บททั้งหมดของ อุบัติรักนางเอกร้ายเดียงสา: บทที่ 21 - บทที่ 30

“คุณหนู ทำท่าเช่นนี้อย่าบอกว่าท่านเองก็เป็นอย่างที่ท่านพูด” ฉวนหงกระอักกระอ่วนหลานอวิ๋นเจียวหัวเราะร่วน “ใช่แล้วอย่างไร ไม่ใช่แล้วอย่างไร ความรักไหนเลยมีขีดจำกัด”“คุณหนู…”“ข้าล้อเล่น ก็แค่รู้สึกคุ้น ๆ กับชื่อของนางเท่านั้น”นั่งคุยกันเพลิน ๆ ไม่นานอาหารก็มาส่ง หลานอวิ๋นเจียวเลือกคีบปลาผัดเปรี้ยวหวานเข้าปากคำแรก “อือ…อร่อยสมคำร่ำลือ”“เช่นนั้นก็ทานเยอะ ๆ แล้วเรารีบกลับนะเจ้าคะ คุณหนูอย่าลืมว่าวันนี้ท่านบอกจะออกมาซื้อของ ไฉนจึงมาแวะที่นี่เสียได้”หลานอวิ๋นเจียวพยักหน้าหงึกหงัก “ซื้อของวันหลังก็ได้ วันนี้ขอสนุกนิดหน่อยเอง”“เจ้าค่ะ”สุราในจอกของหลานอวิ๋นเจียวว่างไม่ทันไร สาวงามที่ปรนนิบัติก็รินเอา ๆ จนคนดื่มเริ่มตัวเอียง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาซับสีชมพูระเรื่อ“คุณหนู นี่ท่านเมาแล้วหรือเจ้าคะ”“ใครมาว…ข้าเปล่า…”“แย่แล้ว คุณหนูเมาแล้ว พอเถอะเจ้าค่ะ” ฉวนหงแย่งจอกสุรามาจากอีกฝ่าย“อื้อ…นี่ยังไม่สะใจเลย” อยู่ ๆ หลานอวิ๋นเจียวก็วิ่งไปเกาะขอบระเบียง มือเรียวชี้ไปยังสาวงามที่เล่นดนตรีเบื้องล่าง “สาวงาม ๆ เจ้าเอง

เย่ซานหลางคลายจุดหลับให้หลานอวิ๋นเจียว ฉวนหงจึงช่วยป้อนน้ำแกงสร่างเมาให้นางระหว่างรอให้หลานอวิ๋นเจียวคืนสติ เย่ซานหลางจึงสอบถามความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมดเถ้าแก่หอเยี่ยนฟางพูดไปก็หวาดกลัวไป กว่านางจะรู้ว่าหญิงสาวที่นอนเมาแอ้อยู่ด้านในเป็นถึงบุตรีของเสนาบดีหลานก็ตอนเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เดิมคิดว่าเป็นลูกคุณหนูเศรษฐีมีเงินธรรมดา นึกไม่ถึงว่านางจะเป็นถึงบุตรีใต้เท้าหลาน ขุนนางขั้นหนึ่งที่ใกล้ชิดฮ่องเต้ที่สุด “เจ้าจะบอกว่าเป็นนางที่อยากนั่งตรงนั้นหรือ แล้วนางรู้มาก่อนหรือไม่ว่าเป็นที่ของใคร”“หม่อมฉันไม่ได้บอกเพคะ คุณหนูสามนางจะรู้มาก่อนหรือไม่อันนี้หม่อมฉันก็ไม่อาจรู้ได้”“คุณหนูไม่รู้เพคะ หากคุณหนูรู้แต่แรกว่าตรงนี้เป็นที่ของท่านอ๋อง คุณหนูก็คงไม่ดึงดันอยากนั่งแน่เพคะ” ฉวนหงโพล่งเย่ซานหลางหน้ากระตุก “หืม…เจ้าจะบอกว่าตอนนี้คุณหนูของเจ้าไม่อยากพบข้าแล้วอย่างนั้นหรือ”ฉวนหงรู้ว่าตนพลาดไปจึงรีบก้มหน้างุด เหงื่อเย็นไหลโซมแผ่นหลัง “มะ…หม่อมฉันไม่กล้าเพคะ วันนี้คุณหนูก็แค่อยากแวะมาชมความสำราญแบบแปลกใหม่เท่านั้นเพคะ ท่านอ๋องโปรดละเว้นคุ

