MasukShare
บทที่ 4
Tanggal publikasi:
2025-12-24 03:00:25และแล้ว เวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง
ภายในห้องแต่งตัวกว้างของบ้าน แสงไฟสีขาวนวลสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ อะธีน่ายืนอยู่หน้ากระจก ขณะที่ อลิซ ผู้เป็นแม่ ค่อย ๆ จัดรายละเอียดสุดท้ายให้ลูกสาวคนเล็ก เดรสทรงเรียบตัดเย็บอย่างประณีต สีโทนเข้มที่ขับผิว ถูกจับคู่กับเครื่องประดับดีไซน์เรียบแต่เฉียบ ภาพรวมดูสง่างามในแบบคุณหนู แต่ยังแฝงความเท่ที่เป็นเอกลักษณ์ของอะธีน่าเอาไว้ครบถ้วน “ดีมากเลย” อลิซถอยออกมามองผลงานของตัวเอง “ไม่หวานเกิน ไม่แข็งเกิน… นี่แหละ อะธีน่าของแม่” อะธีน่ายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เธอหยิบแปรงแต่งหน้าขึ้นมาอย่างคุ้นเคย การลงรองพื้น ดวงตาคมชัด และริมฝีปากสีธรรมชาติ ทุกขั้นตอนเป็นสไตล์ของเธอเอง—ไม่มากไป ไม่น้อยไป อลิซมองลูกสาวผ่านกระจก ในแววตานั้นมีทั้งความภูมิใจและความเข้าใจ เธอไม่เคยบังคับให้ลูกสาวต้องเป็น “คุณหนูในกรอบ” แต่เลือกจะช่วย “เสริม” ในแบบที่อะธีน่าเป็น “ไปกับเพื่อน สนุกให้เต็มที่นะลูก” อลิซพูดขึ้นเบา ๆ “ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ” อะธีน่าหันมายิ้มให้แม่ “ค่ะ… หนูจะ enjoy ให้เต็มที่เลย” อลิซยื่นมือไปแตะไหล่ลูกสาวเบา ๆ “แม่รู้ว่าลูกเก่ง ดูแลตัวเองได้ แต่ยังไงก็อย่าลืมว่า… บ้านหลังนี้ยังรอลูกกลับมาเสมอ” คำพูดนั้นทำให้อะธีน่าหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยหัวใจที่อุ่นขึ้นอย่างประหลาด “เจอกันตอนค่ำ ๆ นะคะ แม่” “จ้ะ” อะธีน่าหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างมั่นใจ วันนี้… เธอไม่ได้ออกจากบ้านไปในฐานะลูกสาวของใคร ไม่ได้ไปในฐานะคุณหนูของตระกูล แต่ไปในฐานะ อะธีน่า ผู้กำลังจะก้าวเข้าไปสัมผัสโลกอีกใบด้วยตัวเอง และที่ Union Mall เสียงเพลง แสงไฟ รวมถึงใครบางคนที่ยังไม่เคยพบ กำลังรอเธออยู่ ____________ รถยนต์คันหรูค่อย ๆ ชะลอเข้าจอดที่ลานจอดรถของ Union Mall เสียงเครื่องยนต์ดับลง พร้อมกับบรรยากาศคึกคักที่ดังลอดเข้ามาแม้จะยังไม่ก้าวลงจากรถ แม็กซ์หันมามองน้องสาวจากเบาะคนขับ สายตาเขากวาดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างพี่ชายแท้ ๆ “วันนี้แต่งตัวได้ใจมากเลยนะ” เขายิ้มมุมปาก “แต่จำไว้… ไปกับเพื่อนก็จริง ถ้ามีอะไร โทรหาพี่ ๆ ทันที เข้าใจไหม” อะธีน่าหัวเราะเบา ๆ “รู้แล้วน่า พี่แม็กซ์ หนูไม่ได้ไปออกรบซะหน่อย” แม็กซ์ยื่นมือมาขยี้หัวน้องสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความห่วงใย “โชคดีนะ น้องรัก Enjoy ให้เต็มที่ล่ะ” อะธีน่าพยักหน้า “ค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เธอเปิดประตูรถ ก้าวลงสู่ลานจอด ก่อนจะโบกมือให้แม็กซ์เล็กน้อย รถคันนั้นเคลื่อนออกไป ทิ้งให้อะธีน่ายืนอยู่ท่ามกลางเสียงผู้คน เสียงหัวเราะ และแสงไฟจากห้างใหญ่ใจกลางเมือง ไม่กี่นาทีต่อมา เพื่อน ๆ ก็ทยอยมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน