรือร้นของแฟนคลับจะทำให้ทุกสายตาหันไปยังเขา อะธีน่ายังคงสังเกต และสังเกตว่า สายตาของโซลยังหันมามองเธอเป็นระยะ แม้เขาจะต้องเคลื่อนไหวบนเวทีอย่างเต็มที่ แต่บางช่วงที่มีการหยุดและรอยยิ้มเล็ก ๆ โซลก็แอบมองมาที่อะธีน่าอีกครั้ง อะธีน่ารู้สึกเหมือนโลกภายนอกแทบหายไป เสียงเพลง แสงไฟ และแฟนคลับรอบตัว กลายเป็นฉากหลัง ขณะที่เธอและเขา… เหมือนมี “บางอย่าง” เชื่อมโยงโดยไม่ตั้งใจ เพลงสุดท้ายจบลง แฟนคลับกรี๊ดลั่นอีกครั้ง แต่ในใจอะธีน่า เธอไม่รู้ว่าทำไม… แม้จะเพิ่งเจอครั้งแรก แต่ ความรู้สึกบางอย่างในคืนนี้ จะอยู่ติดตัวเธอไปอีกนาน ⸻ เสียงเพลงบนเวทีเงียบลง แฟนคลับค่อย ๆ ถอยออกจากฮอลล์ อะธีน่าและกลุ่มเพื่อนพากันเดินออกมานอกฮอลล์ แสงไฟนีออนของ Union Mall สาดส่องบนถนนด้านนอก บรรยากาศคึกคักแต่ผ่อนคลายมากขึ้น ทันใดนั้น มีเสียงเรียกเบา ๆ จากกลุ่มวัยรุ่นสาว “เอ่อ… ขอโทษค่ะ… ใช่น้องสาวของแม็กซ์หรือเปล่าคะ?” อะธีน่าหันไปมอง สายตาเป็นมิตร ยิ้มบาง ๆ ให้ “ใช่ค่ะ” สาวคนนั้นยิ้มกว้าง “ฮึ้ย คือพี่ติดตามช่อง Maxine Gamer ของแม็กซ์ เลยได้เห็นน้องในช่องอยู่บ่อย ๆ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ?” อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ “ได้เลยค่ะ” เธอยื่นมือให้ถ่ายรูป แฟนคลับสาวคนนั้นยิ้มอย่างตื่นเต้น ก่อนกดชัตเตอร์และขอบคุณอะธีน่า เพื่อน ๆ รอบ ๆ ก็หัวเราะและยิ้มให้ ซัมเมอร์กระซิบข้าง ๆ “เห็นไหม อะธีน่า… แม้ไม่ใช่แฟนคลับตัวจริงของโซล แต่เพราะพี่แม็กซ์ ช่องของพี่แก ก็ทำให้คนรู้จักแกเยอะเหมือนกันนะ” อะธีน่ายิ้มเล็ก ๆ หัวใจยังคงเต้นแรงจากความตื่นเต้นของคอนเสิร์ต แต่ตอนนี้… กลับมีความรู้สึก อบอุ่นและใกล้ชิดกับผู้คนรอบตัว เหมือนโลกทั้งใบเริ่มเปิดกว้างขึ้น ⸻ เมื่อทุกคนเดินออกมาถึงหน้าห้าง บีมขับรถคันหรูมาจอดรออย่างสง่างาม ประตูรถเปิดออก พร้อมกับแม็กซ์และแจสเปอร์ที่นั่งมาด้วยกัน ทั้งสามลงจากรถ มองอะธีน่าและเพื่อน ๆ ที่เพิ่งออกมาจากมินิคอนเสิร์ตด้วยสายตาแบบพี่ชายแท้ ๆ “วันนี้สนุกไหม?” บีมถามยิ้มบาง ๆ อะธีน่ายิ้มตอบ พลางเก็บของแจก give away ลงกระเป๋า เพื่อน ๆ ก็หัวเราะ พูดคุยกันเรื่องช่วงเวลาบนเวที แต่ในมุมหนึ่ง… สายตาคู่หนึ่งกำลังแอบมองอยู่ เป็นสายตาที่มีทั้งความสนใจและความใส่ใจ โซลนั่งอยู่ในรถส่วนตัวที่จอดอยู่ใกล้ ๆ กับห้าง ด้านข้างเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเขา สายตาเขากลับไม่ได้มองไปยังฝูงชน แต่กลับจดจ้องไปยังอะธีน่าโดยไม่ให้ใครรู้ตัว โซลเอนตัวพิงเบาะเบา ๆ สายตาที่มุ่งมั่นและตั้งใจ เหมือนพยายามเก็บรายละเอียดของเธอ ทุกท่าทาง การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของอะธีน่า และแม้เธอจะไม่รู้ตัว เขาก็รับรู้ได้… ว่านี่คือครั้งแรกที่เขาเห็นเธออย่างชัดเจน ในขณะที่อะธีน่าเริ่มเดินไปยังรถของบีม โซลยังคงจ้องมองตามสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ ก่อนที่รถของเขาจะเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ ทิ้งให้อะธีน่าอยู่ท่ามกลางเพื่อน ๆ อย่างไม่รู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังจดจำทุกการเคลื่อนไหวของเธอไว้ ⸻ เมื่ออะธีน่ากลับมาถึงบ้านหลังคอนเสิร์ต หลังจากทำกิจวัตรเรียบร้อย เธออยู่ในชุดนอนเรียบง่าย