เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 90 หวงของชดใช้ NC20+🔥💦 2/2
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-27 09:12:48
บทล่าสุด
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 9
5 ปีผ่านไป…แสงไฟหัวเตียงสีอุ่นส่องกระทบผ้าห่มลายดาวดวงเล็ก ๆ ในห้องนอนที่เงียบสงบเวกเตอร์นั่งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวน้อยนอนตะแคงหันมาทางเขา ดวงตากลมใสจ้องมองหนังสือนิทานในมือแดดดี้อย่างตั้งใจ“วันนี้อ่านเรื่องเจ้าหมีอีกไหมครับแดดดี้” เสียงใสเอ่ยถามก่อนจะหาวเบา ๆเวกเตอร์ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นในโลกของเขา“อืม…เรื่องเดิมก็ได้ แพนเตอร์ชอบใช่ไหมครับ”เด็กชายพยักหน้าแรง ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ มือเล็กคว้าปลายนิ้วแดดดี้ไว้แน่นเวกเตอร์เปิดหนังสือหน้าเดิม เสียงทุ้มต่ำอ่านช้า ๆ ชัดเจน เหมือนกลัวว่าถ้าเร่งเกินไป เด็กน้อยจะพลาดแม้แต่คำเดียวระหว่างบรรทัดของนิทาน ไม่มีคำว่าอำนาจ ไม่มีโลกสีเทา ไม่มีความรุนแรง มีเพียงแดดดี้คนหนึ่ง ที่ตั้งใจอ่านทุกประโยคและลูกชายวัยสี่ขวบชื่อ ‘แพนเตอร์’ ที่หลับตาลงอย่างสบายใจ เพราะรู้ว่ามีใครบางคนคอยอยู่ตรงนี้เสมอเมื่อเสียงอ่านเงียบลง เวกเตอร์ก้มลงจูบหน้าผากเล็กเบา ๆ มือหนาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอย่างทะนุถนอม“ฝันดีนะครับแพนเตอร์ ลูกชายแดดดี้”เด็กชายยิ้มมุมปากในยามหลับ เหมือนฝันถึงโลกที่อบอุ่นที่สุดในชีวิต ไฟหัวเตียงดับลงช้า ๆ แต่หัวใจของเวกเต
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 8
เวกเตอร์ไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงก้มลง แขนแข็งแรงสอดเข้าที่หลังเข่าและแผ่นหลังของมิล่าอย่างเป็นธรรมชาติ“เวกเตอร์…” เธอเผลอเรียกชื่อเขาเบา ๆ มือเล็กเกาะเสื้อเขาไว้ตามสัญชาตญาณ หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ และมิล่ารู้ดีว่าเวกเตอร์จะทำอะไรแผ่นหลังเล็กสัมผัสลงบนเตียวนอนนุ่มสีชมพูอ่อนอย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังวางของที่เปราะบางที่สุดในชีวิตลงตรงหน้าเวกเตอร์ไม่รีบถอยออกไป สายตาคมมองร่างเล็กใกล้ ๆ ชัดเจนเกินกว่าจะหลบหนีได้ ลมหายใจของทั้งคู่ทับซ้อนกันในระยะที่ไม่มีคำพูดใดจำเป็นอีกต่อไป“ฉันรักเธอมิล่า” มือหนาเอื้อมขึ้นแตะแก้มมิล่าเบา ๆดวงตากลมใสจ้องมองคนตรงหน้าสั่นนิด ๆ มิล่ากลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ หัวใจยังคงเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่น“ฉัน…” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดี ริมฝีปากหนาก็ประกบลงอย่างดูดดื่มมิล่าหลับตาพริ้ม ก่อนที่ปลายนิ้วจะเผลอจิกเสื้อเขาแน่นขึ้น ร่างเล็กยอมรับจูบนั้นอย่างไม่ปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะหลงไปกับอารมณ์ แต่เพราะเธอเลือกแล้วเวกเตอร์ใช้สองมือประคองใบหน้าสวย เขาป้อนจูบแสนหวานให้กับมิล่าราวกับรอคอยวันนี้มานาน วันที่เธอกลับมาหาเขา ทั้ง ๆ ที่เคยหมดหวังมาแล้วหนหนึ่งทั้งคู่จูบกันอยู่นาน