ซัมเมอร์เป็นคนแรกที่เห็นอะธีน่า เธอหยุดเดินกะทันหัน ก่อนจะอ้าปากค้าง “เดี๋ยว… อะธีน่า นี่แกจริง ๆ ใช่ไหม” ริวกิหันมามองตาม “โหหห วันนี้ลุคนี้คืออะไร เท่แต่แพงมาก!” เพนนีถึงกับยกมือถือขึ้น “ขอถ่ายรูปได้ไหม นี่มันลุคที่โลกควรได้เห็นนะ” เควินกับพอร์ชยืนมองเงียบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกัน “เข้าใจแล้วว่าทำไมคนชอบพูดว่าแกมีออร่า” อะธีน่าหลุดหัวเราะออกมา “เว่อร์กันไปใหญ่ละ แค่เปลี่ยนสไตล์นิดหน่อยเท่านั้นเอง” แต่สายตาหลายคู่รอบ ๆ ก็เริ่มหันมามอง ลุคที่ดูสง่างามแต่ไม่พยายาม ความเท่ที่ไม่ต้องประกาศ ทำให้อะธีน่าโดดเด่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ซัมเมอร์รีบคว้าแขนเธอทันที “มา ๆ ก่อนคอนเสิร์ตเริ่ม ต้องไปเอา give away จากแฟนคลับโซล!” “give away?” อะธีน่าทวนคำอย่างสนใจ “ใช่!” ซัมเมอร์ตาเป็นประกาย “พวกแฟนคลับทำกันเอง มีทั้งสโลแกน การ์ด พวงกุญแจ บางคนทำเองกับมือเลยนะ” ริวกิเสริม “นี่คือวัฒนธรรมแฟนคลับของจริง ถ้าไม่รับถือว่าพลาดมาก” อะธีน่ามองไปรอบ ๆ เห็นกลุ่มคนใส่เสื้อสีเดียวกัน ถือป้ายไฟ ยิ้มแย้มทักทายคนแปลกหน้าเหมือนรู้จักกันมานาน เธอไม่เคยอยู่ท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้มาก่อน แต่แทนที่จะอึดอัด กลับรู้สึก… แปลกใหม่ และอบอุ่นอย่างประหลาด “งั้นก็… ไปดูหน่อยละกัน” อะธีน่าพูดพลางยิ้ม ซัมเมอร์ส่งเสียงดีใจทันที “เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่าแกต้องชอบ!” และในขณะที่อะธีน่าก้าวตามเพื่อน ๆ เข้าไปในกลุ่มแฟนคลับ เธอไม่รู้เลยว่า คืนนี้ ไม่ได้มีแค่ของแจกที่จะติดมือกลับไป แต่ยังมี จุดเริ่มต้นของบางสิ่ง ที่กำลังรอเธออยู่ท่ามกลางแสงไฟและเสียงเพลงของเวทีนั้น ____________ ไม่นาน หลังจากรับของ give away กันเรียบร้อย อะธีน่าและเพื่อน ๆ ก็เริ่มเข้าไปด้านใน บรรยากาศข้างในเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ตะโกนเรียกชื่อไอดอล และแสงไฟจากป้ายแฟนคลับที่ระยิบระยับ พวกเขาได้ที่นั่ง แถวใกล้เวทีรอง มุมนี้มองเห็นทั้งเวทีและแฟนคลับรอบ ๆ ได้ชัด แต่ก็ไม่ใกล้จนเกินไป ทำให้เธอรู้สึกสบายและสามารถสังเกตทุกอย่างได้ แสงไฟสลัวจากด้านบนค่อย ๆ สว่างขึ้น เพลงเปิดบรรเลงเบา ๆ จากลำโพง บรรยากาศเริ่มคึกคัก เสียงแฟนคลับส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ ก่อนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ อะธีน่านั่งตัวตรง ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ แม้ไม่ใช่แฟนคลับตัวจริง แต่ความตื่นเต้นกลับซึมซับเข้ามาอย่างไม่ตั้งใจ ซัมเมอร์กระซิบข้างหู “นี่แหละ… อะธีน่า ช่วงนี้แหละที่ต้องเก็บความรู้สึกไว้ เพราะมันจะเต็มอิ่มมาก ๆ” ริวกิหัวเราะ “เอาจริงนะ วันนี้แกต้องชอบแน่ ๆ” เพนนีกับลดาหันไปยิ้มให้กัน ขณะที่เควิน พอร์ชและคชาพยักหน้าเบา ๆ ทุกคนเหมือนรู้ตัวว่ากำลังเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่ธรรมดา และแล้ว แสงไฟบนเวทีดับมืดสนิท