คุณหนูทั้งสามถูกเรียกมารวมตัวกัน ณ โถงรับรองสกุลหลาน เบื้องหน้าของพวกนางมีกองภาพวาดเรียงกันเป็นปึก“พวกเจ้าทั้งสามเลยวัยปักปิ่นมานานแล้ว ดังนั้นวันนี้ต้องเลือกมาหนึ่งคน ถูกใจผู้ใดก็หยิบออกมาหนึ่งภาพ”“ท่านย่า! ข้ายังไม่อยากออกเรือนเจ้าค่ะ” หลานพินถิงรีบค้านหัวชนฝาหลานเพ่ยจือเองก็ไม่ยินดีกับเรื่องนี้เช่นเดียวกัน สีหน้าของพวกนางเขียวคล้ำดั่งกลืนยาขมก็ไม่ปาน ทว่ามีเพียงคนเดียวที่ยังดูสบายใจอย่างมาก ช่วงเวลาชวนอึดอัดเช่นนี้ก็ยังสามารถคว้าผลไม้เข้าปากได้อย่างสบายใจหลานพินถิงเหลียวมองหลานอวิ๋นเจียวอย่างไม่สบอารมณ์ “ดูน้องหญิงสามไม่สะท้านเลยสักนิด หรือว่าเจ้าอยากออกเรือนแล้ว”มือเรียวคว้าผูเถา [1] เข้าปาก กล่าวเสียงอู้อี้จากการเคี้ยวเจ้าผลไม้หวานฉ่ำจนแก้มตุ่ย “ยามปกติพี่หญิงใหญ่เชื่อฟังท่านย่าตลอดไม่ใช่หรือ ข้าก็อยากเป็นเหมือนท่าน ไม่ขัดต่อความหวังดีของผู้ใหญ่อย่างไรเจ้าคะ”“เจียวเอ๋อร์ของเราวันนี้รู้ความยิ่งนัก หากพี่สาวของเจ้าเชื่อฟังเช่นนี้หญิงแก่ดั่งไม้ใกล้ฝั่งเช่นข้าก็นอนตายตาหลับ”

วันนี้แขกคนสำคัญกลับมานั่งร่ำสุราชมระบำเสียที หลังจากที่เขาไม่ได้แวะเวียนมาที่นี่ร่วมเดือนนัยน์ตาคมกริบจับจ้องชายผู้หนึ่งไม่ละสายตา “นั่นเขา ใช่หรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ นั่นก็คือคุณชายหยางโม่”ริมฝีปากได้รูปกดลึกเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก จอกสุราในมือถูกยกขึ้นจิบแช่มช้าหนึ่งวันให้หลังข่าวเรื่องการหมั้นหมายของคุณหนูสามสกุลหลานและคุณชายหยางโม่ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมือง คุณชายหยางโม่เป็นขาประจำของหอเยี่ยนฟางก็ว่าได้ วงสุราของเขาจึงมักถูกใช้เป็นที่ระบายข่าวสารอย่างสนุกปาก “คุณชายหยาง ข้าได้ยินมาว่าท่านกำลังจะแต่งงาน แล้วอย่างนี้จะมาเที่ยวที่หอเยี่ยนฟางของพวกเราอีกหรือเปล่าเจ้าคะ” สตรีอรชรใบหน้าแต้มสีสันฉูดฉาด พะเน้าพะนอคลอเคลียประจบชายหนุ่ม“แต่งงานรึ” หยางโม่ยิ้มเยาะ “ต่อให้ข้าแต่งงานแล้วก็ใช่ว่าจะมาไม่ได้ คุณหนูสามนับเป็นอะไร ข้าก็แต่ง ๆ ไปตามที่ผู้ใหญ่จัดหามาเท่านั้นเอง”“ช่วงนี้คุณหนูสามหาได้ขี้ริ้วขี้เหร่เฉกเช่นเมื่อก่อน นางยิ่งโตก็ยิ่งงดงาม คุณชายหยางโชคดีมากจริง ๆ” สหายอีกคนเอ่ยกระเซ้าหยางโม่เดาะลิ้นในปาก เขายิ้มแพรวพราวด้วย

หลานหงเหยาเบนหน้ามองหลานอวิ๋นเจียว หญิงสาววางถ้วยชาในมือลง “หลานเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ”“ย่าก็คิดว่าเจ้านัดแนะสหายเอาไว้เสียอีก”หลานอวิ๋นเจียวยิ้ม “เปล่าเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ให้นางรอไปก่อน” หลานหงเหยาหันไปสั่งหลานอวิ๋นเจียวหน้ากระตุก “ท่านย่า บางทีอาจมีเรื่องสำคัญก็ได้ มิใช่ว่าธุระของวันนี้เรียบร้อยแล้วหรือเจ้าคะ เช่นนั้นก็ให้นางเข้ามาเถอะเจ้าค่ะ”หลานหงเหยาพยักหน้า “อย่างนั้นก็ได้”“ในเมื่อพวกท่านมีธุระ ถ้าเช่นนั้นเรา…”“วันนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันสิเจ้าคะ กำลังจะถึงมื้อเที่ยงพอดี ท่านย่าว่าอย่างไร” หลานอวิ๋นเจียวรั้งตัดบทหลานหงเหยาใคร่ครวญไม่นานก็พยักหน้าเห็นด้วย “ก็ดี เช่นนั้นเจ้ากับลูกชายอยู่ทานข้าวด้วยกันที่นี่เสียเลย”“แต่…” ฮูหยินหยางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก นางหันไปขอความเห็นจากบุตรชายด้วยความหลงตัวเองของหยางโม่เขาคิดว่าหลานอวิ๋นเจียวอยากอยู่กับตนนาน ๆ ชายหนุ่มจึงตอบตกลงทันที “ในเมื่อน้องหญิงชวนแล้ว จะไม่อยู่ก็เสียมารยาทไปหน่อยกระมังท่านแม่”“อ้อ อย่างนั้นก็ได้ รบกวนฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว”หลานหงเหยาโบกม