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 7
หลังจากออกจากห้องตรวจ เวกเตอร์เดินเคียงข้างมิล่ามาตลอดทาง จนถึงลานจอดรถ เขาหยิบกุญแจขึ้นมากดปลดล็อก ก่อนจะหันมามองร่างเล็กเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง“ไปกินข้าวกัน” ร่างสูงพูดเหมือนสรุปแผน ไม่ได้ถาม“ไม่ค่ะ” เสียงเธอเรียบ แต่ชัดเจน “ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”เวกเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้แปลกใจ ไม่ได้คะยั้นคะยอ เขาเพียงพยักหน้าหนึ่งครั้ง เหมือนรับคำตามตรง“โอเค”คำตอบนั้นง่ายเกินไปจนมิล่าชะงัก เธอเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย เหมือนเผื่อว่าจะมีประโยคต่อท้าย แต่ไม่มีเวกเตอร์เปิดประตูรถให้เธอเหมือนเดิม รอจนเธอนั่งเรียบร้อยแล้วจึงอ้อมไปฝั่งคนขับ รถแล่นออกจากโรงพยาบาลอย่างเงียบ ๆ ไม่มีบทสนทนา ไม่มีแรงกดดันจนกระทั่ง…“งั้น… กลับถึงบ้าน” เวกเตอร์เอ่ยขึ้นระหว่างที่สายตายังจับอยู่บนถนน“ช่วยทำแผลให้หน่อยได้ไหม”มิล่าหันขวับมองทันที“อะไรนะคะ?”เวกเตอร์เหลือบมองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะมองกลับไปข้างหน้า“แผลที่แขนไง วันนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนผ้าก๊อซเลย”“แต่เราเพิ่งไปโรงพยาบาลมานะคะ!” เธอเผลอขึ้นเสียงนิดเดียว “จะให้หมอทำก็ได้”“ก็อยากให้แฟนทำให้นี่นา”มิล่าชะงักไปทั้งตัวคำว่าแฟนหลุดออกมาจากปากเ
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 6
“แผลยังต้องดูต่ออีกสองสามวันนะคะ”มิล่าพูดตัดบทตามหน้าที่ น้ำเสียงกลับมาเรียบเหมือนเดิม“ถ้ามันปวดมากกว่านี้ คุณต้องบอกนะคะ”“ครับผม” เวกเตอร์ตอบทันที คำว่า ‘ครับ’ หลุดออกมาแบบไม่ต้องคิด สุภาพเกินไป นุ่มเกินไปและไม่ใช่ภาษาของเวกเตอร์ที่ใครในโลกนี้คุ้นเคย“กลับได้แล้วค่ะ ทำแผลเสร็จแล้ว” มิล่าพูดเหมือนบอกขั้นตอนสุดท้ายของงาน ไม่มีน้ำเสียงอื่นแทรกเวกเตอร์พยักหน้า รับคำอย่างว่าง่ายผิดวิสัย ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่รีบไป มือหนาขยับจัดแขนเสื้อเชิ้ต กลบผ้าก๊อซอย่างระวัง ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังมี แผลที่ต้องถนอม“โอเค งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ”“ไว้ตอนเย็นจะแวะมาใหม่”มิล่าเงยหน้าขึ้นมองทันที สายตานิ่ง คิ้วขยับเพียงนิดเดียว“ไม่ต้องมาบ่อยก็ได้ค่ะ”เวกเตอร์ชะงัก เสี้ยววินาทีเดียว ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างคนที่ ควบคุมหน้าไม่อยู่“ก็คนมันคิดถึง” เขาพูดตรง ๆ ไม่ลดเสียง ไม่เล่นคำ เหมือนโยนไพ่ใบใหญ่ลงกลางโต๊ะโดยไม่แคร์ผลลัพธ์มิล่ามองเขานิ่งขึ้นกว่าเดิม ตาแข็งชัดเจน“พอพูดแบบนี้ได้ก็พูดใหญ่เลยนะคะ”ประโยคนั้นไม่ได้ดุ แต่ หยุดเขาอยู่หมัด เวกเตอร์หัวเราะออกมาเบา ๆ ในลำคอ ไม่ใช่เสียงขำ เป็นเสีย
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 5