พร้อมกับเสียงกรี๊ดที่ดังกระหึ่มทั่วทั้งฮอลล์ จังหวะดนตรีเริ่มขึ้น และจากนั้น… โซลปรากฏตัวบนเวที เขาแต่งตัวเรียบเท่ตามสไตล์ไอดอล แต่สายตาที่มุ่งมั่นและท่วงท่าบนเวทีช่างชัดเจน ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนถูกฝึกฝนมาด้วยความตั้งใจสูง ไม่ใช่แค่หน้าตาดี แต่เต็มไปด้วยพลังและความจริงใจ อะธีน่าหยุดหายใจเล็กน้อย สายตาของเธอสบกับใครบางคนที่เวที และแม้จะอยู่ห่าง แต่เธอกลับรับรู้ได้ถึง ความมุ่งมั่นและอิสระในการเลือกทางของเขา เหมือนกับภาพที่ซัมเมอร์เคยเล่าให้ฟัง ซัมเมอร์ข้าง ๆ กระซิบด้วยความตื่นเต้น “เห็นไหม แค่เริ่มต้น… คนเราก็สัมผัสได้เลยว่าเขาแตกต่าง” อะธีน่าพยักหน้าเงียบ ๆ แต่หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนว่าการมาที่นี่ไม่ได้มีแค่เพื่อความสนุก แต่เพื่อเห็นอะไรบางอย่าง… ที่สะท้อนความเป็นตัวเองของเธอด้วย เสียงดนตรีดังขึ้นเรื่อย ๆ แสงไฟสลับสี แฟนคลับยกป้ายไฟ กรี๊ดเชียร์เต็มที่ อะธีน่ารู้ตัวว่า ถูกดึงเข้าไปในโลกของโซลโดยไม่รู้ตัว และนั่นก็เพิ่งจะเป็นแค่ จุดเริ่มต้น ของคืนนี้เท่านั้น
Bab terbaru
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 24
เกมที่ 1“โอเค เกมแรก”แม็กซ์ขยับตัวนั่งตรง“พี่เข้าป่า น้องเล่นเมจ”“ได้ค่ะ”อะธีน่าพยักหน้า“แต่ถ้าพี่โยนเกม หนูไม่แบกนะ”แม็กซ์หันมองทันที“พูดใหม่ดิ”“ถ้าพี่เล่นชิบหาย หนูก็ไม่แบกค่ะ”“ไอ้ฟาย”แม็กซ์หัวเราะลั่น“เปิดมาคือด่าพี่เลยนะ”แชตไหลเร็วขึ้นกว่าเดิมโอ๊ยยย ชอบคู่นี้พี่น้องบ้านนี้โคตรเรียลน้องสวยแต่พูดแมนมากกกกนี่แหละ น้องสาวพี่แม็กซ์ของจริงเกมแรกเปิดมาได้ไม่ถึงสามนาทีแม็กซ์เล่นแอสซาซินป่าบุกเลนบนอย่างดุขณะที่อะธีน่าเล่นเมจกลาง เดินเกมไวไม่แพ้กัน“พี่แม็กซ์ ขวาล่าง ๆ”อะธีน่าจ้องจอไม่กะพริบ“มันซ่อนพุ่มค่ะ”“เห็นละ”“เข้าเลยมั้ย”“เข้า!”จังหวะต่อมาแม็กซ์พุ่งเข้าไปเปิดไฟต์ทันทีอะธีน่ากดสกิลตามแบบไม่พลาดFirst Blood“โอ๊ย สวย!”แม็กซ์ตบโต๊ะเบา ๆ“เห็นมั้ย เกมมันต้องแบบนี้!”อะธีน่าหัวเราะ“เขาโง่เองค่ะพี่”“พูดดี ๆ”“ก็โง่จริงนี่คะ”“อีสัส”แม็กซ์หลุดขำ“ชอบว่ะ”ตาทั้งคู่ไหลลื่นจนชนะอย่างสวยงามและจบเกมแรกด้วย MVP ฝั่งอะธีน่าแม็กซ์หันมองทันที“อ้าว?”อะธีน่ายิ้มมุมปาก“ขอบคุณที่เป็นบันไดให้หนูนะคะ”“มึงนี่นะ…”“พี่ด่ากล้องอยู่ค่ะ”“เออ ด่าจริง”⸻เกมที่ 2เกมที่สองท
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 23
สายเรียกกลับบ้านอะธีน่ายืนมองเวทีอยู่ได้ไม่นานนักเสียงพิธีกรยังคงดังสลับกับเสียงกรี๊ดของแฟนคลับรอบลานกิจกรรมขณะที่โซลบนเวทียังคงเปล่งประกายราวกับเกิดมาเพื่อแสงไฟโดยแท้จริงเธอเผลอยืนดูอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่งโดยไม่ทันรู้ตัวว่าแก้วเครื่องดื่มเย็นในมือเริ่มคลายไอเย็นลงไปแล้วแต่แล้ว—ครืด… ครืด…โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอสั่นขึ้นอะธีน่ากะพริบตาเบา ๆก่อนจะละสายตาจากเวทีและหยิบมือถือขึ้นมาดูบนหน้าจอขึ้นชื่อชัดเจนMax 💙เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย“ว่าไงคะ พี่แม็กซ์”ปลายสายมีเสียงจังหวะคีย์บอร์ดและเสียงพูดคุยเบา ๆ แทรกมาเหมือนเขากำลังจัดอะไรบางอย่างอยู่“อยู่ไหน”คำถามสั้น ๆ ตามสไตล์พี่ชายคนกลางดังขึ้นทันทีอะธีน่าหันมองรอบตัวคร่าว ๆ“อยู่ห้างค่ะ ขี่รถออกมาข้างนอกนิดหน่อย”“ดีเลย”เสียงของแม็กซ์ฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ“กลับบ้านมาได้ไหม วันนี้พี่มีสตรีม”อะธีน่าขมวดคิ้วนิด ๆ“แล้ว?”