นั่งบนเตียงพร้อมมือถือในมือ ด้วยความเคยชิน อะธีน่าเปิดโซเชียลเพื่อเช็กข้อความและภาพถ่าย ทันใดนั้น… เธอก็หยุดชะงัก ภาพที่เธอเพิ่งถ่ายกับแฟนคลับคนนั้น กำลังไวรัลในหลายแพลตฟอร์ม ข้อความและคอมเมนต์เต็มไปหมด แคปชั่นและแฮชแท็กมากมาย เช่น #MaxineGamer #น้องสาวแม็กซ์ไปดูโซล #โซลอะธีน่า “น้องสาวของแม็กซ์ Maxine Gamer ไปดูโซลด้วย! น่ารักมากกก” “สังเกตสายตาโซลสิ! เคมีชัดมาก” “น้องอะธีน่าเท่มาก แถมโซลยังมองด้วย ฮือออ” “เห็นไหมคะทุกคน? แฟนคลับตัวจริงต้องสังเกตนะ เขามองน้องอะธีน่า!” “โห น้องสาวแม็กซ์ไปดูโซลด้วย! สายตาเขาสบกันนะเนี่ย 😳” บางคอมเมนต์ว่า: “สองคนนี้น่าจะเข้ากันได้ดีมากเลยนะ เหมาะกันสุด ๆ 💕” บางคอมเมนต์ก็แซว: “นี่มันฉากในซีรีส์ชัด ๆ” และยังมีคอมเมนต์อื่น ๆ อีกมากมาย ที่แฟนคลับต่างตื่นเต้นกับเหตุการณ์นี้ อะธีน่าเลื่อนดูไปเรื่อย ๆ ภาพวิดีโอที่แฟนคลับบันทึกไว้บนเวที ช็อตที่โซลแอบมองเธอขณะเพลงช้าเล่น ถูกจับและแชร์ต่อ หัวใจของอะธีน่าเต้นแรงเล็กน้อย แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบาง ๆ “นี่ฉัน… โดนโซลมองจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย?” เธอกระพริบตา รู้สึกทั้งตื่นเต้นและประหลาดใจในเวลาเดียวกัน ซัมเมอร์และเพื่อน ๆ เริ่มส่งข้อความมาทักในกลุ่ม “อะธีน่า… เราเห็นคลิปแล้วนะ โซลมองแกชัดมากเลย!” “บอกเลย… เคมีชัดสุด ๆ” ริวกิเสริม “แกนี่แหละ… โดนจับตาแล้วนะ” อะธีน่านั่งนิ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกนั้นซึมเข้าไป หัวใจเต้นแรงแต่ก็อบอุ่น เหมือนคืนนี้… เป็นคืนที่เธอจะจดจำไปอีกนาน ⸻ รถส่วนตัวเคลื่อนผ่านถนนกว้าง มุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ของโซล ผู้จัดการสาว พี่มิ้นต์ นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ เธอหันมามองโซลด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “โซล วันนี้ทำได้ดีมาก” เธอชม “เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาคุยเรื่องตารางงานกันต่ออีกทีนะ” โซลพยักหน้า “ขอบคุณครับพี่มิ้นต์ ที่มาส่ง กลับบ้านดี ๆ นะครับพี่” เขาแลกยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะก้าวลงจากรถ พี่มิ้นต์ส่งโซลจนถึงหน้าบ้าน รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่สายตาของเธอกลับแฝงความเป็นห่วงเล็กน้อย “ดูแลตัวเองด้วยนะโซล” “ครับพี่” โซลตอบ และก้าวเข้าบ้าน ขึ้นไปถึงห้องของตัวเอง เขาโยนกระเป๋าลงบนเตียง บ้านเงียบสงบ พ่อของเขาไม่อยู่ เนื่องจากติดประชุมสำคัญทางการเมืองต่างประเทศ โซลจึงมีเวลาอยู่กับตัวเองอย่างเต็มที่ เขาเปิดโซเชียลเพื่อตรวจสอบข่าวสาร สายตาสะดุดกับภาพที่แฟนคลับโพสต์เมื่อคืน ภาพที่เขามองอะธีน่าตั้งแต่เพลงช้าและเป็นระยะ สายตาของเขาในภาพ… ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ ด้วยความสงสัยจึงทำให้โซลค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม ชื่อของเธอค่อย ๆ ปรากฏขึ้น: “อะธีน่า พิชญา พิทักษ์วงศ์” คำอธิบายสั้น ๆ ระบุว่าเธอเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลไฮโซเพชร และเป็นน้องสาวของ บีม, แม็กซ์ และแจสเปอร์ หัวใจเขาเต้นแรงอย่างแปลกใหม่ เหมือนโลกที่เพิ่งเปิดให้เห็นมุมหนึ่ง ที่ทำให้เขารู้สึกว่า คืนนี้… ไม่ใช่แค่การแสดง แต่เป็นการพบกันของสองโลกที่แตกต่าง โซลเงยหน้าขึ้นมองเพดาน สมองเต็มไปด้วยความคิด คืนนี้ไม่ใช่เพียงคอนเสิร์ต แต่เป็น จุดเริ่มต้นของบางอย่างที่ไม่อาจละเลยได้
Dernier chapitre
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 24
เกมที่ 1“โอเค เกมแรก”แม็กซ์ขยับตัวนั่งตรง“พี่เข้าป่า น้องเล่นเมจ”“ได้ค่ะ”อะธีน่าพยักหน้า“แต่ถ้าพี่โยนเกม หนูไม่แบกนะ”แม็กซ์หันมองทันที“พูดใหม่ดิ”“ถ้าพี่เล่นชิบหาย หนูก็ไม่แบกค่ะ”“ไอ้ฟาย”แม็กซ์หัวเราะลั่น“เปิดมาคือด่าพี่เลยนะ”แชตไหลเร็วขึ้นกว่าเดิมโอ๊ยยย ชอบคู่นี้พี่น้องบ้านนี้โคตรเรียลน้องสวยแต่พูดแมนมากกกกนี่แหละ น้องสาวพี่แม็กซ์ของจริงเกมแรกเปิดมาได้ไม่ถึงสามนาทีแม็กซ์เล่นแอสซาซินป่าบุกเลนบนอย่างดุขณะที่อะธีน่าเล่นเมจกลาง เดินเกมไวไม่แพ้กัน“พี่แม็กซ์ ขวาล่าง ๆ”อะธีน่าจ้องจอไม่กะพริบ“มันซ่อนพุ่มค่ะ”“เห็นละ”“เข้าเลยมั้ย”“เข้า!”จังหวะต่อมาแม็กซ์พุ่งเข้าไปเปิดไฟต์ทันทีอะธีน่ากดสกิลตามแบบไม่พลาดFirst Blood“โอ๊ย สวย!”แม็กซ์ตบโต๊ะเบา ๆ“เห็นมั้ย เกมมันต้องแบบนี้!”อะธีน่าหัวเราะ“เขาโง่เองค่ะพี่”“พูดดี ๆ”“ก็โง่จริงนี่คะ”“อีสัส”แม็กซ์หลุดขำ“ชอบว่ะ”ตาทั้งคู่ไหลลื่นจนชนะอย่างสวยงามและจบเกมแรกด้วย MVP ฝั่งอะธีน่าแม็กซ์หันมองทันที“อ้าว?”อะธีน่ายิ้มมุมปาก“ขอบคุณที่เป็นบันไดให้หนูนะคะ”“มึงนี่นะ…”“พี่ด่ากล้องอยู่ค่ะ”“เออ ด่าจริง”⸻เกมที่ 2เกมที่สองท
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 23
สายเรียกกลับบ้านอะธีน่ายืนมองเวทีอยู่ได้ไม่นานนักเสียงพิธีกรยังคงดังสลับกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับรอบลานกิจกรรมขณะที่โซลบนเวทียังคงเปล่งประกายราวกับเกิดมาเพื่อแสงไฟโดยแท้จริงเธอเผลอยืนดูอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่งโดยไม่ทันรู้ตัวว่าแก้วเครื่องดื่มเย็นในมือเริ่มคลายไอเย็นลงไปแล้วแต่แล้ว—ครืด… ครืด…โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอสั่นขึ้นอะธีน่ากะพริบตาเบา ๆก่อนจะละสายตาจากเวทีและหยิบมือถือขึ้นมาดูบนหน้าจอขึ้นชื่อชัดเจนMax 💙เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย“ว่าไงคะ พี่แม็กซ์”ปลายสายมีเสียงจังหวะคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยเบา ๆ แทรกมาเหมือนเขากำลังจัดอะไรบางอย่างอยู่“อยู่ไหน”คำถามสั้น ๆ ตามสไตล์พี่ชายคนกลางดังขึ้นทันทีอะธีน่าหันมองรอบตัวคร่าว ๆ“อยู่ห้างค่ะ ขี่รถออกมาข้างนอกนิดหน่อย”“ดีเลย”เสียงของแม็กซ์ฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ“กลับบ้านมาได้ไหม วันนี้พี่มีสตรีม”อะธีน่าขมวดคิ้วนิด ๆ“แล้ว?”ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะได้ยินน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นธรรมดา แต่แอบมีลูกล่อลูกชนอยู่เต็มที่“แล้วพี่จะให้มานั่งเล่นด้วยไง”อะธีน่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“หนูเนี่ยนะ”“ใช่”แม็กซ์ตอบทันที“วั
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 22