“ยื่นแขนมาหน่อยค่ะ”เสียงของมิล่าเรียบ มีระยะชัดเจนวางอยู่ระหว่างคำพูดเวกเตอร์ขยับแขนตามที่เธอบอกอย่างเงียบ ๆ เขานั่งหลังตรง มือวางบนหน้าขา อีกข้างยื่นมาให้โดยไม่ถาม ไม่แซว ไม่พูดอะไรเกินจำเป็น ราวกับเข้าใจดีว่าตอนนี้ คำพูด คือสิ่งที่ไม่ควรมีมากที่สุดมิล่าหยิบสำลีชุบน้ำเกลือบิดเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แตะลงบนผิวแขนที่ยังแดงจาง ๆ ปลายนิ้วเธอสัมผัสเขาอย่างระวังไม่ใช่เพราะกลัวแผล แต่เพราะกลัวอย่างอื่นมากกว่าเวกเตอร์สะดุ้งเล็กน้อยจากความเย็น“เจ็บไหมคะ” เธอถามตามหน้าที่ ไม่ได้เงยหน้ามอง“นิดหน่อย”มิล่าเงียบ เธอเพียงขยับมือให้มั่นคงขึ้น เปลี่ยนสำลีก้อนใหม่ แล้วเช็ดรอบผิวที่แดงนั้นต่ออย่างเงียบ ๆความเงียบระหว่างคนสองคนแน่นขึ้น แต่ไม่อึดอัด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่ว ๆ กับเสียงสำลีเสียดผิวเบา ๆมิล่าก้มมองแขนเขาอยู่นานกว่าที่จำเป็นเล็กน้อยคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เธอขยับแขนเขานิดหนึ่งเพื่อดูมุมแผลให้ชัดขึ้น แล้วพึมพำออกมาเบา ๆ ราวกับลืมไปว่ามีคนฟังอยู่ตรงนั้น“จะพองไหมเนี่ย”น้ำเสียงนั้นไม่ใช่น้ำเสียงของคนตั้งกำแพง แต่เป็นเสียงของความกังวลจริง ๆเวกเตอร์ได้ยินชัด คำพึมพำนั้นเบากว่าลมหา
ของชดใช้มาเฟียคาสิโน มาเฟียฉบับปรับปรุง พิเศษตอนที่ 4
มยุรีหัวเราะเบา ๆ อย่างคนถูกแซวถูกจุด แต่ไม่ได้รีบปฏิเสธ“แม่เห็นแค่แวบเดียวเอง” เธอพูดพลางจัดหมอนให้ลูกสาว“แต่ก็ดูสุภาพดีนะ ดูเป็นผู้ใหญ่ ไม่วุ่นวาย”“เห็นไหม ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่คิด” พายหันกลับมามองมิล่าทันที ดวงตาเป็นประกายแบบคนได้ของเล่นใหม่“พาย” มิล่าเรียกชื่อเพื่อนเสียงต่ำ เป็นเชิงเตือนมากกว่าดุ“อะไรเล่า” พายยักไหล่“ฉันแค่พูดตามที่เห็น โลกมันกลมเกินไปหน่อยไหม แกไปเจอเขาที่งานแต่งฉัน แถมยังเจ็บข้อเท้า แล้วเขาก็พาไปโรงพยาบาล ไปส่งถึงบ้าน” เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก“นี่มันพล็อตนิยายชัด ๆ”“มันไม่ใช่แบบนั้น” มิล่าพูด“ยังไม่ใช่” พายแก้คำให้“แต่ก็ไม่ใช่บังเอิญธรรมดาแล้วล่ะ”มยุรีไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอแค่ฟัง และสังเกตสายตาคนเป็นแม่มองเห็นอย่างหนึ่งชัดเจนลูกสาวเธอไม่ได้ปิดใจ แต่กำลังระวังอะไรบางอย่าง“แม่รู้ไหมคะ คนนี้เขาเคยให้ทุนมิล่าตอนปีสามที่มิล่าสอบได้”มยุรีชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังจัดผลไม้ใส่ตระกร้าหยุดค้าง“ให้ทุน?”“จริงเหรอ ทำไมมิล่าไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย”“เฮ้ออ หิวข้าวแล้วอ่า แม่คะมีไรกินบ้าง” พูดจบร่างเล็ก ก็เอนหลังพิงโซฟาทันที เหมือนตั้งใจตัดบทแบบไม่เปิดช่องให้
บางทีคุณอาจจะชอบ
ของเล่นของไนต์
แว่นมอลต์9.6K viewsหลงรักนายมาเฟีย
เดย์ไลลา6.1K viewsเสพติดรักมาเฟีย
มดตัวจี๊ด6.7K viewsเด็กดื้อของคุณป๋า Nc20+
ลำเจียก45.4K viewsสงครามล่ามรัก (จบเรื่อง)
วารินทร์ทิพย์1.9K viewsโซ่รักคาซาร์
ลูกแมวขี้อ้อน2.2K viewsหนี้ร้าง มาเฟียรัก
พันธกา มัสญาภา มัสยาปลา551 viewsมาเฟียจ้าวชีวิต
รุ่งอรุโณทัย3.9K views