ปลายสายเงียบไปแป๊บหนึ่งก่อนจะได้ยินน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นธรรมดา แต่แอบมีลูกล่อลูกชนอยู่เต็มที่“แล้วพี่จะให้มานั่งเล่นด้วยไง”อะธีน่าหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“หนูเนี่ยนะ”“ใช่”แม็กซ์ตอบทันที“วั
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 22
เช้าวันต่อมาแม้จะนอนไปหลายชั่วโมงแต่อะธีน่ากลับรู้สึกเหมือนไม่ได้พักเลยแม้แต่น้อยภาพกล่องของขวัญสีดำรูปถ่ายของเธอและข้อความจากเบอร์ปริศนายังคงวนอยู่ในหัวไม่ยอมจางเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครในบ้านเมื่อคืนไม่ใช่เพราะไม่กลัวแต่เพราะยังไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงโดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ลักพาตัวที่ผ่านมาไม่นานอย่างน้อย…เธออยากมีเวลาคิดด้วยตัวเองก่อนและเพราะแบบนั้นช่วงสายของวันนี้อะธีน่าจึงเลือกทำในสิ่งที่ช่วยให้เธอ “หายใจ” ได้ดีที่สุดออกไปข้างนอกคนเดียวเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันโปรดดังขึ้นในลานบ้านอะธีน่าสวมหมวกกันน็อก ปรับสายรัดให้แน่นก่อนจะขี่ออกจากคฤหาสน์ไปอย่างเงียบ ๆลมอ่อนของช่วงสายปะทะใบหน้าช่วยให้ความอึดอัดในอกค่อย ๆ เบาลงทีละนิดเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปไหนไกลเพียงแค่อยากขี่รถเรื่อย ๆมองผู้คนมองเมืองและปล่อยให้สมองได้พักจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดสักชั่วโมงสองชั่วโมงสุดท้ายอะธีน่าก็มาจอดที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเธอเดินเข้าไปด้านในแบบเรียบง่ายวันนี้แต่งตัวสบายกว่าปกติ—เสื้อครอปแขนยาวสีเรียบ กางเกงยีนส์เอวสูง รองเท้าผ้าใบผมถูกรวบครึ่งหัวแบบไม่ตั้งใจให้เ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 21
งานทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีอย่างน่าทึ่งหลังจากโชว์จบผู้คนยังคงจับกลุ่มพูดคุยถึงคอลเลกชันของอะธีน่าไม่หยุดทั้งอาจารย์ รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงแขกที่มาร่วมงานต่างพูดถึงผลงานของเธอในทิศทางเดียวกัน“โดดเด่น”“ชัดเจน”“มีภาษาของตัวเอง”หลังลงจากเวทีอะธีน่าแทบไม่มีเวลาได้พักเพื่อน ๆ ต่างเข้ามากอด แสดงความยินดีอาจารย์หลายคนเดินเข้ามาชื่นชมด้วยตัวเองบางคนถึงขั้นขอถ่ายรูปกับเธอและพี่ชายทั้งสามไว้เป็นที่ระลึกบีมในลุค Apollo ยืนถือช่อดอกไม้สีขาวทองอย่างสง่างามแม็กซ์ที่ยังไม่ยอมถอดหมวกสปาร์ตันสีดำออกทั้งหมด กำลังโดนแฟน ๆ ของตัวเองแอบถ่ายไม่หยุดส่วนแจสเปอร์ก็ถูกเพื่อนของอะธีน่ารุมขอเซลฟี่ด้วยความชื่นชอบในลุค Hermesเสียงหัวเราะเสียงชื่นชมกลิ่นดอกไม้แสงแฟลชจากกล้องมือถือทุกอย่างอบอวลอยู่ในช่วงเวลาหลังเวทีนั้นอะธีน่ารับช่อดอกไม้จากซัมเมอร์เป็นช่อที่สามของคืนก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อย ๆ แต่มีความสุข“แกสุดยอดมากจริง ๆ”ซัมเมอร์พูดพลางเขย่าแขนเธอเบา ๆ“ฉันพูดจริงนะ นี่มันไม่ใช่แค่โปรเจกต์จบแล้ว”“ใช่”ริวกิพยักหน้าแรง“นี่มันระดับเอาไปต่อยอดได้เลย”อะธีน่าหลุดหัวเราะเบา ๆ“พอเลยพวกแก เดี๋ยวล
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 20
อะธีน่าเดินกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าพยายามนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาของเพื่อน ๆ ที่รู้จักเธอดี… ไม่มีทางมองไม่ออก “อะธีน่า” ริวกิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น “เป็นอะไรปะ หน้าแกดูซีด ๆ” ซัมเมอร์วางตะเกียบลงทันที “ใครมาทำอะไรแกหรือเปล่า” อะธีน่านั่งลง วางมือบนตัก สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง—แค่บางส่วน “เจอคนรู้จักเก่า” น้ำเสียงเธอเรียบ แต่สั้น “ไม่มีอะไรแล้ว” เพนนีขมวดคิ้ว “รู้จักเก่าแบบไหน” พอร์ชกับเควินสบตากันทันที ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน คชาเป็นคนพูดออกมา เสียงต่ำลงกว่าปกติ “…ตั้ม?” อะธีน่าเงยหน้ามอง ไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แค่นั้นก็พอแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ เสียงฉ่าของหมูกระทะยังดัง แต่ไม่มีใครสนใจจะคีบต่อ พอร์ชกำมือแน่น “มันมาทำอะไรแกป่าว” “แค่พูด” อะธีน่าตอบทันที “แล้วก็ไป มีคนช่วยกันไว้” เควินถอนหายใจแรง “แม่ง… ยังไม่เลิกอีกเหรอวะ” ซัมเมอร์เอื้อมมือไปจับแขนอะธีน่า บีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “แกโอเคจริง ๆ ใช่ไหม” อะธีน่าพยักหน้า คราวนี้ยิ้มได้จริงขึ้นนิดหนึ่ง “โอเคแล้ว” เธอพูดชัด “ไม่เหมือนเมื่อ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 19
เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามเบา ๆ ก่อนจะดับลงหน้าคณะอะธีน่าถอดหมวกกันน็อก พลางสะบัดผมยาวเล็กน้อยให้เข้าที่วันนี้เธอมาเองไม่มีรถตามไม่มีการ์ดมีแค่เธอ กับมอเตอร์ไซค์คู่ใจการกลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้งเป็นสิ่งที่เธอตั้งใจเลือกสายตาหลายคู่หันมองไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวใครไม่ใช่เพราะข่าวลือใด ๆแต่เพราะ “อะธีน่า” ในวันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไปนิ่งขึ้นมั่นคงขึ้นและมีออร่าแบบคนที่ผ่านบางอย่างมาแล้วเธอลงจากรถล็อกคอพวงมาลัยอย่างเป็นนิสัยก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินเข้าอาคารเรียน“อะธีน่า!”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังซัมเมอร์โบกมือรัว ๆข้าง ๆ มีริวกิ เพนนี ลดา พอร์ช เควิน และคชาที่เพิ่งเดินมาสมทบ“แกหายไปไหนมาเนี่ย!”