เช้าวันต่อมาแม้จะนอนไปหลายชั่วโมงแต่อะธีน่ากลับรู้สึกเหมือนไม่ได้พักเลยแม้แต่น้อยภาพกล่องของขวัญสีดำรูปถ่ายของเธอและข้อความจากเบอร์ปริศนายังคงวนอยู่ในหัวไม่ยอมจางเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครในบ้านเมื่อคืนไม่ใช่เพราะไม่กลัวแต่เพราะยังไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงโดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวที่ผ่านมาไม่นานอย่างน้อย…เธออยากมีเวลาคิดด้วยตัวเองก่อนและเพราะแบบนั้นช่วงสายของวันนี้อะธีน่าจึงเลือกทำในสิ่งที่ช่วยให้เธอ “หายใจ” ได้ดีที่สุดออกไปข้างนอกคนเดียวเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันโปรดดังขึ้นในลานบ้านอะธีน่าสวมหมวกกันน็อก ปรับสายรัดให้แน่นก่อนจะขี่ออกจากคฤหาสน์ไปอย่างเงียบ ๆลมอ่อนของช่วงสายปะทะใบหน้าช่วยให้ความอึดอัดในอกค่อย ๆ เบาลงทีละนิดเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนไกลเพียงแค่อยากขี่รถเรื่อย ๆมองผู้คนมองเมืองและปล่อยให้สมองได้พักจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดสักชั่วโมงสองชั่วโมงสุดท้ายอะธีน่าก็มาจอดที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเธอเดินเข้าไปด้านในแบบเรียบง่ายวันนี้แต่งตัวสบายกว่าปกติ—เสื้อครอปแขนยาวสีเรียบ กางเกงยีนส์เอวสูง รองเท้าผ้าใบผมถูกรวบครึ่งหัวแบบไม่ตั้งใจให้เ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 21
งานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน่าทึ่งหลังจากโชว์จบผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยถึงคอลเลกชันของอะธีน่าไม่หยุดทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างพูดถึงผลงานของเธอในทิศทางเดียวกัน“โดดเด่น”“ชัดเจน”“มีภาษาของตัวเอง”หลังลงจากเวทีอะธีน่าแทบไม่มีเวลาได้พักเพื่อน ๆ ต่างเข้ามากอด แสดงความยินดีอาจารย์หลายคนเดินเข้ามาชื่นชมด้วยตัวเองบางคนถึงขั้นขอถ่ายรูปกับเธอและพี่ชายทั้งสามไว้เป็นที่ระลึกบีมในลุค Apollo ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวทองอย่างสง่างามแม็กซ์ที่ยังไม่ยอมถอดหมวกสปาร์ตันสีดำออกทั้งหมด กำลังโดนแฟน ๆ ของตัวเองแอบถ่ายไม่หยุดส่วนแจสเปอร์ก็ถูกเพื่อนของอะธีน่ารุมขอเซลฟี่ด้วยความชื่นชอบในลุค Hermesเสียงหัวเราะเสียงชื่นชมกลิ่นดอกไม้แสงแฟลชจากกล้องมือถือทุกอย่างอบอวลอยู่ในช่วงเวลาหลังเวทีนั้นอะธีน่ารับช่อดอกไม้จากซัมเมอร์เป็นช่อที่สามของคืนก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อย ๆ แต่มีความสุข“แกสุดยอดมากจริง ๆ”ซัมเมอร์พูดพลางเขย่าแขนเธอเบา ๆ“ฉันพูดจริงนะ นี่มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์จบแล้ว”“ใช่”ริวกิพยักหน้าแรง“นี่มันระดับเอาไปต่อยอดได้เลย”อะธีน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ“พอเลยพวกแก เดี๋ยวล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 20
อะธีน่าเดินกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าพยายามนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาของเพื่อน ๆ ที่รู้จักเธอดี… ไม่มีทางมองไม่ออก “อะธีน่า” ริวกิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น “เป็นอะไรปะ หน้าแกดูซีด ๆ” ซัมเมอร์วางตะเกียบลงทันที “ใครมาทำอะไรแกหรือเปล่า” อะธีน่านั่งลง วางมือบนตัก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง—แค่บางส่วน “เจอคนรู้จักเก่า” น้ำเสียงเธอเรียบ แต่สั้น “ไม่มีอะไรแล้ว” เพนนีขมวดคิ้ว “รู้จักเก่าแบบไหน” พอร์ชกับเควินสบตากันทันที ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน คชาเป็นคนพูดออกมา เสียงต่ำลงกว่าปกติ “…ตั้ม?” อะธีน่าเงยหน้ามอง ไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่นั้นก็พอแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ เสียงฉ่าของหมูกระทะยังดัง แต่ไม่มีใครสนใจจะคีบต่อ พอร์ชกำมือแน่น “มันมาทำอะไรแกป่าว” “แค่พูด” อะธีน่าตอบทันที “แล้วก็ไป มีคนช่วยกันไว้” เควินถอนหายใจแรง “แม่ง… ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ” ซัมเมอร์เอื้อมมือไปจับแขนอะธีน่า บีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “แกโอเคจริง ๆ ใช่ไหม” อะธีน่าพยักหน้า คราวนี้ยิ้มได้จริงขึ้นนิดหนึ่ง “โอเคแล้ว” เธอพูดชัด “ไม่เหมือนเมื่อ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 19
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 14
แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อน กระทบเปลือกตาที่ปิดสนิทของอะธีน่าอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามา คือ ความหนัก ที่ศีรษะ และความตึงรั้งที่มือขวา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ และความเงียบที่ไม่คุ้นเคย อะธีน่ากระพริบตาช้า ๆ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 13
ภายในโกดัง เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับนาฬิกาที่นับถอยหลังให้กับทุกชีวิตในนั้น ชายทั้งสองยืนถกเถียงกันอยู่ไม่ไกล น้ำเสียงต่ำ เครียด และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยังไม่สงบ “เอายังไงต่อดีวะ” คนหนึ่งถาม พลางเดินไปเดินมา “แค่นี้มันยังไม่สาแก่ใจเลย” อีกคนสบถเบา ๆ “ใจเย็น
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 12
สายฝนยังคงเทลงมาไม่หยุดเสียงฟ้าร้องดังครืนอยู่ไกล ๆอะธีน่านั่งอยู่ในรถ เปิดไฟฉุกเฉินไว้สายตากวาดมองถนนที่แทบไม่มีรถผ่านในใจเริ่มคิดว่า ถ้าฝนซาลงเมื่อไร เธอจะลงไปลองซ่อมอีกครั้ง หรือไม่ก็โทรเรียกรถลากและในจังหวะนั้นเอง—ไฟหน้ารถอีกคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นค่อย ๆ ชะลอเข้ามาจอดด้านหลังรถของเธออะธีน่า
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 11
สองวันหลังจากที่ชุดทั้งสามถูกเก็บเข้าห้องลับ เช้าวันนี้อะธีน่าตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เธออาบน้ำ แต่งตัวเรียบเท่ตามสไตล์เดิม ก่อนจะเปิดห้องลับ และนำหุ่นเสื้อผ้าทั้งสามออกมาอย่างระมัดระวัง ตรวจความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ตะเข็บ ผิวผ้า รายละเอียดเล็กที่สุด—ไม่มีสิ่งใดหลุดสายตา เมื่อท
Vous vous intéresseriez aussi à
สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์80.5K Vuesแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์139.6K Vuesท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.0K Vuesพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี145.8K Vuesกลรักเมียแต่ง
ทิพย์วารี49 VuesInbox ร้อนรัก [PWP] + [NC30+]
ณ ธารา53 Vuesรักนี้มีอัคนี #7Days (sun)
ศรีประภา. - เสือสาวแสนสวย70 Vuesวิศวะหลงใจ
พีช มะกรูด29 Vues