ซัมเมอร์ถามทันที“ไลน์เงียบ โทรก็ไม่ติด พวกเราจะไปแจ้งความอยู่แล้วนะ”อะธีน่าหยุดเดินยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน ๆ“ขอโทษนะ”เธอพูดเสียงเรียบ“มีเรื่องนิดหน่อย แต่ตอนนี้โอเคแล้ว”ริวกิมองเธออย่างพินิจก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ“นิดหน่อยของแกเนี่ย… หน้าตาไม่เหมือนนิดหน่อยเลยนะ”อะธีน่าหัวเราะเบา ๆไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่อธิบาย“เอาเป็นว่า วันนี้ฉันสบายดี”เธอพูด“แค่นี้พอ”เพนนียิ
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 6
เช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านหนาหนักของคฤหาสน์ เสียงรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านอย่างเงียบขรึม โซลที่เพิ่งลงมาชั้นล่าง หยุดฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้ม ท่วงท่าสงบนิ่ง แต่แฝงด้วยอำนาจ “กลับมาแล้วเหรอครับพ่อ” โซลเอ่ยทัก น้ำเสียง
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 5
เสียงดนตรีพุ่งทะลุผ่านลำโพงทั่วฮอลล์ แฟนคลับกรี๊ดลั่น สลับกับแสงไฟสีสันสดใสที่สาดส่องไปทั่ว อะธีน่านั่งอยู่ในแถวใกล้เวทีรอง ดวงตากวาดมองทุกการเคลื่อนไหวของโซลบนเวที แม้ไม่ใช่แฟนคลับตัวจริง แต่ความตั้งใจและพลังของเขากลับดึงดูดเธออย่างไม่น่าเชื่อ เพลงแรกจบลง แสงไฟปรับเป็นสีอุ่น เสียงแฟนคลับโห่ร
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 3
เช้าวันใหม่ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างอะธีน่าลืมตาตื่นขึ้นก่อนใครในบ้าน บรรยากาศเงียบสงบผิดกับค่ำคืนที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงหัวเราะเมื่อวานเธอลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว อาบน้ำ แต่งตัวเรียบง่ายในสไตล์ที่คุ้นเคย ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าวันนี้เธอมีนัดกับเพื่อน ๆ ตั้งแต่เช้าทั้งเรื่อง ง
Designed Freedom อิสระที่ออกแบบได้ บทที่ 2
อิสระในช่วงเวลาสั้น ๆเวลาล่วงเลยจนถึง 19:00 น.ทั้งสี่พี่น้องเพิ่งรับประทานอาหารเสร็จบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย เรียบง่าย และเป็นกันเองแตกต่างจากความหรูหราอลังการของงานปาร์ตี้ที่บ้านอย่างสิ้นเชิงแม็กซ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิด ไลฟ์สดผ่าน TikTok ทันที“โย่ว ๆ ทุกคน~ วันนี้อยู่กับครอบคร
Anda juga akan menyukai
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย157.8K DibacaHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์359.1K Dibacaเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน88.0K Dibacaล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.2K Dibacaท่านประธานกู้ ภรรยาบล็อกคุณแล้ว
เฉียวสิบเอ็ด245 Dibacaข้าคือแม่นมอันดับหนึ่งแห่งตระกูลหลิน
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์38 Dibacaลวงรัก ยัยซาแซงแฟน
Peach Poyy181 Dibacaวิศวะหลงใจ
พีช มะกรูด29 Dibaca
